Showing posts with label MCSagutan. Show all posts

Literary: A Mind Captive of the Unknown



Do you know the easiest way
to be set free
from the thoughts of all
the things that could be?

The easiest way
to let everything go
and for once accept
there are still things we don’t know?

The masterplan
to finally escape
the cloud of questions
that keeps us awake?

I just want answers to stop me
from thinking too much
about the what if’s,
maybe’s, I wish, and such

To be free of the weight
That holds us down,
That keep us awake,
That threatens to drown

Is to accept.

That not a mind filled with worries,
For what is to come,
Nor the shadow of regret
For what could’ve been done

Would help you escape from the cloud of questions
Nor will it free you from your hallucinations

Rather, you must embrace reality
that the world as you know it, is merely
A cloud of illusions
Filled with nothing but inhibitions

Open your eyes
Marvel at the beauty of the world filled with uncertainty
For surely there are far greater things
That your mere eyes have yet to see
A future that even your clever mind can never foresee

Literary: Inescapable



What does one do
When he finds his being
Reduced to a mindless cycle
Of waking and sleeping
With only emptiness in between
What does he do
When he steps out
Hoping to find comfort
But only finds
That the world
Is a breeding ground
For apathy
That the crowds are a gathering
For the lonely
What does he do
When all that is offered to him
Are empty words
And sweet insignificance
What does he do
When he has to choose
Between nothing
And nothing

Maybe he does
Continue to accept
How reality keeps on shifting each day and night
Even when those dreams and feet
Keep appearing the same plot and footprints
Over and over
Maybe he does
Realize that apathy begins
Every time he's
Trying to grin through a crowded world
While he's the light
he has always been trying to perceive
Maybe he does not
Need to hear
The gloom of each word
That came from a phoney mouth
Maybe he does not
Need to choose
Between nothing and nothing
Maybe what he needs to do
Is to create something new

Literary: Colors



What is black for you?
For me it is the night
Dark, yes it is
But there’s the moon and stars
Still shining brightly for you

What is red for you?
For me it is the blood
It symbolizes one’s passion
Because it flows through your veins
And it is pumped by your heart

What is brown for you?
For me, it’s the chocolates
Sometimes it’s sweet and it comes with milk
Sometimes, it’s bitter and it comes with nuts
But whatever the taste, it’s still chocolate

What are the colors of your life?
Is it a mix of light colors?
Or a mix of dark ones?
Is it a life of somber?
Or rather a life full of vibrance?

What is black to me?
For me, it is an emotion
Always there, hidden deep inside
All my negative thoughts solidified

What is red to me?
For me, it is love
Sweet whispers of affection
Full of charm and temptation

What is brown to me?
For me, it is the earth
Where seeds are sown
And plants are grown

Your life is colorful and this I see
But your eyes are yours
And my eyes are mine
The colors I see shine differently

Literary: Kahulugan ng Kinabukasang Umuulit Lamang



Matatapos pa kaya ang lahat ng ito?
Araw-araw na lamang
Paulit-ulit ang lahat
Paikot-ikot ang mga pangyayari

Araw-araw, pare-pareho
Araw-araw, walang usad
Araw-araw, kailan kaya ito magbabago?
Matatapos pa kaya ang lahat ng ito?

Paulit-ulit, ang paggising nang maaga
Paulit-ulit, kinakailangan pumasok para sa kinabukasan
Paulit-ulit, kailan kaya ito mapapalitan?
Matatapos pa kaya ang lahat ng ito?

Paikot-ikot, para tayong mga gulong
Paikot-ikot, iisa ang nangyayari sa bawat araw
Paikot-ikot, kailan at saan kaya ito hihinto?
Matatapos pa kaya ang lahat ng ito?

Hihintayin mo na lang ba ang dulo, kung kailan huli na ang lahat?
Araw-araw ay may bagong simula
Unti-unti nating naabot ang ating mga pangarap
Mga bagong pagkakataong hindi masasayang

Araw-araw, nabubuo ang mga masasayang alaala
Araw-araw, may bagong oportunidad
Araw-araw, ngayon ka pa ba magsasawa?
Hihintayin mo na lang ba ang dulo, kung kailan huli na ang lahat?

Unti-unti tayong natututo
Unti-unti tayong lumalakas
Unti-unti, aatras ka pa ba?
Hihintayin mo na lang ba ang dulo, kung kailan huli na ang lahat?

