Malinaw ko pang naaalala ang gabing iyon
Noong dinampot nila ako sa iyong harapan
Hindi ko malilimutan ang galit sa mukha mo noon
Ikinahihiya mo ako sa mga kasama mong kaibigan

Ngunit, gusto kong malaman mo na hindi rin kita masisi
Kahit ako ay hindi makapaniwala sa aking ginawa
Ang dasal ko lang, sana balang araw ako’y makabawi
Kung sakaling may milagro at ako’y lumaya

Ilang taon na akong sumusulat mula rito sa selda
Amoy ng rehas ay naging pamilyar na rin
Marami na akong nakasamang lumaya na
Kailan kaya darating ang akin?

Ngunit sa bawat araw na ako’y nakakulong
Wala akong sinayang na oras at iniisip ko lang ang hinaharap
Tinig man ng panghihinayang at pagsisisi ay laging bumubulong
Hindi nila ako mahahadlangan sa aking pangarap

“Anak, pangako kong magpapakatino ako para sa’yo
Pasensya na kung wala kang tatay sa tabi mo ngayon
Maramdaman mo lang ako, kahit ilang liham pa ay ipapadala ko
‘Di na bale kung wala kang sagutin sa mga iyon”

Habang ako’y nagsusulat ng liham ay bigla akong tinawag
Kumakalansing ang susi at kandado ng aking selda
“May dalaw ka,” isang boses ang bumigkas at nagpaliwanag
Hindi ako makatayo dahil parang hindi kapani-paniwala

Unang dalaw ko ito sa labinlimang taon,
Magbabago na kaya ang hinaharap ko mula ngayon?

Hindi ko inaasahang aabot sa ganito. Ano ba ang kasalanang nagawa ko sa Diyos? Bakit ganito ang kapalarang ibinigay niya sa akin? Sa atin?

Hindi ako mapakali. Nangangatog ang aking mga tuhod at ang sikmura ko ay tila ba umiikot sa sobrang kaba. Nanginginig ang aking mga kamay habang sinusubukan kong kumalma.

Alas dos na ng umaga nang ako’y tawagan ng kanyang ina. Hindi na raw nagre-respond ang katawan niya sa mga ibinibigay na gamot at patuloy na raw ang pagbaba ng kanyang vitals. Wala pa akong pahinga noon pero wala akong hinintay na segundo at tumakbo agad ako papunta rito.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Parang noong nakaraan lang ay nangangako pa siyang magiging maayos din ang lahat. Hinawakan pa nga niya ang mga kamay ko kahit nanghihina na siya para lang masabi na kakayanin niya. Binanggit niya pa ang kanyang mga plano para sa aming hinaharap—ang makadalo sa lahat ng concerts ng mga paborito naming banda. Hindi niya pa nga natapos sabihin ang lahat dahil sa dami at kailangan niya nang uminom ng gamot, pero tandang-tanda ko ang lahat ng iyon.

Alam kong wala ka pang pangakong hindi natutupad pero bakit ganito? Bakit hindi ako mapanatag? Bakit ang sakit ng katotohanang binubulong ng kutob ko sa akin?

Nasa loob na ng kwarto niya ang mga doktor at kami lang ng kanyang ina ang nandito sa labas. Alam kong nababalot din ng takot ang kanyang ina ngunit hindi ko rin alam ang sasabihin ko sa kanya. Hindi ko alam kung anong mga salita o kung may mga salita bang makakapagpagaan ng kanyang kalooban.

Habang ako’y dumudulog sa lahat ng Diyos na kaya kong tawagin ay bigla akong tinapik ng kanyang ina. Agad akong lumingon at napuno ng pagtataka kung bakit niya inaabot sa akin ang kanyang cell phone.

“Ang huli niyang sinabi sa akin kanina ay iparinig ‘to sa’yo kung sakaling may mangyari sa kanya. Nagalit pa ako at sinabi kong huwag siyang magsasalita ng gano’n pero siguro oras na para pakinggan mo ‘to,” sabi niya habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata.

Kinuha ko ang kanyang cell phone at tinignan ang nakalagay dito.





Isang voicemail na wala akong kahit na anong ideya kung ano ang laman. Ayoko mang isiping huling habilin niya ito ngunit dali-dali ko itong binuksan.

[VOICE012] • 0:01-0:06
“Siguro takot na takot ka ngayon, ano? Hindi ako mamamatay, huwag kang mag-alala…”

Tumulo agad ang aking luha nang marinig ang kanyang tinig. Tutuparin niya pa rin naman siguro ang pangakong kanyang binitawan pagkatapos ng lahat ng ito.

