Literary: Legend of Legacies
Every
page counts. Click on each chapter number to see what it has in store. 😊
(Go
back to this page after every chapter to go on to the next!)
 |
| Chapter 1 |
 |
| Chapter 2 |
 |
| Chapter 3 |
 |
| Chapter 4 |
Showing posts with label crescencia. Show all posts
Literary: Sa Huling Pagkakataon
Sa pagtatapos ng pana-panahon…
Ito na ang huling pagkakataon,
Na makikita Mga salitang pinagtagpo ng panahon
Na mababasa
Mga tugmang pilit hinulma ng pagkakataon
Isang pagtatapos
Isang pagsisimula
At pagpapakawala sa kahapon
Ang pagkalas
Ang paglaya
Mula sa pagkakatali sa lubid na iba ang may likha
Wala nang hanggang ngayon at wala nang hanggang tingin…
Ang pagwawakas
Sa relasyong sila ang nagbigay depenisyon
Ito na ang huling pagkakataon,
Hindi kakalimutan
Ang mga natutunan
Sa mga gunita ng nakaraan
Iiwan ang bakas
Magsisimula ng bagong daan
Ngayon magkabila na ang mundo…
Tatahak na ng ibang landas
Sapagkat
Narito na ang dulo
Tapos na ang kwento
Ito na ang huling pahimakas.
Literary: Sincerely
May hangganan ba ang kalayaan ng isang tao?
Malaya bang pinipili ng binhi kung saan siya sisibol?
Malaya bang pinipili ng ulan kung kailan siya titila?
Malaya ba tayong pumipili?
Malaya bang pumipili ang puso?
Hinga nang malalim
Diretso ang tingin
Naroon lamang siya
Maraming bagay na kusang dumarating sa atin nang walang pahintulot— hindi napipili ng ina ang kanyang anak, at hindi rin ng anak ang kanyang ina. Mayroong mga bagay at mga taong hindi natin inaasahan ngunit magiging bahagi sila ng buhay natin, kahit panandalian lamang.
Masuwerte ang mga taong malayang nakakapili ng gusto nila, dahil mahirap pumili nang malaya kung nadaraig tayo ng takot. Madalas nadadala tayo ng takot at napipilit tayo nitong hindi magsalita sa mga sandaling sana’y nagsalita tayo. Pero minsan, ang takot sa sasabihin o iisipin ng iba ay higit na mabagsik. Madalas ang takot na ito ang pumipilit sa ating gawin ang isang bagay dahil lamang sinasabi ito ng iba. Minsan tuloy malabo na ang pagitan ng anong palagay mo at anong palagay nila.
Paano kasi kung hindi ko pa talaga alam ang pipiliin ko? Pwede bang hindi muna pumili?
Bakit nga naman hindi?
Halata ang alinlangan
Sa kanyang pagtingin
Ganoon ka rin
Paano nga kaya iyon, kung hindi naman talaga malinaw ang isang bagay sa pagitan ninyong dalawa pero parang mas malinaw pa ito sa iba? Paano kung hanggang ganoon lang talaga kayo? At paano kung, tanggap na naman pala ninyo iyon sa isa’t isa?
Paborito talaga ng tao ang magmadali, ano? Nakakatawa palang isipin, na minsan kulang na lang ay akalain nating wala nang bukas.
Bakit kaya?
Nagsasayaw tulad noon—
Marami ang nagbago
Sa inyong dalawa
Ngunit mas kakaiba
Dahil tila ngayon
Ay muling nagsisimula
Bakit minsan pakiramdam ko parang kailangan pumili ako agad, parang dapat alam ko na ang gagawin ko? Talaga bang nauubos na ang oras ko, ang pagkakataon ko? Paano kung hindi lang talaga iyon ang tamang pagkakataon? At paano kung hindi talaga kami ang ipinagkataon?
Talaga bang sayang kung mangyari ang hindi mo inaasahan? Talaga bang dapat ikalungkot ang mga bagay na binibitawan? Paano kung ang bagay na pinanghahawakan natin ang tanging balakid sa pagpili nang malaya?
Hindi ba’t, lalo na sa mga mahahalagang bagay ay hindi naman talaga basta-basta ang pagpili nang tama? Hindi naman agad napipili ng bata kung ano ang gusto niyang maging paglaki. Hindi naman agad napipili ng isang tao kung sino ang mamahalin niya habambuhay.