Mga bagong pag-asang nagniningas
Mga bagong pagsasamang tumatatag
Mga bagong nabubuong pagmamahalan ngunit hinihintay mo pa rin ang katapusan?
Hihintayin mo na lang ba ang dulo, kung kailan huli na ang lahat?

Literary: Ligayang Nagwakas



Panibagong umaga,
Panibagong saya.
Simula nang ika'y makita,
Puso ko'y tumibok bigla.

Panibagong umaga,
Puso ko’y agad natuwa.
Simula nang ika’y makita,
Mundo ko’y tumigil bigla.
Di alintana ang anumang katuwiran,
Umikot na sa’yo ang kaligayahan.
Puso’y ibinigay nang buong-buo,
Nadarang na rin sa labis na pagsuyo.


Di alintana ang anumang katuwiran,
Lahat ng gusto, sa’yo ay makakamtan.
Lahat ay ginawa ko para sa’yo,
Sukdulang isinakripisyo lahat ng pagod ko.

Maraming bagay nais makamtan,
Waring may pinaglilihian.
Noon, ikaw ay laging nariyan,
Ngayon ay biglang lumisan.
Maraming bagay ang nais makamtan,
Maging magkasama magpakailanman.
Pero habang tumatagal, tila di na nasisiyahan,
Ako'y nalilito, sadyang naguluhan.
Bakit? Bakit ka nawala?
Iniwan kaming nag-iisa.
Sa isang sulok, lumuluha,
Sa kabila, nagsasaya ka nang walang sawa.
Bakit? Bakit ka nawala?
Pagmamahal na ibinibigay ko’y parang ‘di nakikita,
Tanaw mo man sa mga labi ko'y puno ng saya,
Sana’y ramdam mo rin, puso ko'y lumuluha.

Literary: Kinasapitan ng Nagkamali



Ano ang paghihirap?
Minsan napapaisip ako,
Napapaisip ako kung bakit ko ba ito kailangang maranasan.

Saan ka ba nahihirapan?
Minsan nagtataka ako,
Tila ba ayaw mong tanggapin na mayroon ka ritong matututunan

Bakit nga ba ito ipinararanas sa akin?
May mali ba akong nagawa sa iyo kaya mo ako pinahihirapan?
O dahil ayaw mo lang ako bilang tao?

Bakit nga ba ayaw mo itong maranasan?
Mali ba ang paraang ginagawa ko kaya ika’y nahihirapan?
O dahil ayaw mo lang ako bilang tao?

Dapat ba akong parusahan nang ganito?
Ganoon ba kalala ang ginawa ko para pahirapan mo ako?
Sa totoo lang, para sa akin, sariling pag-iisip mo lang ang iniintindi mo.

Dapat mo pa ba akong kwestyunin nang ganito
At pagdudahan ang pamamaraan ko
Kung simula't sapul, tanging kapakanan mo ang tunay na iniintindi ko

Bakit mo ito ginagawa?
Syempre, lahat ay may rason
Pakisabi sa akin kung anong ginawa ko sa'yo para pahirapan mo.

Sa halip na ako’y iyong kwestyunin,
Sana ri'y pakinggan muna at intindihin
Gusto ko lang nama’y may mapulot kang aral sa lahat ng iyong gagawin

Literary: Last Goodbye




22:26
Hello, Love!
David, rather,
I don’t know how to say this…
I know, I know it sounds desperate.
Can we spend the last moments of
Valentine’s as lovers—like what we used to be?

23:04
I don’t know if you’re going to answer me.
But will you listen to my explanation first?
Tell me what I should do to have you back.
It happened so fast…
I don’t even know how or why it happened.
I’m sorry.

23:18
Let’s just forget about it,
It's all in the past.
If you think that I’m not enough,
tell me so that I can change and adjust to your wants.
I just want you to tell me that
you’re mine and I’m yours again.

23:59
Forgive me.
I’ve learned and I’m not going to do that again.
Please be mine once more.
Or if not, let me hear you say “I love you too,”
even though you don’t mean it anymore.
David, I love you.

23:59
Riley, I love you...
I loved you, rather.
I loved the way you lit up my world.
But I realized that your love was a feeble flame
you would blow out on nights that weren't cold.
Valentine's was just another chilly night masked by candlelight.