[VOICE012] • 0:10-0:21
“...Anyway, ginawa ko lang ‘tong voicemail para matuloy yung hindi ko natapos sabihin sa’yo nung nakaraan. Wrong timing kasi si Doc no’n eh, ano? Saktong-sakto na sasabihin ko na yung pinakagusto mong banda tapos biglang pumasok...”

Tuloy-tuloy lang ang daloy ng aking luha sa hindi ko alam na dahilan. Ang alam ko lang ay mas nakahinga ako nang maluwag habang pinapakinggan siya na parang normal lang ang lahat.

Ang natitirang mga banda na kanyang binanggit ay ang mga matagal ko nang pinapangarap na makitang magtanghal sa personal. Siguro, naisip niya na baka sumama ang loob ko noong ‘di niya natuloy sabihin ang mga ito na pinangako niyang pupuntahan namin ang mga concerts nang magkasama noon pa. Hindi talaga siya makakapayag na pumalya ang mga pangako niya.

[VOICE012] • 4:32-4:43
“...Ayun lang naman. Iniisip ko kasi baka magtampo ka na hindi ko nasabi yung dream concert destinations mo. Pupuntahan din natin lahat ‘yon, syempre! Okay na ‘yon. Hindi ko na pahahabain ‘tong voicemail, magkikita pa naman tayo.”

Sandaling tumahimik ang cell phone kaya napatingin ako kung tapos na ba ang voicemail. Mayroon pang iilang segundo at naisip kong baka katahimikan na lang ang natitirang laman nito. Umayos ako ng upo at pinunasan ang mga luha ko. Hindi na ako nanginginig kagaya kanina at mas gumaan ang pakiramdam ko sa kabuuan. Magkikita pa kami, ‘yon ang huli niyang sinabi at ‘yon ang panghahawakan ko mula ngayon.

[VOICE012] • 4:55-5:17
“...pero sa totoo lang, hindi ko sigurado kung dito pa. Magkikita pa tayo pero hindi ko na alam kung saan. But either way, see you soon! Dito man o sa susunod na buhay, hahanapin kita kahit saan. Akala mo matatakasan mo ako? Magkikita pa tayo ulit kahit anong mangyari! See you, my dream concert buddy.”

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa sa huli niyang mga salita. Unang beses kong makarinig sa kanya ng pag-aalinlangan kung aayos pa ba ang lagay niya dahil lagi niyang sinasabing kakayanin niya. Ngayon, nang tinignan ko ang cell phone ay wala na itong karugtong. Yuyuko na sana ako upang ituloy ang aking paghagulgol nang biglang lumabas na ang mga doktor mula sa kanyang kwarto. Hindi ko masabi mula sa kanilang mga mukha kung maganda ba o hindi ang kinalabasan ng mga nangyari sa loob ngunit isa lang ang sigurado ako.

Ano man ang naging resulta, magkikita pa tayo. Hihintayin ko pa ring tuparin mo ang mga pangako mo kahit na sa susunod pang buhay. Lilibutin pa natin ang mundo upang mapanood ang mga gusto mong banda sa hinaharap. Kahit gaano katagal, basta, magkikita pa tayo.

Para sa aking minamahal,

Kumusta ka na? Nais ko lamang na malaman mo na naiisip pa rin kita. Nasanay kasi ako na lagi kang nasa aking tabi. Ngayon na wala ka rito, lagi kong naiisip kung ayos lang ba ang iyong kalagayan o ‘di kaya ay kung masaya ka ba diyan. ‘Wag mong kalimutan ang mga paalala ko sa‘yo ah! Makakalimutin ka kasi eh. Minsan nga naiisip ko baka pati ako ay nakalimutan mo na. Biro lamang, alam ko namang pinahahalagahan mo pa rin ako.

Nais ko ring magpasalamat dahil hindi mo ako iniwan noong mga panahong walang-wala ako. Salamat sa pag-aaruga mo sa akin. Salamat sa mga payo mo tungkol sa buhay. Salamat sa laging pagpapaalala sa akin na ako ay sapat. Maraming salamat sa lahat. Napakabait mong tao, mapagbigay at maalaga. Madalas kong hinahanap ang pakiramdam sa iyong piling. Ilang taon na rin kasi ang nakalipas noong huli kitang nakita, nakausap, at nahagkan. Subalit, kahit ilang taon na ‘yon, ramdam ko pa rin ang ‘yong mga yakap. Hinding-hindi ko makakalimutan ang iyong boses, lalo na ang iyong mga tawa tuwing ako ay nagbibiro.