Ganoon nga siguro talaga ang hamon ng realidad, ang matiyak sa sarili mo kung ano ba talagang gusto mo at piliin iyon. Sa huli, ang mahalaga ay pipili ka.
Nakakatuwang isipin na sa paglipas ng mga taon ay umabot sa ganito ang mga sinusulat ko, mga bagay na sa unang tingin ay waring mababaw pero may taglay din palang bigat. Kahit pala sa mga paksa tulad ng pag-ibig ay marami tayong natututunan tungkol sa iba, at lalo na tungkol sa ating mga sarili. Ngayon, ipinagpapasalamat ko lamang ang pagkakaibigang nabuo natin sa mga nagdaang taon. Napapangiti pa rin ako sa tuwing naaalala ko ang nakakatuwang kuwentuhan, asaran, at ang ating naging magandang samahan. Pagdating naman doon, para sa akin ay wala pa ring nagbabago— magkaibigan pa rin tayo. :)
Ngayon, ang hiling ko lamang para sa ating dalawa ay sana patuloy tayong matuto sa marami pang bagay sa mundo. Sa pagkakataong ito, piliin na nating maging mas matatag. Piliin nating hindi na matakot na kilalanin pa ang ating mga sarili habang tinatahak ang kuwento ng buhay.
At higit sa lahat, piliin nating maging malaya.
Hinga nang malalim
Hakbang nang pasulong
At magpatuloy na
Ngumiti sa buwan
Salubungin ang bukas
Batiin ang umaga
Literary: Ang Hindi Masabi-sabi
Marami akong ginustong sabihin sa iyo
Pero hindi ko masabi
Hindi ko sinabi noong sinayaw mo ako
At tanging tugon ko na lamang ang hinihintay mo
Hindi ko sinabi noong mga pagkakataong
Ilang ulit tayong nagkalapit
At walang pakialam sa atin ang ibang tao.
Hindi ko sinabi
kahit sa sulat,
kahit sa chat
At hindi ko sasabihin
Kahit dito.
Hindi dahil ‘di ko gusto
Hindi dahil ‘di sigurado
Hindi ko lang alam
Kung bakit pa’t paano
Hindi ko aaminin
Hindi ipagtatapat
Dahil hindi na kailangan
Dahil wala naman nang patutunguhan
Kung pipilitin ko pang magpaliwanag
Sa mga parinig na hindi ipinagpaalam
Sa mga sulyap na pasikretong nagparamdam
At sapagkat walang sapat na paliwanag
Para sa puso mong pinaglaruan.
Sumulat lamang para tapusin
Ang kailanma’y hindi nasimulan nang maayos.
Sumulat lamang upang tuldukan
Ang magulo nating nakaraan.
Patawad
Salamat
Sa mga nasabi kong ‘di na mabubura Sa pinakaiingatan mong alaala
Sa mga sandaling hindi matanto ng puso ko
Ang tinitibok nito sapagkat kapiling ka
Sa mga pangakong hindi man sinambit
Ay batid nating dalawa.
Mapanglaw kong pangarap
Mapait kong gunita
Salamat sa lahat.
Patawad sa lahat.
Paalam na.
Literary: A Visible Invisibility
There is a visible invisibility
One which exists
But barely
One who is there
But who isn’t really
The sly whisper
The anonymous voice
Who calls out the name
Of nobody
A terrible swiftness
As if the accomplice of silence itself
An idle shadow
Blending in
Unnoticed
But noticeable
Visible
But invisible
He was of visible invisibility
She was of visible invisibility
I knew her
I knew him
But barely
I am
of visible invisibility
In your world
In your universe
I am nobody
Literary: Sa Ikaapat
Kailanma’y hindi ako natutong magbilang.
Parating sumosobra ng iilang hakbang.
Kaya’t nang makita nilang sumayaw,
Sumosobra sa ikot, alanganin ang galaw.
At gayong hindi ko sinasadya,
Kapansin-pansin ang pagkakapahiya.
Sila: Isa…
Ako: Isa, dalawa …
Kailanma’y hindi natutong magbilang.
Parating sumosobra ang dapat sakto lamang.
Sa tuwina’y pakikinggan nilang kumanta,
Ngunit nasisintunadong talaga .
At gayong pinipilit nang isip kong lumimot,
Batid ng lahat ang bakas ng lungkot.