00:00
On every 14th of February
We go out, in love.
We openly tell each other how we feel
in the shadows that lay behind boarded-up fences.
But I'm tired of hiding, of being pushed into the darkness.
I’m sorry.

00:01
You're right, we should just forget about it,
These years have been a mistake--
isn't that what everybody else says?
Their words pierce me but every time, it is you who gives in.
We both know that I can't be yours
and you can't be mine.

00:02
Forgive me.
I'm tired of holding hands behind curtains of lies,
of only eyes that meet when lips wish to touch,
of hearing "I love you" only as a whisper.
Goodbye, Love...
Riley, rather.

Literary: Kulang




Bakit ba ang hirap-hirap, magsabi ng diretsahan?

Heto ako. Naghihintay sa pagtunog ng telepono.
Iniisip kung dapat ba akong tumawag,
Gayong alam kong baka hindi ako ang gusto mong kausap
Itataas, pipindot, sabay baba
Bakit ba ang hirap sabihing
Mahal pa rin kita

Heto ako. Gulong-gulo ang isipan.
Nais kang tawagan, upang iyong malaman
Ngunit hindi alam kung paano ipaaalam
Bakit ba ang hirap sabihing
Mahal pa rin kita

Ano bang 'yong hinahanap? Nasa akin ba ang kasagutan?

Nakatingin sa kisame, naghihintay pa rin sa'yo
Baka sakaling sa akin mo mahanap ang kulang sa sarili mo
Heto ako. Humihiling na sana nasa akin ang sagot.
Para hindi ka na maghanap sa iba,
Para hindi ka na lumayo

Nakatingin sa kisame, iniisip pa rin kung paano
Sasabihing walang mali sa pagmamahal na ibinigay mo
Tanging ako ang nagkaproblema sa atin
Hindi inisip kung tama nga ba ang nais gawin
Makipaghiwalay at tuluyan kang palayain

Tahan, pwede ko bang malaman laman ng 'yong isipan?

Kung kaya ko lang abutin ang kabilang linya ng telepono
Para malaman ko kung hinihintay mo rin ba ang tawag ko
O may ibang boses ka na bang pinakikinggan
Nahanap mo na ba sa iba,
Ang sa aki'y hindi mo natagpuan?

Matagal ko nang gusto itong sabihin sa'yo
Mga problemang aking 'di na kayang bilangin
Nais kong tawagan ka at ika'y kausapin
Ibahagi lahat ng problema kong kaytagal nang kinikimkim
Maibsan ang bigat, gumaan ang damdamin.

Saan nagkamali? Pwede bang bumawi?

Paikot-ikot sa kama
Ibinabaon ang mukha sa unan
Para mapigilan ang pagtulo ng luha
Alam ko kung saan ako nagkamali.
Kinapos ako.
Kulang ako para sa'yo.

Patawad, ‘di nais na ika’y saktan
'Pagkat ako'y naguguluhan lamang
Waring sa akin ay may kulang
Dahilan ng pusong nahihirapan
Akalang solusyon ay sa’yo matatagpuan

Pero alam ko sa isip ko,
Naramdaman ko sa puso ko,
Kahit kulang ako para sa'yo,
Minahal kita.
Mahal pa rin kita.
Higit sa sarili ko.

Diyos ko, ba't 'di kita malimot?

Sa tagal ng ating pinagsamahan
Batid kong di na kita malilimutan
Mabigat na desisyon, kailangang panindigan
Basta't patuloy kang mamahalin
Kahit tapos na ang lahat sa atin.

*NOTE: Ang mga naka-italicize na mga taludtod ay nanggaling sa kantang "Masyado pang Maaga" ng Ben&Ben

Literary: The Leap of Uncertainty



Many people ask me what it's like to be in love.
Although my mind remains silent, my heart pounds its response.
How long have they been battling each other?
At times, I cannot deny--
Love has found its way into my heart through shared moments of you and I.

More and more, as time flies, my mind feels trapped in an ocean unmoving.
Of all the eyes I could have fallen for, why are yours those I have drowned in?

Keeled over from the weight of my thoughts
And feelings undeciphered
Youth passed by only with playful jokes and friendly greetings--
Admiring you, I could do only with clandestine glances.

Afraid to lose what we have, I dread the uncertainty of tomorrow.
Knowing everything will change if I tell you the truth,
On the tip of my tongue lingers a question my heart yearns to ask...