Alam mo, lagi akong tumitingin sa langit. Tumitingin ako sa mga ulap habang nagbabakasakaling ikaw ay masilayan. Hindi ko pa rin mawari kung bakit kinailangan mong lumisan. Nang mawala ka sa‘kin, gumuho ang aking mundo. Nawala ang pinakamamahal ko. Lumipas ang panahon at natutunan ko na ring tanggapin ang iyong pagkawala. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan ko. Para sa akin.

Naalala ko pa dati ang pangako mo, “Ikaw at ako, laban sa mundo. Tayo hanggang dulo.” Kasama kita sa pagplano at pagbuo ng mga pangarap ko at pangarap natin. Kasabay kita sa paglipad patungo sa ating inaasam na destinasyon. Sabay nating hinarap ang mga kalamidad ngunit nang ikaw ay mawala, para akong eroplanong naiwan sa himpapawid. Nawalan ako ng direksyon. Nawalan ako ng lakas upang makalipad patungo sa ating destinasyon. Ngunit gaya ng sabi mo, “Hindi tumitigil ang pag-ikot ng mundo.” Hindi ako maaaring manatili sa himpapawid, kailangan kong makarating sa destinasyong dati nating inaasam.

Sa kasalukuyan, ako ay namumuhay nang walang pinagsisisihan. Patuloy akong nagsisikap at nagtatrabaho upang makamit ang aking mga pangarap. Nakakatakot mang isipin kung ano ang inihanda ng hinaharap para sa akin, sasalubungin ko pa rin ito nang may ngiti.

Hindi ako mawawalan ng pag-asa dahil alam kong magkikita pa tayo. Sa tamang oras at panahon, muli tayong makalilipad patungo sa ating destinasyon. Patuloy mo lang akong gabayan at bantayan mula sa iyong kinaroroonan.

Tandaan mo na ikaw pa rin ang aking pipiliin sa susunod na habang buhay.

Hanggang sa muli,

Luna

            Tulad ni'yo, isa lang din akong normal na taong nagbabakasakali, nag-aasam ng tunay na pagmamahal ng taong nakalaan para sa akin.


            Nag-umpisa ang kwento natin sa tipikal na batian. Kamusta, magandang araw, ang mga naging palitan. No’ng una nahihiya pa ako, hindi ko kasi alam kung paano ba 'to o karapat-dapat ba ‘ko. Ang sabi ko sa’yo humanap ka na lang ng ibang tao, pero ang sabi mo wala kang makitang gaya ko. Kinilig? Malamang. Sino ba namang hindi 'pag narinig yun, lalo na kapag naranasan nila yung mga galawan mo no'ng mga sumunod na linggo.

            [Pangangamusta]

            Nakahiga pa lang ako sa kama, sigaw na nang sigaw ang telepono ko dahil tadtad na ng mga pangangamusta mo. Pero pasensya hindi ko muna masasagot kasi gabi pa sa mundo ko. Itutuloy dapat muli ang pagtulog kaso tumunog na naman ang telepono ko. Nainis kasi kulang pa sa pahinga pero nang marinig ko ang boses mo, ginanahan na ‘kong bumangon bigla. Salamangkero ka ba ha? Kasi kung oo, tumalab ang mahika mo.

            Ikaw: "Kumain ka na ba?"
            Sagot ko hindi pa.
            Ikaw: “Sige kain ka na.
            Pero usap pa rin tayo, ayos lang ba?”
            Syempre oo si ako, papakipot pa ba?

            [Usapan]    

            Habang kumakain ako, ikaw naman ‘tong si puro tanong. Pero syempre hindi puwedeng ikaw lang ‘tong chismoso sa ‘ting dalawa. "Salitan dapat," kako.

            Ako: “2003.”
            Ikaw: “Ako rin.”
            Ikaw: “Iskul mo?”
            Ako: “Dito sa Maynila.”
            Ikaw: “Layo pala."
            Ako: "Hmm, oo."
            Ikaw: "Pero kaya kita puntahan d’yan kung... gusto mo."

            Alam kong nagbibiro ka lang no'n, panigurado.
Pero ba't may bumubulong sa akin na iba na 'to?

            [Pagbuo ng tula]

            Saglit akong nagpaalam sa’yo para maghugas ng pinggan. Pumayag ka naman. Pagkakuha ko ulit ng telepono, agad akong nagpadala sa’yo ng mensahe. Sumagot ka agad. “Bakit parang 'di ka mapakali?” tanong sa sarili ko. Ah, alam ko na.

