Showing posts with label luwalhati. Show all posts

Literary (Submission): Demonyo





Prinsesa ka,
At kahit gaano ko man naisin--
Kahit gaano ko gustuhin na maging prinsipe ;
Ako'y dukha
Naritong itinakda bilang hamak na tagahanga lamang
Ngunit hindi pa rin nagsasawang bigyan ka ng suporta

Ikaw ang langit,
At kahit gaano ko man gustuhing maging ibong
Itinakdang damhin ang iyong mga yapos,
Ipinanganak akong bulate.
Gayong hindi ako itinakdang lumipad sa himpapawid,
Narito akong parati pa ring tinatanaw ang bughaw na kalangitan

Ikaw ang araw
Na nagbibigay buhay sa lahat ng nasa daigdig
At gaano ko man naising maramdaman ang iyong sinag
Ako ang buwan
Kaya't ito ako, pinipilit na matanaw ka man lang nang sandali
Sa tuwing sumasapit ang bukang-liwayway.

Marahil hindi tayo itinadhana
Ngunit sino ba naman ako para dinggin ang itinakda ng langit
Mauunawaan ko na ikaw ay susunod sa boses ng langit
Sapagkat anghel kang bunga ng himpapawid
Ngunit kung gayon, ako'y demonyo
Handang wasakin ang itinaga ng kapalaran sa bato
Sapagkat ano pa nga bang ibang mahalaga
Ano pa nga bang pwersa ang mangangahas na maudlot ang silakbo ng damdamin
Gayong minamahal kita

Literary (Submission): An Ode to the Best Friend I Used to Have




How are you?
We used to ask each other this all the time.
I guess these words would be very strange to you now
But I digress.
How are you?
I heard you were good,
And after all the hardships you and I have gone through,
I have to say I’m very happy for you.
You see, the sad never really left me alone,
You just left me alone to face them.
Oh my!
How rude of me to say these!
We’re practically strangers!
Practically strangers, wielding each other’s greatest secret
It’s almost funny how we would pass each other with no words spoken
When there was a time when we knew each other
To the deepest crevices of our being
I’m usually left wondering
If you and I were ever friends at all
Or were we just a one-sided relationship
You know, I guess I would say the same things to my ex
But saying these to you hurts a hundred times worse

Literary (Submission): Sa kabataang Filipino




Gusto kong maging agila
Gaya ng aking mga ninuno.
Sa halip ay ipinanganak akong kalapati.

Nais ko sanang manirahan sa alapaap
Makaalpas mula sa lahat ng limitasyon
Ngunit tila ako’y nakakandado sa lupa
Nakapiring ang mga mata
Nakatakip ang mga bibig
Pinutulan ng mga pakpak
Ipinanganak akong kalapati
Tila ganito na rin akong mamamatay

Ngunit bakit?
Kay tagal na nating nakakulong sa ating hawla
Gayong nasa mga kamay lang natin ang mga susi

Hindi maaari
Ipinanganak akong Pilipino
Matayog ang potensyal
Didinggin ko ang mga bulong ng dugong
Nananalaytay sa aking mga ugat
Aalpas mula sa hawlang kay tagal nang kumulong sa aking lahi

Kaya sa muling pagpagaspagas ng aking mga pakpak
Samahan ninyo ako
Isang migrasyon ng bagong henerasyon ng mga kabataan
Mula Pilipinas
Hanggang pagbabago

Literary (Submission): Kung Ang Tinig ko ay Tinig Niyo Rin




Nabibingi na ako,
Sa katahimikan.
Kung saan tayo ay mistulang mga pipi
O bulag
Mga walang malay sa kapaligiran,
O walang balak itong aksyunan,
Tila pinagkaitan ng pakialam.

Nabibingi na ako,
Sa mga bulong
Ng aking mga bayani,
Ng aking mga ninuno.
“Ito ba? Ito ba ang bayan kong pinag-alayan ng aking buhay?
Ng aking mga pighati, lungkot, at pagdurusa?”
Di niyo ba naririnig?
Itong mga bulong na nag-uudyok ng pagsasawa?

Nabibingi na ako
Sa mga sigaw!
Sa hiyaw ng aking damdamin!
Sa silakbo ng takot, galit, hinanakit,
Hapis, paghihirap, at kawalang pag-asa!
Kung ang tinig ko ay tinig niyo rin,
Maaari sana tayong dinggin ng Panginoon
Na siguradong nakasalumbaba na tayong pinapanood.

Literary (Submission): Sampung Bagay na natutunan ko Bilang Payat sa Barkada




Una.


Nagsasawa na ako sa katagang: “Isang ubo ka na lang”. Ito na ang pang limanlibo, tatlong daan at apatnapu’t anim na ubo ko mula noong unang beses na sinabi sa akin ito ngunit andito pa rin ako, humihinga.


Ikalawa.


Ang sabi nila, na kapag humangin daw, kailangan kong humawak sa isang matibay na bagay. Ngunit isang beses, humangin nang malakas, at dahil sa matinding tapang, sinubukan kong bumitaw pansamantala. Natutunan kong kaya ko palang umihip nang mas malakas pa sa lakas ng hangin.


Ikatlo.

Tinatawag nila akong kalansay. Na parang nakalimutan na nila na itong mga kalansay na ito ang tu-matakot at nagpapaiyak sa kanila dati bago sila matulog kapag gabi.


Ikaapat.

“Kumakain ka pa ba?” Nagulat silang lahat nang doble sa kinain nila ang kinain ko.


Ikalima.

Tinitingnan nila ako nang may awa. Na parang sobrang hina ko. Pero sa aming lahat, ako lang ang atleta, at alam kong iiyakan nila ang aming ensayo.


Ikaanim.

Hindi ako stick. Tao rin ako.


Ikapito.

Alam ko na pwede nang ipang takal ng tubig ang collar bones ko at pwede nang gitarahin ang aking ribcage. Pero di ko alam kung bakit kailangan pang sabihin sa akin ito.


Ikawalo.

Hindi ba’t may buto rin naman kayo? May mata, may ilong, may tainga, may balat? Siguro ang pagka-kaiba lang naman natin ay ang pagkakaroon ng puso.


Ikasiyam.

Nagsawa na akong mahiya. Nagsawa na akong diktahan ng lipunan kung ano ang maganda at pan-get. Natutunan kong isabak itong aking mga buto, sila ang aking espada. Kapangyarihan ko ang lipa-ranin sa hangin. Pagkat bagama‘t ako, ay buto’t balat, hindi ako saranggola, pagkat walang nagtatali sa akin. Natutunan ko na kahit ganito ako kapayat, hindi ito naging kawalan.


Ikasampu

Kung alam niyo lang.

Literary (Submission): Drowning in an Inch of Paradise





I veer through smoke and mirrors
And I see no sunlight on the other side.
I see a tiny ray from a flashlight.
But that's it.
Not even enough to light up
This small darkness in my palms.

I veer through smoke and mirrors
And I see no rainbow nor butterflies.
I see but a tine drop of indigo
And a pair of tattered wings.
Not even enough to save innocence
From shaking death's hand

I am played
With the strings attached to my arms.
And the masters are smart enough
To make my strings made of
Licorice and not of chains
And I am enough of a fool to keep nibling on them

But I am tired
Of trying to chase after red laser lights.
I am tired
Of gasping at simple sleight of hands
I am tired
Of all the gimicks.

So the next time
I veer through smoke and mirrors.
I am gonna break all those goddamn mirrors.
And I am gonna get high on all those smoke.
Subscribe to: Posts (Atom)