Many people ask me what it’s like to be in love.
Although I have “You” as the answer, I wonder, would they understand
How do I feel when I’m with you?
At times, I cannot deny—
Love has found its way into my heart through you.

Now as we get closer and closer to each other,
And feelings for you get clearer and clearer, our status is not.

Mulling about when we will talk about us
Admitting our feelings
Having our time wasted waiting for the other to initiate
Admiring you—sorry, I can’t help it.

Losing what we have is something to be scared of but I took the risk and asked,
Knowing that we feel the same for each other.
On the tip of my fingertips, now, feels the hand of the one I love.

Literary: Tanging Hiling



Hindi naman ako naging maramot,
pero ba’t hanggang ngayon, ikaw ay takot?
Takot na magmahal,
dahil baka ‘di tayo magtagal.

Hindi naman ako makasarili
Natakot lang talaga akong masaktan sa huli
Hindi ako natakot sa pagmamahal mo
Takot ako sa lakas ng damdamin ko para sa'yo

Ikaw ang hindi masaya!
Ikaw ang hindi natutuwa!
Ayaw mong magparaya,
dahil baka sa huli’y luluha kang mag-isa.
Masaya akong ika'y narito
Ngunit natatakot pa ako sa konsepto ng 'tayo'
Kung sana'y sa ibang panahon ka dumating
Sa panahong handa na kitang makapiling

Gulong-gulo na ako!
Di ko maunawaan ang nais mo.
Sabi mo mahal mo ‘ko,
pero ayaw mong magsama tayo.

Gulong-gulo na ako
'Di ko maintindihan ang sarili ko
Oo, mahal kita, at gusto pa kitang mahalin
Pero hindi pa yata kita kayang piliin

Kaya sa huling pagkakataon, bago ako magdesisyon,
ibibigay ko sa’yo ang rosas na sa puso ko’y ibinaon.
Hahayaan mo bang malanta,
o bubuhayin mo hanggang tayo’y tumanda?

Sa huling pagkakataon, bago ka kumawala
Rosas mo nama'y ayaw kong malanta
Gusto ko lang namang maghintay ka
Hangga't sa ako'y maging handa na

Literary: Kahulugan, Kahalagahan, Kaibigan



Para sa'yo, ano ang isang kaibigan?
Siya ba ang lagi mong kakwentuhan?
Madalas mong kasama sa eskuwelahan?
At pagdating sa problema'y, iyong maaasahan?
Sa iyong sikreto, siya ba ang lagi mong sinasabihan?
Yung sinasabihan mo kasi alam mong siya ay mapagkakatiwalaan?


Pagkakaibigan, kaygandang samahan
Ano nga ba ang iyong depinisyon?
Gusto ko sanang malaman

Hindi ko masasabi ang ibig sabihin
Ng bawat araw na nais kong ulitin
Sa bawat tawanang walang pagkalalim
Sa usapang hanggang madaling-araw iisipin
Simpleng pagtagpo at pagpiling kilalanin
Hindi namalayang tsansang alamin
Ang sinasabi nilang pagbigay ng bituin
Ng ninanais ng bawat isang mithiin
Tunay na kasama sa lahat ng haharapin
Mukhang tuwing titingnan ay tila aking salamin
Hawak ang kamay na handa akong patatagin
Gayunding pangako, ako’y ‘di bibitiw saan man makarating
Sa bawat alapaap na itim, ako’y nasa ilalim
Bukal ng ginhawa sa mga gabing madilim
Walang araw na daraang hindi ka aalalahanin
At sa oras na kapayapaa’y tayong lilisanin
Panatang sa puso ko’y palagi kang patatawarin
Sapagkat bihirang himala sa taong malasin
Ng isa pang walang-takot kang yayakapin
Nasa’n ka ma’y ika’y aking hihintayin
Maging sa labas ng silid ng ating mga aralin
O sa bagong landas na ating tatahakin
Habambuhay, ating pagkahabi ang pipiliin
Sadya ng kapalarang mundo nati’y pag-isahin
Ito lamang ang masasabi ko:
Ako’y pinagpala na ika’y kaibiganin.