            Ikaw: "Gawa tayo tula, gusto mo?"

            Bukod sa pagiging salamangkero at chismoso, manunulat ka rin pala. Grabe, ikaw na ang pinagpala sa lahat!

            Ako: "Anong tema? Tungkol saan?"
            Ikaw: "Ikaw bahala."
            Ako: "Maganda yung...araw at buwan."

            At ‘yon na nga, tuloy-tuloy na tayo sa pagsulat. Tinitingnan kung sapat na ang mga salita sa bawat taludtod, at pinakikinggan kung ang bawat pantig ay nakabubuo na ng magandang ritmo. Natagalan man ang proseso, sulit naman ang ating nabuo.

            [Pagsabay sa paggawa]

            Pagkatapos ng tula natin, tinanong mo ko kung may gagawin pa ba 'ko. “Meron, mga gawain sa iskul.” Ikaw rin may gagawin no’n, kaya imbes na ibaba ang telepono, itinabi ko sa akin at nagsabay tayong gumawa habang pinagpapatuloy ang ating pagiging chismoso. Hindi gaya kanina, mas malalim ang naging usapan natin ngayon. Nangako kang ‘di mo sasabihin sa iba ang mga sinabi ko, at ganun din naman ako sa mga sinabi mo.

            [Pagpapatugtog at pagkanta]

            Nang magawa na lahat ng kailangan, humiga na tayo sa mga sarili nating kama. Natulog na ba tayo kaagad? Hindi pa. Nakinig pa tayo sa mga kanta no’n, puyat kung puyat. Mga OPM ang pinatugtog mo, tapos may isang kantang Hapon na bago lang sa akin pero sobrang nagandahan ako. Natuwa ka na nagustuhan ko kasi yun din pala ang paborito mo. Sunod nun, nakinig pa tayo ng ibang musika, hanggang sa ikaw na mismo ang umawit sa kanila.

            ...


            Napakaganda ng pagkakaawit mo. Para bang...napunta ako sa isang lugar na walang katao-tao. Malapit sa dagat yung lugar. Mahangin, malamig, at maaraw pero hindi nakakapaso, sakto lang. Lumapit pa ‘ko sa tanaw kong dagat para magtampisaw. Ramdam ko yung pagtama ng bawat alon sa aking balat, para bang yung boses mong tagos na tagos sa damdamin ko. Ang sarap, ang payapa, at ang saya.

            Ikaw: “Nand’yan ka pa ba?”
            Ako: “Ah...‘andito pa.”
            Ikaw: “Matutulog ka na ba?”
            Ako: “Hmm, oo.”
            Ikaw: “Sige, bukas ulit. Tulog ka na.”
            Ako: “Ikaw rin.”

            Umoo ako pero ang totoo n’yan hindi pa talaga ako natulog no’n kasi napaisip ako bigla. 'Di ko pa naikukuwento 'to sa’yo pero dati pa ay nakasanayan ko nang maglakad-lakad sa labas ng bahay namin tuwing umaga at kapag napagod, uupo na muna sa tabi-tabi. Pagkaupo, titingin ako sa langit, matutuwa sa bilog na buwan at sa mga kumikinang na mga bituin. Dahil walang kausap, sila ang kakausapin ko at tatanungin kung:

            “May kasabay ba 'ko ngayon na nakatingin din sa inyo?”

            Wala silang sinabi pero pinaramdam nila sa ‘kin na mayro’n, at yung taong yun yung makakasama ko sa hinaharap. Pero parang nakilala ko na nga eh, ikaw. Dahil sa mga ginawa natin, mo pala, naramdaman ko yung pagiging natatangi ko mula sa iba. Ipinaramdam mo na tanggap mo ‘ko, na gusto mo ‘ko, na talagang may inilaan ang Diyos para sa akin. Wala, nakakatuwa lang isipin na ang isang tulad ko ay makararanas din ng pag-ibig.

            Pagkagising, bumangon na ako at naghilamos. Habang nagpupunas ng mukha, napansin kong wala ka pa palang mensaheng ipinadala. Tulog ka pa ata. Sinubukan kitang tawagan para magising ka, tagal din no'n ha. Nakakuha na ‘ko ng pagkain, nakapunta na sa lamesa ko, at nakapagbukas na ng kompyuter. Ilang oras pa ang lumipas, wala pa rin akong natanggap na sagot mula sa'yo. Kahit gusto ko, 'di ko magawa ang mga natitira ko pang gawain sa iskul kasi hinihintay pa talaga kita. Umabot sa puntong nakinig na lang ako nung paborito mong kanta, at tuluyan na ngang nakatulog mag-isa.