Sila: Isa, dalawa …
Ako: Isa, dalawa, tatlo …
Kailanma’y hindi natutong magbilang.
Parati, sa iisang bagay nagkukulang.
Panonoorin mong bumigkas ng mga linya
Ngunit kakapusing bigla sa salita.
At gayong sinubukan kong labis na matuto
‘Di kinaya ng puso na habulin ang sa’yo.
Ikaw: Isa, dalawa, tatlo, apat…
Ako: Isa, dalawa, tatlo…
Literary: Palaisipan x Balang-araw
Palaisipan
Humigit kumulang tatlong taon,
Nang muling pagtagpuin.
Di makausad, di makaahon,
Di mapigilang ika'y mahalin.
Ang mga kulot na buhok mo,
Ang nakakahawa mong ngiti,
Dahan-dahang nahulog sa’yo,
Ngunit hindi, hindi masabi.
Tinatak sa isipan,
Na sa tamang panahon na,
Ngunit di maiwasan,
Na minsa'y mawalan ng pag-asa.
Siguro nakakasawa na,
Marahil minsan oo nga,
Pero hindi talaga maari,
Pagkat 'di kaya ng sarili.
Gusto nga kasi kita,
Wala ng ibang dahilan pa
At maghihintay ako,
Maghihintay hanggang sabihin mo.
Nais marinig mula sa labi mo mismo
At sagutin ang tanong ko,
...
Gaano katagal pa nga ba?
Balang-Araw
Tama ka, tatlong taon mula noon
Nang magkita tayong dalawa
Damdami’y di na napahinahon
Puso’y biglang pumintig
Kung paanong napapatamis mo ang katahimikan
Kung paanong tumitigil ang oras sa’yo
Sa lalong pagtagal, ‘di na maintindihan
Pero may kakaiba, alam ko
Inukit sa puso,
Na sa tamang panahon pa
At sa totoo lang, talagang inisip ko—
Kailan nga ba?
Patawad, pasensya na
Hindi ko ginustong mapagod ka
Ngunit ‘di pa rin maaari
Pagkat kung anuman ito’y ‘di pa mawari
Gusto na ba kita?
Siguro? Baka?
Nakakatakot na magsalita
Kung sabihin kong oo? Kung sabihin kong hindi na?
Pero oo, inaamin ko
Umaasa akong darating ang panahon
Na masasagot kita nang matino
Sa tanong mo mula pa noon…
Walang pag-aalinlangan
Diretso kitang titingnan
Sa iyong mga mata
Na matagal ko nang kilala
At pagkatapos ng maraming taon
Na pinagduduhan natin ang isa’t isa
Sa kabila ng mga pagkakataon
Na tila wala nang pag-asa
Sa wakas, masasabi ko na sa iyong
…
Hindi na natin kailangang maghintay pa
Literary: Something More
She was not
Her labels
Not the price tag of her possessions
He was not
His reputation
Not the medals framed on his wall
She was notHer mistakes
Not some homework to be graded with checkmarks and x’s
He was not
The pains of his past
Not the hearsay of so few
She was notThe fears of her future
Not the expectations of so many
Neither was he
The grand finale to my song
Neither was sheThe final piece to my puzzle
Although I always hoped
She could’ve been.
He could’ve been.
Who was she then…
Who was he then…
to me?
Was sheMy dream-
A delusional fantasy where I’d run to and hide?
Was he
My aspiration-
A mountain so distant I could barely glimpse its peak?
Who was I to her…
Who was I to him…
in the first place?
Was I Her shoulder to lean on
Was I
His light in the shadows
Just as she was mine?
Just as he was mine?
And yet…
She was also my conscienceA storm of who’s, what’s, and why’s
He was also my mirror
Both genuine and insecure
To her
To him
I must have been
A plight Of nightmares and of daydreams
A scripted act
Of tolerant truth and gentle lies
More so…
I’ve always loved who she was to me
I’ve always loved who he was to me
I’ve always loved how we were.
Could she…
Could he…
have wanted something more?
Literary: Torpe Probs
Limang Dahilan Kung Bakit Masayang Maging Torpe (Unang Bahagi)
ni Mr. Torpe
Maraming nagsasabi na mahirap maging torpe. Hindi mo raw kasi masabi-sabi sa taong mahal mo na mahalaga sila sa’yo, o na malapit sila sa puso mo. Pero para sa akin, masayang maging torpe. #ProudToBeTorpe nga ako eh.