Literary: Magkakaibang Basehan ng Kaligayahan



Ano ang basehan ng kaligayahan?
Magandang kabuhayan,
Lakas ng kalooban,
Ngunit isipa’y walang kapayapaan,
Puso’y may kabalisahan

Ano ang basehan ng kaligayahan?
Pagdulog sa Diyos ng kalangitan,
Hihingi ng kahit kaunting kasiyahan,
Kahihintay, walang kasagutan,
tila hindi nakakamtan

Ano ba ang basehan ng kaligayahan?
Malalapit na kaibigan,
Pamilyang nasa tahanan,
Sa panahon ng kadiliman,
Hindi ko na masilayan

Ano nga ang basehan ng kaligayahan?
Masasayang ngiti, mga tawanan,
Ngunit kinagabihan,
Nababalot ng kalungkutan,
Mga mata’y luhaan

May mga basehan ako sa kaligayahan
Mahirap nga lang ilahad ang kabuuan
Pero para sa akin ito’y nararapat
At akin itong pinaniniwalaan
Na hindi magbabago kailanman

Buo ang aking mga mahal sa buhay
Sa hirap man o ginhawa
Dumadaan man sa pagsubok at kahinaan
Hinding-hindi kami maghihiwalay
Kahit pa kami’y magkatampuhan

Pangarap na nais kong makamtan
Makapagtapos ng aking pag-aaral
Paglingkuran ang aking bayan
Aking panalangin sa Maykapal

Malagpasan ang mga hamon ng buhay
Mamuhay nang masaya’t makulay
Makita ang mga ngiti sa labi ng aking magulang
Walang labis, walang kulang

Para sa akin ito ang ilang basehan
Pero para sa iyo iba ang posibleng dahilan
Kapwa di natin pwedeng husgahan
Magkakaibang basehan ng kaligayahan

Literary: Tulay



 Musmos pa lamang ako,
walang kamuwang-muwang sa mga bagay,
inihanda na ang tulay ng aking buhay.
Sinigurado ng aking magulang na ito’y matibay at matatag,
na ang tangi kong gagawin ay tumawid na lamang

Sa una’y masaya akong naglalakbay,
ngunit nang lumipas ang panahon,
unti-unti kong nakikilala ang aking sarili,
at unti-unti kong natuklasan,

na ang tulay na ito ay hindi para sa akin.

Nakapanghihinayang kung iisipin
lahat ng paghihirap ko
at lalo na ang magulang ko
ay para lamang sa wala,
kung babalik simula.

Ngunit bakit pa ako magpapatuloy kung hindi naman ito ang aking ikaliligaya?

Nagtatalo ang aking puso at isipan,
dapat ba akong manatili sa tulay na may kasiguraduhan?
O matutong sumugal para sa tunay kong kagustuhan?

Masaya ang lahat sa simula ng paglalakbay
Pero magiging masaya ba sa katapusan nito?
Maganda at nakahanda na ang tulay
Pero ito nga ba ang daan na magpapasaya sa'yo?

Sa paglipas ng panahon ay hindi maiiwasan
Tayo ay magkaroon ng mga bagong interes
Magbabago at magbabago ang ihip ng hangin
Magkakaroon tayo ng mga bagong pangarap

Sa mga bagong pangarap na ito
Handa akong isakripisyo ang aking hinaharap
Handa akong kalimutan ang nakaraan
Hangad sana ay tunay na kaligayan

Hinding-hindi manghihinayang
Hinding-hindi matatakot bumalik sa umpisa
Hinding-hindi na mag-aalinlangan pa
Ako’y matututong sumugal
Makamit nang tunay, pangarap na inaasam

Literary: Blissful Ignorance



People praise how beautiful the nocturnal sky is. Why not gaze at an unexplored world where sunlight is non-existent?

People keep pointing out these gleaming circles with distinct colors. Why not be overwhelmed by the entities who make their own ink palettes?

People don't want to blink because they'll miss a shooting star. Why not try to blink to get a glance of a weird and monstrous place?

People want to see the Aurora Borealis embellish a pitch black sky. Why not flash a light into the depths where it paints a whole new different scene?

People are used to seeing a silent cosmos. People want to be a part of different constellations. Only an inch separates the night sky from the twilight ocean. But why do we keep looking above instead of diving beneath?