            Nagising ulit, gabi na. Una kong tiningnan ‘yung telepono ko. 'Yon! May berdeng bilog na sa tabi mo, senyales na gising ka na. Pinadalhan kita ng mensahe at hinintay ang sagot mo.

            ...
            ... 

            Bakit wala kang sagot?

            Sinubukan kitang tawagan ulit.

Bakit? Anong nangyari sa atin? Anong nangyari?

Humigop ako ng matapang na kape. Isang taon na rin akong nalilito kung ano ang dapat kong maramdaman. Isang taon ko nang pino-postpone ang aking reaction paper sa ating break-up. Sana niloko mo na lang ako para naman may rason para magalit ako. Sana na lang may nahanap akong secret convo sa Messenger mo. Sana binalikan ka ng isa sa tatlo mong ex n’ung college. Sana siguro nag-Japan ka na lang para magtrabaho, para naman malinaw sa’kin kung bakit tayo naghiwalay.

Ano ba kasing dapat kong maramdaman? Galit? Lungkot? Wala eh, tinrato mo naman ako nang tama. Ilang beses mong sinabing mahal mo ako, at ilang beses mo naman itong pinaramdam sa akin. Pinapadalhan mo pa ako ng burger ng Shake Shack kapag malungkot ako. Sinong taong gagawa n’un, kundi yung in love na in love? Ang mahal-mahal n’un eh.

Naging patapang nang patapang ang mainit kong black coffee. Nasobrahan yata ‘yung barista sa pampapait sa iniinom kong kape.

Sinigaw ko ang pangalan mo sa utak ko. Hindi ko alam bakit; kung dahil ba sa pagkalito at pagkagalit o baka lang maamong tinatawag at sinusuyo ka nito, umaasang may sasagot sa kanya... umaasang sa pagtawag niya’y bigla ka na lang uupo sa harapan ko ngayon at tutuparin pa rin yung pangako mo sa’kin noon.

Patuloy pa ring kinakanta ng utak ko ang pangalan mo nang biglang may sumabay na boses mula sa café.

“Cappuccino po, iced,” narinig ko ang boses mo, nag-order.

Ilang libong beses ko nang narinig ang mga eat well mo sa akin sa ating mga tawagan. Imposibleng magkamali ako sa narinig ko. Ikaw. Pumunta ka ba rito dahil narinig mo yung utak ko na kanina pa hinaharana ang pangalan mo?

Nagbayad at bumalik ka sa dulong-dulo ng café. Sabi na nga ba. Sabi na nga bang pipiliin mong umupo nang malayo sa maraming tao, ‘di tulad ko. Doon tayo nagkakaiba. Mahiyain ka. At siyempre, iced pa nga, ibang iba sa trip kong maiinit at matatapang na inumin. Kilala pa rin talaga kita. Ilang minuto akong nanatiling ‘di gumagalaw sa upuan matapos kang panoorin bumalik sa dulo ng café.

‘Yun lang ‘yun? Aalis ka agad-agad? May mesa ka na ba? Bakante pa ‘yung akin.

Isinigaw ng barista ang pangalan mo kaso hindi mo napansin.

Nang marinig ko ang nakatutunaw na himig ng kaniyang pagbigkas sa’yong pangalan, nagbago bigla ang naramdaman ko. Napuno ako ng… inggit— inggit sa baristang pagkalipas ng ilang segundo ay iyong lalapitan at pasasalamatan, inggit sa kakayahan niyang masabi nang kay dali-dali ang pangalan mong sa utak ko lamang naisisigaw, pangalan mong ilang beses kong sinubukang pakinggan, sabihin, at kalimutan.

Inulit niya itong isigaw. Nananadya ata itong baristang ito, alam siguro na yung ex mo ang umiinom ng kape mag-isa sa harapan ng counter nila. Bakit ba kasi ang hina ng pandinig mo? O baka naman naririnig mo nga pero ‘di mo iniintindi. ‘Yun siguro naging problema natin, eh.

Ilang beses nga natin sinusubukang pakinggan ang isa’t isa at pag-usapan ang mga naging problema, pero parang nagkakalimutan lang din. We really tried, I know. Pero wala. Biglaan rin tayong naghiwalay. Siguro nagbitaw ka ng mga sign, sinubukan mong ipahalata sa’kin na ayaw mo na bago mo ako bitawan, ‘di ko alam. Siguro rin yun yung kailangan ko ngayon. Isang sign. Closure.