Sa mga kapwa ko torpe, sigurado akong magegets ninyo ang limang dahilang babanggitin ko sa artikulong ito at mapapaisip kayo- masama nga bang maging torpe?
1. Nakakakilig ang Pang-aasar ng Tropa
Minsan, kapag pabebe ang parehong lalaki at babae, mas masayang mang-asar. Sa mga kaklase kong beterano sa kursong ito, alam kong alam ninyo ang sinasabi ko. Halimbawa, sa isang practice para sa Culminating Activity, magka-partner ang pinakasikat na love team ng klase. Siyempre, kapag nagholding hands ang dalawa sa isang dance step, YIEEEEEEEEEE!- yan na ang sigaw ng lahat sa klasrum. Si Ate Crush ng Bayan, siyempre ngingiti, kunwari ayaw ‘yung holding hands kaya bibitaw, tapos iirap para magmukhang naiinis (kahit sa loob niya sasabog na siya sa kilig). Samantala, para sa lalaki, ngingiti lang din siya, walang sasabihin at tatawa siguro pero patago. Ganito palagi ang eksena- may mga mang-aasar, at hindi iimik ang pares.
Aminin man natin o hindi, mas masayang mang-asar kapag ganito ang reaksyon ng loveteam na inaasar. Mas cute dahil hindi nila maipaliwanag ang nararamdaman nila, parang ‘yung mga nakikita mo sa teleserye o sa mga pelikula ng Kathniel at LizQuen.
Isa ito sa perks ng pagiging torpe- dahil ‘di mo nga masabi ang nararamdaman mo, mas maraming asaran, kaya mas maraming kilig moments na siguradong hinding-hindi mo malilimutan.
2. Maraming Hugot
Kumpara sa ordinaryong nilalang, talagang mas maraming hugot ang mga torpe. Parang ganito:
“Pare ang labo na ng salamin ko!”
“Brad, mas malabo pa rin siya.”
Kasi namaan, kung kayo kaya ang pasulyap-sulyap lang sa malayo dahil ‘di ka makalapit sa taong gusto mo? Tapos palagi ka pang umaasa na makatadhana mo siya sa groupwork at project, pero halos 9 out of 10 times kang nabibigo!
Simple lang ang dahilan kung bakit mas maraming hugot ang isang torpe: based on experience ang lahat ng banat, may katotohanan ang bawat salita.
3. Walang commitment
Kapag torpe ka, walang opisyal. Nabubuhay ang loveteam sa tsismis, o sa minsanang moments, at sa mga biro ng universe. Kapag torpe ka, hindi mo masabi ang nararamdaman mo kaya walang nangyayari. Kahit parang pangit pakinggan, sa totoo lang okey na rin. Dahil hindi kayo opisyal, walang pinanghahawakan- walang problema kung hindi mo na siya gusto, o kung hindi ka na niya gusto (kung, sa sobrang suwerte mo ay gusto ka rin niya). Kasi paano nga naman ‘yun kapag padalos-dalos, tapos mali pala ang inaakala mong true love, ‘di ba?
4. “Marunong Maghintay” Type
Madalas tinatanong ng mga tao sa’yo, “Bakit ba kasi ayaw mong sabihin?”
Sa totoo lang, isa sa pinakamahahalagang dahilan kung bakit torpe kaming mga torpe ay dahil hindi pa ito ang tamang panahon. (Oo corny, pero aminin niyo na mga kapwa kong torpe--75% of the time ‘yan ang totoo!) Posibleng hindi pa tamang panahon para sa babae, o para sa lalaki, o para sa kanilang dalawa. Sa halip na sirain ang mga plano ng tadhana dahil nagmamadali, matututo na lamang kaming maghintay.
5. Sanay nang Umasa
Marami kasing torpe ang pa-humble, kaya kaunti lang ang mga taong nakakaalam ng pinakamalalim nilang sikreto. Pero sa totoo lang, maraming torpe na malalim umibig. Tahimik lang silang nagmamahal, pero mataas ang tsansyang tunay ito. Mahal kasi nila ‘yung tao kahit hindi nila alam kung mahal rin sila nito. Madalas pa naman, hindi rin sila mahal, o ‘di kaya, malabo pa ang nararamdaman ng babae. Sa kabila nito, torpe pa rin sila- nagmamahal pa rin sila. Kaya nga #ProudToBeTorpe ako, dahil matitibay ang puso ng mga katulad ko. Sanay na kaming umasa, at hanggang ngayon, umaasa pa rin kami.