People love to admire
What seems to be out of reach
As they pretend to reach out
Without any intention of trying
While they tell themselves
They never could have made it
So they sit, they watch, and they sigh
Blissfully in artificial ignorance
For if they admit
That they could reach out
Somewhere else
To find the beauty
They have longed for
They will be confessing
That all the efforts they have made
Were all just for show
So like I, they just wonder
At what they’ve already seen
Afraid of asking themselves
What could be

Literary: Sa Ngalan ng Kalayaan



Ano para sa iyo ang kalayaan?
Kalayaan maging masaya
Kalayaan mula sa puso ng iba
Kalayaan maipahayag ang iyong nadarama
O kalayaan para sa iyong bansa

May iba’t ibang depinisyon
Na may kaukulang opinyon
Para sa iyo, ano ang sagot?
Ihayag mo nang walang takot.

Hindi ko maintindihan
Bakit ba mahalaga ang paglaya
Tungkol ba ito sa pagpaparaya
Gusto ko itong maunawaan
Kahit sa simple mong mga salita

Gusto kong malinawan
Gamit ang iyong pagtingin sa salitang kalayaan
Huwag kang mag-alalang magpahayag
Interpretasyon mo ay walang kamalian
Gusto ko lang malaman
Ano ang pagtingin mo sa salitang iyan

Kalayaan, mabigat na salita,
Magaan sa damdamin,
Tunay, maraming ibig sabihin
Maraming maaring tukuyin
Ngunit ano ito sa akin?

Pagkawala sa kulungan
Na pumigil sa kagustuhan,
Pagkawala sa mga posas,
Ang pagtanaw ng bagong bukas

Paggawa ng walang pagpapaalam,
Walang kailangang permiso
Pagkilos na ayon sa sigaw ng puso
Kumportableng paggalaw ng katawan
Walang dumidikta sa mga gawa ko

Kalayaan, kay sarap tamuhin
Napakahirap namang kamtin
'Pagkat marami ang nakahahadlang
Ibang tao man o sarili
Iyan ang aking kalayaan.
Naliwanagan na ba ang kaisipan?

Literary: Sarili at Salamin



Salamin, salamin
May nais ka bang sabihin
Mga hindi maganda sa iyong paningin
Nang akin namang tuluyang mapansin

Salamin, salamin
Sino itong nasa aking harapan?
Parang iba ang kaniyang katawan
Hindi naman ako balingkinitan

Salamin, salamin
Sino ang nasa salamin?
Siya ay nakangiti
Parang makukuha ka sa isang ngisi

Salamin, salamin
Maaari mo na bang sabihin sa akin?
Kailangan ko ba itong sundin?
Ikaliligaya ba ito ng aking damdamin?

Makinig sa iyong tinig na bumubulong
at hindi sa ingay ng pagdikta na kinukulong
ang nagsusumamong sarili,
na dahilan upang ang iyong tunay na minimithi ay hindi mapili.

Ano ba ang iyong nais?
Ang bagay na iyong tinitiis?
Hindi mo na kailangan pang magkunwari
at sumunod sa sinasabi ng marami

Ikaw at wala nang iba
ang may kakayahang magdikta
ng mga bagay na gusto mong gawin.
Hayaang lumaya ang damdamin.

Huwag pakinggan ang sinasabi ng iba.
Hindi sila ang susi upang ikaw ay lumigaya.
Gawin ang sinasabi ng kalooban
at hindi ang utos ng kung sino man.

Literary: Sa itim o sa puti?



Isang guro
At estudyante
Sa silid ng paaralan
Dalawang lata ng pintura
Sa kanilang harapan.
Iniutos ng gurong
Ipakita ang imahe
Ng kasamaan at kabutihan

Pinulot ng bata ang pampintura
At sinimulan ang iniatas
Minuto lamang ang lumipas
Bago matapos.
Isang dating blangko at buong kuwadrong
Nakatapat sa kanila
Ngayo'y may malinaw na hati
Itim at puti
Isang manipis na linya lamang ng pagtatagpo
Sa gitna.

Tiningnan ng guro
At hinanap sa bata ang kulay-abo.

"Posible po ba talaga ‘yon?"

Sa mundong nababalot ng kadiliman
Mayroon pa ring sumisilip na sinag ng liwanag
Hindi man nakikita ng mga mata
Alam kong taglay ng karamihan

Kabutihan
Kaygandang katangian
Maaaring mabalot ng kadiliman
Pero hindi pa rin mapipigilan
Nagsisilbing liwanag ng bawat isa
Gabay natin tungo sa mapayapang kapaligiran
Kahit ang mundo’y nababalot ng kaguluhan

Sa dulo'y nasa atin pa rin ang sagot
Sagot sa mahalagang katanungan
“Posible bang magkaroon ng mabuti sa isang mundong puno ng kasamaan?”
Dahil tayo ang may hawak ng ating desisyon,
Desisyon sa kung ano ba ang paiiralin
Ang kasamaan ba o kabutihan?