Nalunod na ako sa’king pagmumuni-muni nang biglang lumapit ka na sa counter. Ganoon ka pa rin tumayo, parang nahihiya— hindi halatang malakas mang-asar at parating pasimuno sa kulitan. Nakita ko ang dahan-dahang paggalaw ng mga kamay mong kaytagal kong inantay mahawakan.

Habang pinanood kita sa pagkuha mo ng dalawang pirasong tisyu sa lalagyan, nawala ang lahat— ang galit, inggit, pagkalito, mga maiingay na boses at dami ng tao sa paligid. Nawala silang lahat. Naging tayong dalawa na lang sa coffee shop sa Maginhawa. Para na ring natupad ang pangako mo sa’kin. Humigop ulit ako ng kape na parang mainit na niyakap yung puso ko. Hindi naman pala ganoon kapait ang timpla ng barista.

“Salamat po,” kinuha mo ang trey na inabot ng barista, at sa iyong pagtalikod, nagtagpo ang ating mga mata.

Aalukin ba kitang tabihan ako sa bakanteng upuan sa harapan ko, dahil puno na lahat ng mesa? Sinubukan kong alisin ang aking pagtingin pero ‘di ko matanggal. Parang may hinanap ako sa’yo. Hinanap ko ang dating tahanan ko sa ‘yong mga mata.

No words. Tila tumahimik ang utak kong kanina pa kumakanta, pumapadyak at umiindak sa piling ng ideyang kasama ka.

Hindi ‘ata natin namamalayang limang segundo na tayong nagkakatitigan. Hindi parang five seconds lang ‘yon eh, it felt like forever…parang ‘yung habambuhay na sinubukan nating tupdin sa isa’t isa.

Nagbitiw na lang tayo ng simpleng ngiti. Parang ngiting nagpapatawad at nagpapakumbaba, ‘yung ngiting alam mong kilala ka at ang mga pinagdaanan mo, ngiting nagpapaubaya at nagpapasalamat.

Ipinagmamalaki kitang tiningnan habang patuloy kang naglakad patungo sa isang mesa sa kabilang dulo ng café, dala-dala ang trey mong may dalawang straw at dalawang cup ng cappuccino.

 
Binuksan ko ang aking telepono at kinunan ang sarili ng litrato. Wala akong suot na kolorete at filter sa mukha. Hindi ko rin ito i-eedit o babaguhin. Sa aking paningin, ako ay maganda at sapat. Pinindot ko ang Instagram at pinost ang litratong iyon. Panahon na upang makita nila ako. Walang edit, walang pagbabago sa mukha, at walang panlilinlang. Panahon na upang makita nila ang tunay na ako.

“Heather, okay ka lang ba? May problema ba?”

“Sige. Good night, mahimbing sana ang tulog mo ngayong gabi. Mahal kita!”

“Gusto mo bang magkasakit?”

Dadalhin ako sa nakahandang hapag
Papipiliin kung Milo ba o gatas
Paaalalahanan akong bilisang ngumuya at huwag tumunganga
“Baka naman kahit online class ma-late ka pa,” pangangantiyaw niya

Dahil sa dami ng paalala
Parang gusto ko nang tumanda
at mabuhay mag-isa
Para wala nang problemahin pa

“High school life oh my high school life…”

Bago umuwi si Inay dapat malinis na ang bahay
Dapat nakapagwalis na
at nakasaing pa
Kundi high blood na naman siya

Utos ni Inay na walang kapantay
“Kunin mo yon, hugasan mo yan!”
Sabay sabing “Ma, mamaya na!”
Lagi mong ayusin ang ayong tinulugan
Kunin mo ang iyong damit at isampay

Nang tumibok ang aking puso
nagalit si Inay at ako’y pinalo
Pinaalalahanan niya ako
“Di ba sabi ko pagkatapos na sa kolehiyo”

Wala pang diplomang naiuuwi
Ngunit utos niya’y isinantabi
Pero imbis na siya’y magalit, niyakap ako buong gabi
Nang puso ay wasakin ni Javi

Sa dami ng utos at panuntunan,
Parang gusto ko nang tumanda
At mabuhay mag-isa
Para wala nang problemahin pa

“Umuwi ka na baby…”

Sa araw ng pagtatapos naghanda na muling magsimula,
Naghihintay pa ng mga email, baka may hahabol pa
Ting! Tumunog ang telepono, “Mama!”
Dali-daling kinuha ang laptop at nagsiksikan sa isang upuan dahil sa kaba

Nang puso ni ina’y kumalma,
Nagsimula na kaming magbasa
“Congratulations, welcome to…”
Hindi na natapos basahin ang liham
Dahil sa kakatalon, kahihiyaw, at ‘di maubos-ubos na luha

