Showing posts with label short story. Show all posts

Literary (Submission): Hakbang (Part 1)



“Bespren! Malelate ako. Sorry! Huhu. Una ka na ha. Kita na lang tayo dun.”

Hay. Siyempre late na naman si Mica. Sabi ko nga. Inexpect ko naman. Pero umasa pa rin kasi akong may makakasabay papuntang freshie welcome assembly. Lalo tuloy akong di mapakali. Kinakabahan kasi ako. Like super kaba. Ngayon mas lalo pa. Yung naninikip-ang-dibdib-parang-hihimatayin na klase ng kaba. Sino ba namang hindi?

Eleven years. Eleven years na alam ko kung sinong aabutan ko sa school sa unang araw ng klase. Alam ko kung kanino ako sasama, kung saan ako kakain pag lunch o tatambay pag may free time. Alam ko kung anong gagawin.

Eh ngayon, wala akong alam. Mangangapa ako. Ilang beses kong hiniling na tumigil muna ang oras. Balik muna sa nakaraan. Hindi pa ako ready. Kahit pa sabihing halos sa UP na ako lumaki. Kahit pareho kaming nasa Diliman ni Mica, kahit pa may mga ka-batch ako na kapareho ko ng course. Iba pa rin ang college. COLLEGE! Wah!!! Big word. Big world. Hay.

Kaya normal naman sigurong kabahan. Pero okay. Inhale. Exhale. Isa-isa lang. Ito munang assembly. Ayoko talagang pumunta mag-isa. Mukha naman akong kawawa pag dumating ako dun alone. Sino kayang masabayan?

Hmmm… text ko nga si Alice. “Lea! Umattend na ko kaninang umaga eh. :)”
Oo nga pala. Si Luis na lang. Tagaaaaal magreply. Tapos… “Huh? Ngayon ba yun?”
Hay naku! Sino pa ba? Ah! Alam ko na! Si Mike! “Papunta ka na ba sa Theater? Sabay tayo,” text ko sa kanya.

“Sure bb. HAHA.” Kainis. Pero ayan! May kasabay na ako! Bago pa ako maka-reply para tanungin kung saan kami magkikita, may dumating na text niya: “Lunch muna ko sa Coop. Text ka na lang.”
“Yey! Ok. Punta na lang ako diyan. Sinong kasama mo?”
“Wala. :)”
“Ok. Kita tayo sa may shed.”

Tinext ko agad si Mike pagdating ko sa Shopping Center. Mga 10 minutes na siguro akong naghihintay nang may natanaw akong naglalakad papunta sa Shopping dun sa may kanto ng Infirmary. Bumalik ang kaba ko. Ang sobrang kaba ko. Kasi alam kong si Mike yun at… at… may kasama siya. At kahit ilang taon ko na siyang hindi nakikita sa personal… Sa hawas ng mukha, sa buhok, sa tindig, sa lakad, sa kilos… kahit sa may kalayuan, hindi ako pwedeng magkamali.

Si JC ang kasama niya. Si JC na best friend niya. Na kaklase ko ng apat na taon sa elem. Na naging kaibigan ko at naging crush ko. Na laging tinutukso sa akin. Na hindi na masyadong lumalapit at nakikipag-usap mula noong asarin kami. Na lumipat ng school. Na huli ko pang nakausap noong summer bago mag-high school. Na akala ko nakalimutan ko na at sigurado akong nakalimutan na ako.

Tinext ko agad si Mike: “San ka na?” Malamang hindi magrereply pero sunod-sunod pa rin ang sinend ko.
“Wala ka ba talagang kasama???”
“Sabi mo mag-isa ka lang!”
“HOOOYYY!!!”
“UGHHHH. Una na ako.”

At lalakad na talaga ako paalis nang may kumalabit sa balikat ko. “Uy, Lea!” sabi ni Mike na para bang nagpipigil ng tawa. Wala na akong choice! Kailangan nang humarap at tumingin sa kaniya. Sige na nga. Baka naman mag-isa talaga siya at baka guniguni ko lang ‘yon. Pero… hindi eh. Ayun siya sa likod ni Mike. In the flesh.

“Hi,” sabi ko sa kanila, sabay ngumiti ng tipid. Nakita kong ngumiti rin si JC bago nagsalita si Mike.

“Papunta ka na bang Theater?” tanong niya. Pinili ko nang hindi sumagot at pinandilatan ko na lang siya. Sana naintindihan niya na ang ibig sabihin nun ay: “Oo! Di ba nga tinext kita na sabay tayo? Sabi mo wala kang kasama! Hay naku ka naman talagang Mike ka! Ano bang pumasok diyan sa isip mo?”

“Sabay ka na sa amin ni JC,” patuloy ng pa-inosenteng si Mike. “Kilala mo pa naman si JC di ba?” Gustong-gusto ko siyang irapan. Oo, Mike. Alam mo naman di ba? Pero inisahan mo ko. “Ah, ok,” na lang ang naisagot ko.

“Tara na!” excited na sabi ni Mike. “Baka ma-late pa tayo,” dagdag niya bago tumalikod sa amin at nauna nang lumakad.