-----
TORPE PROBS (Ikalawang Bahagi)
Limang Dahilan Kung Bakit Sinasayang ng mga Torpe ang Pagkakataon Nila
ni Ms. Anti-Torpe
Dear Mr. Torpe,
Naiinis ako sa limang palusot… este… dahilan kung bakit, ayon sa’yo, ay isang kaligayahan at para bang pribilehiyo pa nga ang pagiging torpe. Bilang tugon, narito po ang limang dahilan kung bakit sa tingin ko sinasayang ng mga torpeng katulad mo ang pagkakataon nila.
1. Inaasar ng Barkada na Mahina
Hindi ka ba naiinis? Dahil sa katorpehan mo, inaasar ka ng mga katropa mo bilang mahina. Alam mo namang hindi ka mahina (hindi naman siguro ‘di ba?), so bakit ka nagtitiis e wala namang ibang pumipigil sa’yo kung hindi ang sarili mo?!
2. So Close Yet So Far
Nandyan na siya sa harap mo. Walang ibang tao, walang ibang nang-aasar. Ano pang hinihintay mo???
3. Unrequited Love
So natatakot kang hindi masuklian ang nararamdaman mo para sa kanya? Mas mabigat ba ‘yun kumpara sa araw-araw mong paglilihim? (Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan.)
4. ‘Di Maka-Move On
Alam mo Mr. Torpe, kapag matagal itinago, mas matagal bago makalimutan. Kung gusto mong makalimot agad pagkatapos ng pag-reject niya sa’yo (sakaling i-reject ka man niya), mas mabuting umamin ka na para matapos na. Sarili mo lang ang pinapagod mo at wala nang iba pa.
5. PS: Sabihin Mo Na Kasiii
Mr. Torpe, hindi naman ako galit sa’yo at hindi kita inaaway. Sigurado akong may mga katanggap-tanggap na dahilan kung bakit hindi mo pa sinasabi sa taong mahal mo na mahal mo siya. Pero sana, masabi mo ito sa kanya bago pa mahuli ang lahat (dahil malay mo, baka gusto ka rin niya [baka lang naman hehe]), para rin mabawasan na ang bigat n‘yang puso mong sigurado ako ay maraming feels!
-----
TORPE PROBS (Ikatlong Bahagi)
Maikling Tugon Kay Ms. Anti-Torpe
Dear Ms. Anti-Torpe:
Una, sa writing style mo pa lang buking ka na. Kilala ko na kung sino ka (mwahaha).
Maraming salamat sa concern mo sa akin, parang kaunti na lang kikiligin na ako. Pero sana maintindihan mo rin kung bakit masaya ako sa pagiging torpe ko, at hindi ko ito pinipilit lang.
1. Tugon sa Inaasar ng Barkada na Mahina
Hindi naman ako naiinis, kasi nang-aasar din ako e hahahaha. Alam ko namang alam nila na hindi ako mahina, at kapag seryosong usapan na, nandyan sila para tulungan talaga ako at tapatin ako sa kung anumang dapat kong malaman.
2. Tugon sa So Close Yet So Far
Anong hinihintay ko? Teka may listahan ako…
Hinihintay kong mapansin niya na ako (nang hindi ako nagpapapansin).
Hinihintay kong magkasalisi ang tingin namin sa isa’t isa.
Hinihintay kong hanap-hanapin niya ako tuwing absent ako.
Hinihintay kong lumapit siya sa akin nang walang pumipilit.
Hinihintay kong makamove-on na siya.
Hinihintay kong magkaroon ako ng tapang na umamin sa kanya.
Hinihintay ko ang tamang pagkakataon para sa’ming dalawa.
3. Tugon sa Unrequited Love (Big word naman po. HAHA)
Oo siyempre natatakot ako.
Pero oo rin, mas mabuti na ang araw-araw na pagtatago kaysa sa pag-amin. Mas magulo kung bigla akong aamin nang hindi pa malinaw ang maraming bagay sa buhay naming dalawa- hindi lang tungkol sa pag-ibig kung hindi tungkol sa sobrang dami pang bagay tulad ng pamilya at pag-aaral.