Naghanap na kaagad ng malilipatan,
Sunod-sunod na crash course tungkol sa kuryente, tubig
at paghingi ng tawad sa pamilihan,
Inabutan ako ng pera para sa upa at mahigpit na niyakap
Pagkatapak sa bagong bahay, ako’y biglang natauhan

Lilipas ang mga araw na walang kasama,
Babalutin ng katahimikan pati ang aking umaga
Sapagkat ang ibo’y lumipad na mula sa pugad,
Ang dating pinakaaasam, nagiging bangungot nang nais takasan

“Ayokong tumanda…”

Sigurado na ba akong gusto kong tumanda?
Pakiramdam ko’y gusto ko pa ring maging bata
Dahil sa aruga ng aking ina
na hinding hindi mapapantayan ng iba

Lubos ko nang naintindihan
ang mga payo at bilin ni Inay
dahil bandang huli hinahanap-hanap
ko ang mainit niyang yakap

Hindi na ako naniniwala sa Itchyworms
Na gusto ko nang tumanda
Mas naniniwala na ako sa kanta ni Daniel Padilla
na gusto ko na siyang kasamang tumanda.

Mayo na naman pala, paparating na naman ang paborito kong araw na taon-taon kong inaabangan. Ang anibersaryo ng ating pag-ibig, ang araw kung saan tumubo ang binhi ng ating kwento. Narito ako ngayon sa tindahan ng mga bulaklak upang mamili ng aking ipanreregalo sa ating selebrasyon. May mga rosas, liryo, dasyanas, santarita, at samu’t saring uri ng mga bulaklak, ngunit sa lahat ng kagandahang naidudulot nito, ang mga kalachuchi pa rin ang hindi ko malimutan. Oo nga pala, ganitong araw rin noong ika’y aking nakilala. Hindi ko maiwasang maalala ang araw ng unang beses na pagkikita natin sa tuwing nakikita ko ang bulaklak na ito. Buwan din ng Mayo no’n, matindi ang sikat ng araw na tumatagos sa maninipis na dahon ng mga puno. Napakatahimik ng lahat, tanging kaluskos ng mga dahon, huni ng mga ibon, at nginig ng mga kuliglig lamang ang bumabalot sa aking pandinig. Nagmamadali akong tumatakbo patungo sa eskwelahan sapagkat tinanghali ang pagbangon ko. Alam kong kaunti na lamang ang natitirang oras para makaabot sa aking unang asignatura ng araw na ‘yon ngunit hindi ko maiwasang huminto upang pagmasdan ang isang babae na nagpupulot ng mga bulaklak ng kalachuchi sa daanan.

Tila bumagal ang pagtakbo ng oras nang masilayan ko ang iyong mga ngiti. Maputi ang iyong balat, manipis ang mga mata, at may malarosas na mga labi. Pinagmasdan ko ang marilag mong pag-iral habang ika’y nagpupulot ng mga bulaklak sa sementadong daan. Sumasabay ang liwanag ng iyong mga ngiti na tila hinahamon ang sinag ng araw. Nang umihip ang hangin ay natanggal sa pagkakatirintas ang iyong buhok, agad mo itong inayos muli at inipitan ng bulaklak ang iyong panali. Para bang inaangkin mo ang pangalan na Kalachuchi na sintulad ng iyong maputing balat na bumabagay sa ‘yong dilaw na panali sa buhok. Sa saglit na ‘yon, alam kong may kakaiba sa aking naramdaman. May kiliti sa aking dibdib at tila nahawaan ito ng init ng tag-araw. Napagtanto ko na kasabay ng paghulog ng mga dahon sa ating paligid ay agad na rin akong nahuhulog sa presensyang iyong taglay. Nang malaman ko na ikaw pala ang bagong lipat sa aming section, ay agad na humubog ng ngiti ang aking mga labi. Siyempre hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa, agad na akong nagpakilala at hindi nagtagal ay naging malapit tayong magkaibigan.