Literary: Dahilan ng Paglisan



Siya ang tipo ng taong gagawin ang lahat para sa pamilya
Ilang oras magtatrabaho, matugunan lang ang pangangailangan nila
Uuwing pagod, ngunit aasikasuhin pa rin sila
Uunahin ang kalagayan ng pamilya bago ang sarili niya

Hindi niya sinesermonan ang iba kapag nagkamali
Sa halip, gagabayan pa ito upang hindi na maulit muli
Kapag siya’y iyong kailangan, hindi ka niya pababayaan
Nariyan lamang lagi sa iyong tabi, palaging maaasahan

Ngunit kalaunan,

Siya na ang tipo ng taong hindi pala gagawin ang lahat para sa pamilya
Na kahit ilang oras magtrabaho, hindi pala tutugunan ang pangangailangan nila
Uuwing pagod dahil may inaasikasong iba
Inuuna na pala ang ibang tao bago ang sarili niyang pamilya

Kaya hindi na nabibigyang-pansin ang mga mali
Dahil siya mismo ay hindi napapansin ang sariling mga pagkakamali
Kapag sila’y may pangangailangan, hindi na niya matugunan
Walang malay na sila’y pinabayaan ng taong dapat ay kanilang maaasahan

Pa, bakit mo kami biglang iniwan?

Ang mga magulang ang kadalasang kinukuhanan ng inspirasyon,
Ngunit kabaliktaran ang iyong iniisip dahil sa iyong naging sitwasyon
Palagay mo ma'y walang makauunawa sa iyo, nais pa ring iparating ang tugong ito

Maaaring galit at lungkot ang lumulukob sa iyo
Ayos lamang na ito ang nararamdaman mo, subalit huwag hayaang tumagal ito
Panatilihing mabuti ang iyong puso, nagdusa man ay huwag sumuko

Maaaring nasaktan ka ng taong inaasahan mo
Tingnan mo ito bilang motibasyon upang mas maging mabuting tao
Naranasan mo ang masaktan, ang iparanas ito sa iba ay hindi kasagutan

Subukin mong maging kabaliktaran ng iyong ama
Isang taong gagawin ang lahat para sa kanyang pamilya
Isang taong magiging magandang halimbawa sa pamilya at sa kapwa niya


Literary: My Love, don’t cry



“When I was still a little child,
I was cared for by my family.
No matter how naughty or wild
They continued to love me dearly.”

“So I grew up and found love,
A maiden who fell from heaven above.
My life was at its prime!
How I wished I could stop time!”

So he sat and thought
To think of his life sublime
To remember what life has brought
To recall memories of his lifetime

But why does he sigh?
And why does he cry?
Nobody knows except his one true love
The maiden who is back in heaven above.

Waking from the silence of heaven,
My heart feel heavy with its burden
How is my love back on Earth?
Please protect him, he might get hurt!

I run down the stream of life
Sit down, and see what it’s like
To be there with you, listening, just as that night
Oh, how I can’t bear that single sight!

I can hear your sighs,
See tears streaming down your eyes,
See your lips mumbling a prayer
During my last hours, before it’s all over

Thank you for being with me all night
Singing love songs, for you’re the reason why I fight
I’m bedridden, but we’re still together
But I’m sorry that I can’t be with you forever

Literary: Kahit na Ako'y Kumupas



Mula sa pagiging magandang bulaklak
Sa paglipas ng panaho'y nalalanta
Kulay nito ay kumukupas
Pati na ang nakaaakit na halimuyak

Ang hindi ko maintindihan ay kung
Bakit lahat ng bagay ay may katapusan.
Bakit kahit ang malapit sa iyong puso
Sa paglipas ng panaho'y, umaalis, namamaalam.

Upang maging mayabong ang bulaklak
Dapat ito’y iyong laging alagaan,
kausapin at diligan
Nang ang kulay ay hindi kumupas
Pati na ang nakaaakit na halimuyak.

Kailangan mong tanggaping tapos na
Upang iyong maintindihan
Na ang bawat isa ay may tanging oras
Sa paglipas ng panahon ay natatapos, lumilisan
Ngunit ang alaala niya para sa iyo ay magpakailanman.