4. Tugon sa ‘Di Maka-Move On
‘Yun na nga eh. Dahil mas matagal itinago, mas nagiging mahalaga, at mas mahirap kalimutan. Sino bang nagsabing gusto ko siyang makalimutan? Ayokong makalimot basta-basta. Kaya kong maghintay.
5. Tugon sa PS: Sabihin Mo Na Kasiii
Ms. Anti-Torpe, ‘di rin ako galit sa’yo at hindi rin kita inaaway sa pagsagot kong ito. Sigurado rin akong marami ka pang katanggap-tanggap na dahilan kung bakit anti-torpe ka. Malamang marami kang ebidensya- mga success stories ng loveteams na bunga ng hindi pagiging torpe at pabebe.
Pero torpe talaga ako. Kung pipilitin kong magsalita nang tingin ko ay hindi pa tamang panahon, masisira lang ang diskarte ko. Sana maintindihan mo, pero salamat sa pag-aalala, at least alam ko ngayong binasa mo talaga yung lit ko kahit medyo mahaba.
Literary: Magkabilang Mundo
Mag-aalas-siyete na…
Ayokong pumasok ngayon pero dahil alam kong nandun ka, papasok na lang din ako.
Maaga na naman ako, nag-aabang sa pagdating mo.
Nasa malayo ka na naman…
Kasama mo na naman ang barkada mo at narinig kong cutting ang plano niyo.
Nagkasalisi ang ating mga mata…
Hindi ko alam kung bakit tila nagtataka ka.
Hala! May test nga pala!
Aha, naalala mo na!
Oras na ng pagsusulit…
“Bahala na”, sabi ko, sabay tingin sa’yo.
Sa pag-ikot ng paningin, ‘di inaasahang nakatingin ka rin.
Slow-mo moment…
Para ‘di mahalata, sinabi ko na lang, “Goodluck!”
Kinilig ako, pero siyempre ‘di puwedeng malaman mo, kaya, “Sa’yo rin,” ang tugon ko.
Nakapila sa canteen…
Sa sobrang kadaldalan, ‘di na napansing ikaw ang nasa aking harapan.
Natahimik bigla, naubos ang salita.
Batid kong ikaw ang nasa likod nang marinig ang tinig mo.
‘Di napigilang mapalingon sa iyo.
Tapos na ang isang oras…
Handang-handa na ako, at mukhang handang-handa ka na rin… magsiyesta.
Pero bakit ganoon…
Sa kabila ng kaadikan mo, tila ganoon din kalakas ang tama ko sa’yo.
Kung gaano ka kawalang-pakialam, ganoon kita lihim na pinapahalagahan.
Hindi mo lang alam…
pero ikaw ang dahilan kung bakit ako bumabangon.
pero kahit maraming ginagawa, nagawa pa ring mahulog sa’yo.
Sana…
ako na lang ang mga libro na lagi mong kasama, na lagi mong sineseryoso.
ako na lang ang iyong barkada, na laging sa’yo nagpapaligaya.
Kaya ngayon…
Aaminin na.
Sasabihin ko na.
“Mahal kita.”
‘Di akalaing sa bibig mo’y magmumula
Mga salitang matagal nating ikinaila
Sa kabila ng ‘di pagtutugma
Ikaw at ako,
Magkaiba man ang ating mundo
Tayo pa rin ang sadyang ipinagtagpo.
Literary: Without Words
You make my day, beloved.
Greet me with thy embrace.
There is no need for words tonight,
you fill the empty space.
The chilly air surrounds us now.
Speak no more dear, but smile.
Thy silent soul warms just like fire
so stay with me a while.
Come, paint thy blues with tears
or sing thy soundless symphony.
I’ll listen with my everything
So long as you are near me.
Mind not what this world utters
Remember only what’s within.
I love you; that’s what matters
that’s how it’s always been.
Our love is a story untold
its secrets are buried deep.
Unpretentious, yes, and pure,
as you and I had sworn to keep.
So speak no more and I’ll join you,
let’s love the quiet way
for with or without words I know,
I love you anyway.