Ikaw ‘yung tipong mahiyain, tahimik at mahinhin sa paningin ng lahat, ngunit lumalabas ang iyong pagiging kwela sa tuwing tayo’y nagkakausap. Sa mga simpleng bagay na ito, hindi ko namalayan ang pagdaan ng araw sapagkat puno ito ng ating mga masasayang alaala. Tuwing tayo’y magkasama at gumagawa ng kung ano-ano, tila bang gumagaan ang lahat. Mapa-science project, thesis, o kahit anong problema pa ang bumabagabag sa aking isip ay aking nakakalimutan basta’t kasama kita. Naaalala ko rin ang mga simpleng sandali na tinuturing ko’ng date kung saan naglalakad lang tayo sa ating paboritong kalsada habang pinagmamasdan ang paborito mong puno ng kalachuchi. Pinakagusto ko ang ating mga simpleng kwentuhan sa tuwing mag-aabang tayo ng masasakyan pauwi galing eskwelahan. Kahit nakakangawit tumayo, kahit walang kakwenta-kwenta, o kahit buong araw pa akong makinig sa iyong mga kwento, hinding hindi ako magsasawang pakinggan at maaliw sa mga ito. Ito’y dahil pinakamaganda ang iyong ngiti kapag ika’y nagkukuwento sa akin ng mga bagay na kinagigiliwan mo. Sa bawat araw na dumadaan ay lalong lumalalim ang aking pagtingin. Oras-oras ay nabibighani sa iyong ganda, minu-minuto’y pinagmamasdan ko lamang kung paano mo kinukulayan ang aking mundo. Bawat segundong kasama kita’y katumbas ng mahabang pahinga. Unti-unti kong napagtanto na gusto na nga talaga kita, ikaw ang nais makasama sa lahat ng alaala. Ang tanging tanong na lamang ay pupulutin mo rin ba ako tulad ng pagpulot mo sa mga kalachuchi noong araw na ‘yon.

Ilang buwan ang nakalipas at Mayo na muli. Tila ito ang pinakamabilis na taon ng aking buhay ngunit hindi nagtagal, dumating na ang selebrasyon ng ating pagtatapos, ang graduation ball. Sa kalaliman ng gabi, maingay ang paligid at maliwanag ang bulwagan na puno ng mga makikintab na dekorasyon. Ngunit sa kabila ng lahat ng 'to, ikaw pa rin ang pinakaumagaw ng aking atensyon. Kulay puti ang iyong bestida na may mga palamuting dilaw at alahas. Hinigpitan ko ang paghawak sa'king biniling kurpinyo na may disenyong kalachuchi na balak ibigay sa'yo at naglakad nang mabagal patungo sa iyong kinatatayuan. Habang papalapit ay nakatitig ako sa'yong mga mata na inaaninag ang mga ilaw. Ito na ang tamang pagkakataon, tamang oras upang sabihin ang aking nararamdaman. Sa pagbuka ng aking mga labi ay kumislap ang aking kinatatakutan, na hindi mo kayang maibalik ang aking nararamdaman. Muling pumasok sa aking isip ang ating masasayang alaala, maging ang unang beses nating pagkikita, ayokong mawala ang mayroon sa atin. Nasakal ako sa mga salita at hindi ko alam kung ano ang aking sasabihin. Ngumiti na lamang ako at pinuri ang iyong suot habang nakatago ang kurpinyo sa aking likod, at naglakad papalayo. Ngunit kasabay nito’y narinig ko na lamang na may ibang lalaki na pala ang kumuha ng iyong kamay para sa huling sayaw ng gabi. Gumuho ang aking mundo, malumbay akong bumalik sa aking lamesa. Aking nasilayan na may babaeng nakaupo sa aking upuan. Kulay ube ang kaniyang bestida na may dekorasyong puting lila. Katulad ko ay malumbay rin ang kaniyang presensya na para bang isang halamang nalanta na bumabagay sa kulay ng kaniyang damit. Natanong at naikuwento namin sa isa't isa ang dahilan ng aming mungot at nagpatuloy ang aming pag-uusap hanggang sa matapos ang huling sayaw. Tinawanan na lang namin ang aming mga sarili, at para bang guminhawa kahit papano ang malumbay na gabi ng aming selebrasyon.

Kailangan ko nang mamili ng bulaklak na ibibigay sa’yo. Sa isang sandali ay dinampot ko ang pumpon ng Kalachuchi. Ngunit binitiwan ko na rin ito agad at kinuha ang mga puting lilang katabi ng mga ito. Bagaman pareho ang kulay ng dalawang bulaklak na ito, puti at dilaw, hindi ito ang dahilan bakit pinili ko ang mga puting lila. Pinili ko ito dahil ito ang simbolo ng bunga ng aming pagsasama.

Pinili ko siya. Kasama siya’y patuloy kaming sumibol sa paglipas ng panahon. Tila isang buto na tumubo at naging puno, nanatili kami upang suportahan at tulungan ang isa’t isa. Kinailangan namin ang isa’t isa.

At katulad na lamang ng isang puting lila, namulaklak ako sa piling niya.