Literary: Laissez Faire
Traces of twilight
An evident longing deep within
Reminiscing the evanescent
Then shaking it away
And bidding it goodbye
Trying not to look back once
As my heart I dare defy
For I’d look into your eyes
Just as songs of lovers say
Far from you, I realize
We grow more apart each day
How I wish…
Yet… I must not wish
If you stay
Do it of your own accord
True love was never easy to afford
Parting ways as we cross the sea
Our sails awaiting the breeze
Hoping that by fate, not by chance, I’d see
How time flies fast
Yet my heart’s on freeze
If we wait, we will see
Call it destiny
If it’s you and me
What will be, will be
Literary: Of Broken Promises
Promises are meant to be broken…
When she promises to remember
But she only forgets
When he promises to forgive
But he only regrets
When they promise to be kind
But they hurt you everyday
When we promised an “us”
But we did not choose to stay
When you promised to hold on
But you never even tried
When I promised to forget you…
But then I know I lied
Literary: You Take Me To Places
You take me to places when I look at you.
At a glance, the world around me changes. These distantly familiar places of unchartered waters unfold before my eyes.
You take me to places when you smile.
In one moment I feel nauseous, as if I am high above a mountaintop. The sun warmly beams on both of us, its rays of light touching the endless sea of clouds that cover the horizon.
You take me to places when you hold my hand.
Right there and then I find myself in a beautiful silence. Suddenly, it seems as if I am dumbfounded by the majesty of tall landscapes and the royal blue of the sea.
You take me to places when we dance.
Every step seems like time travelling. We go to the past, the present, the future. We go around the world and back. Every turn takes my breath away that I never want us to stop.
You take me to places when you look at me.
In an instant, my heart stings with elation. I am mesmerized by an overdose of excitement. Nothing distracts me from the feeling of being swept away by the wonderful music I keep hearing.
I am speechless. I am starstruck. I am paralyzed.
And yet, my heart wanders everywhere I have never been before.
You take me to places I have never been.
But more than anything, you take me where I’ve always loved going.
You take me home.
Song: Pana-panahon
Panapanahon (lyrics)
Taun-taon palaging umaasa
Sana lang talaga’y maging kaklase kita
Taun-taon nagugulat ako
Tila biro ng tadhana, magkaklaseulit tayo
Buwan-buwan hinihiling
Na sa bawat gawain ikaw ang kapiling
Buwan-buwan hindi inaasahan
Na kung ako ay may kailangan, ay palagi kang nandyan
Chorus 1:
Pagka’t taun-taon, buwan-buwan, linggo-linggo
Sinasamantala mga sandaling makakausap ka
Pagka’t taun-taon, buwan-buwan, lingu-lingo
Unti-unti, di maitago ngiti sa ‘king labi
Araw-araw sumusulyap-sulyap
Sa bawat sandal hinahanap-hanap
Araw-araw nakikilala
Itong di maipaliwanag na saya
Oras-oras ikaw ang tumatakbo
Dito sa isip kong gulong-gulo
Oras-oras at sa tuwina
Di namamalayang nasaisip na kita
Chorus 2:
Pagka’t araw-araw, oras-oras, minu-minuto
Di mapakali, pagtingin sayo’y gusto nang masabi
Araw-araw, oras-oras, minu-minuto
Napakagulo, ikaw na yata ang laman ng puso ko
Bridge:
Segu-segundo papalapit sa iyo
Nasambit sa wakas damdaming tinatago
Segu-segundo papalapit sa iyo
Handa ko nang aminin ang pag-ibig ko sa iyo
Chorus 3:
Pagka’t taun-taon, buwan-buwan, lingu-lingo
Unti-unti, di maitago ngiti sa aking labi
Araw-araw, oras-oras, minu-minuto
Napakagulo, ikaw na yata ang laman ng puso ko
Ng puso ko
Taun-taon, buwan-buwan, lingu-lingo,
Araw-araw, oras-oras, minu-minuto,
Segu-segundo, panapanahon
Panapanahon
Literary: Tayo
Siguro kung hindi tayo,
Maghapon akong mangangarap.
Siguro kung hindi tayo,
Nakatulala na lamang sa ulap.
At sarili ang palaging kausap,
Marahil kung hindi tayo,
Mag-isang naglalakad sa pasilyo.
Marahil kung hindi tayo,
Sa aki’y walang susundo.
At kung hindi tayo,
Hahangaring makapiling ka.
At kung hindi tayo,
Habambuhay na lang aasa.
Pero dahil tayo…
Araw-araw ay maligaya,
Sapagkat lagi nang kasama ka.
Bawat gabi’y nabubuo,
Sa bawat ngiting mula sa’yo.
At may ganang bumangon sa bawat araw,
Dahil alam kong bubungad sa akin ay ikaw.
At ikaw lamang ang inspirasyon,
Na kumukumpleto sa akin ngayon.
At mas lalong minamahal ka,
Mas lalong minamahal ka,
Sapagkat…
Araw-araw,
Oras-oras,
Segu-segundo’y,
Kapiling na kita!
Literary: Sa Nagmamahal
Mamahalin kita
Dahil ‘di ka perpekto
Tatanggapin kita,
Nang buong buo
At wala nang kailangang baguhin pa,
Pagkat sa iyo lang, ako’y masaya na.
Mahal kita.
Sapagkat hindi ka sila,
Hindi ka pangkaraniwan at tulad ng iba,
Totoong pagkatao'y di ikinahihiya,
Tunay kang kahanga-hanga.
Ikaw na, wala nang iba.
Ngunit,
Minahal kita,
Sapagkat ang pagtingin kong ito,
Ay dapat kalimutan na,
Dahil sino nga ba ang isang tulad ko
Para iyong mapansin at mabigyang halaga?
Nakakalungkot man ay mukhang hanggang dito na lang ako
Pagkat sapat nang minahal kita,
Kahit na ang puso mo ay pag-aari na ng iba.
Mamahalin kita
Hangga’t nagmamahal ako,
Dahil ikaw lamang
Ang bulong nitong puso ko.
Mamahalin kita kahit nasasaktan ako,
At kahit nangangarap lamang ako.
Mahal kita,
Dahil iba ka sa kanila.
Tinuruan mo akong magpakatotoo.
Nakilala ko ang sarili ko,
At tinanggap mo ako nang buong-buo.
Ngunit,
Minahal kita,
Kahit masakit na mabigo nang paulit-ulit.
Hanggang kailan ako aasa?
Sino ba naman ang isang tulad ko
Para mapansin at ibigin mo?
Sapat nang minahal kita.
Hindi na ako muling aasa.
Literary: Remedy to Nostalgia
Everything is like an action-packed blockbuster: tons of workload at the back of his mind, piles of other tasks on his shoulders, a truckload of obligations.
Yet she comes in slow motion.
She makes his heart pause when their eyes meet. Everything suddenly disappears, except for him and her. She makes things blurry the way the background does in movies. Mysteriously, his favourite song starts ringing in his ears. His song becomes her song. It becomes their song and the world sort of stops to notice both of them…to witness that one moment of magic…
…Until he looks away and pretends not to feel.
In an instant, the blurry scenes return to normal and the noise shatters their song. It hurts him so much to turn a blind eye from one that has made him feel something he has never felt before. Yet he did look away… because he was unsure.
Who would believe slow motion never existed in real life? Movies have always tended to exaggerate in order to appeal to the senses. Yet there she was proving him wrong.
His skin still feels tense after that one moment. He tries to ignore the goosebumps and the shivering sensation all over his body but that one moment hit him harder than he thought. He tries to hide his smile but the memory tickles his soul and the eerie nostalgia is undeniable like misty air. No remedy works. He keeps on remembering.
To this very day, he has never forgotten… and yet… he has never confessed.
Remembering was the best and worst decision he ever made.
The moment clings to his heart, leaving bittersweet stains of regret and longing.
The moment could never be replaced.
She could never be replaced.
Literary: Colors through Time
A dash of coquelicot traced your smile
And you smelled of sweet scented chamomile.
I reckon the sarcoline glow of your face
And your eerie black curls that were tied with lace.
I loved the copper undertones of your formal vest
And the way you walked with a gentlemanly zest,
And when I sloppily stepped on your eburnean shoes,
You beamed and we kept on dancing to the blues.
We were swaying colors in a puddle of gray
And we were in love.
Perfectly wrapped round your olive green vestito,
As you wore in your fingers the sienna ruby
When you finally said yes to me?
How could I forget the cobalt blue sky
And those ivory pair of wings we sent to fly,
When on that day it happened finally
My dreams started to become reality?
We were two rainbows in the horizon
And we were in love.
Streaks of grey and streaks of white
That azure fountain pen you would use to write
As you sat on the rocking chair wooden and old
I would see you and feel my love growing tenfold.
Hints of silver on top of your head
That striped xanadu sweater you always wore to bed
Yet you still reminded me of that grand first day
When we danced to the music by the midnight bay.
We were silver and golden through time
And we were in love.
Subscribe to:
Posts (Atom)