Nagkatinginan kami ni JC at nakita ko rin sa mukha niya ang pagtataka sa pinaggagawa ng kaibigan niya. Parang nagkibit siya ng balikat at humakbang palapit sa akin. Nagsimula na rin akong maglakad. Siguro nauuna lang ako ng kalahating hakbang kay JC. Tamang bilis lang para hindi kami sabay na sabay. Kasi… ang awkward. Sooobrang awkward.

Pero si Mike… si Mike! Nung una mga limang hakbang lang ang lamang niya sa amin. Pero pag binibilisan namin ang lakad para mahabol siya, MAS BINIBILISAN PA NIYAAAAA. Iniiwan niya talaga kami ni JC! Loooord! Ano po bang parusa ito? Bakit ba naghanap pa ako ng kasabay? Alam ko rin pong hinihiling kong bumalik muna sa nakaraan pero hindi ko naman akalain na ganito ka-throwback, ano po. Hindi na po talaga ako uulit!

Paano nang gagawin ko ngayon? Hindi ko talaga option yung mauna akong makipag-usap eh. Maglalabas na ba ako ng libro? Weird. Tsaka baka matapilok pa ako. Mag-earphones na lang kaya ako? Ang rude naman yata. Alam ko na….

Nakatingin lang ako sa sapatos ko habang naglalakad hanggang sa nag-vibrate ang phone ko. Text. Galing kay Mike. “Usap naman diyan! :)”
“CHE!” mabilis kong reply. Nakuuu. Maka-survive lang ako sa paglalakad na ‘to, lagot kang Mike ka!
“Kausapin mo naman.”
“Ako ba talaga Mike? EWAN!”
“Tingin ka lang sa kanya sandali.”
“Bahala ka. FO na tayo!”
“Dali na! Nakita ko sinusulyapan ka. :)”
“WEH.”
“Tatlong beses na!”

Hindi ko napigilan. Mabilis akong tumango para itago ang ngiti ko na mabilis ko ring inalis. Sinabi ko sa sarili ko na walang ibig sabihin yun. Malamang titingnan niya ko kasi ang tagal naming di nagkita. Hindi ibig sabihin gusto niya kong kamustahin o kausapin o kwentuhan. Katulad ng dati. Kaya, oops, stop!

Pero hindi ko pa rin mapigilang magnakaw ng tingin sa kanya. Parang wala namang masyadong pinagbago si JC. Ganun pa rin ang aura niya. Mukhang seryoso pero maloko. Marami akong gustong itanong at sabihin kaso hindi ko alam paano sisimulan. Likas akong mahiyain at sa mga ganitong sitwasyon, hindi ko talaga alam ang gagawin. Alam niya naman yun. Dati. Kaya sana… sana… mauna siyang magsalita. Kaso naabutan na namin si Mike, na sa wakas ay tumigil maglakad para makahabol kami, wala pa ni isang salitang namamagitan sa amin.

“Nagmamadali ka ba, Mike?” naiinis kong tanong.

“Oo eh, baka ma-late tayo,” nakangisi niyang sagot.

“Brad, relax lang. Wala namang humahabol sa ‘tin,” pabirong sabi ni JC.

“Hahaha. Okay! Let’s go!” At naglakad na si Mike. Ng naaaaaaaaaaapakabagal. Yung tipong bumibilang ng 10 seconds kada hakbang. Hihintayin munang magkatabi kami ni JC bago humakbang ng kasunod.

“Wala na bang ibibilis yan?” sabay naming nasabi ni JC. Nagkatinginan kami at napangiti sa isa’t isa.

“Ay! Akala ko wag magmadali,” tumatawang sagot ni Mike. “Naisip ko kasi, mga kaibigan, na tama kayo. Hindi naman talaga dapat madaliin ang mga bagay-bagay. Pero dapat may masimulan. Kahit medyo mabagal, basta magsimula.”

Mike! Diyos ko! Ano bang pinagsasabi mo diyan? Pero gets ko kaya bago pa siya makahirit ulit sinabi ko, “Tama! Halika na. Magsimula na tayong maglakad ng SABAY-SABAY.”

Buti na lang di na pumalag si Mike. At buti na lang makwento siya kaya walang dead air. Nakikinig ako sa mga hiritan nila, sumasagot pag tinatanong, at nakikitawa pero sa loob-loob ko, iniisip ko kung bakit sa dami ng araw na pwede kaming magkita ulit ni JC, ngayon pa talaga.

Bakit ngayon pang hindi inaasahan? Wala man lang warning! Di man lang ako nakapaghanda ng sasabihin. Bakit ngayon pang kasama ang mapang-asar naming kaibigan? Niyang kaibigan. FO na nga pala. At bakit kasabay ng pagsisimula ng milestone sa buhay ko? Sign ba ‘to? Ng ano? Hay, Lea, stop. Stop assuming. Giving meaning. Overthinking. Just stop. Hindi dahil pinagkita ulit ng tadhana sa pamamagitan ng pasaway na kaibigan, may ibig sabihin na. Go back to reality.

“Ayun na ang blocmates ko,” sabi ko sa kanila pagdating namin sa theater.

“Aalis ka na?” tanong ni Mike, sabay tingin kay JC. Ni hindi man lang sumimple.

“Uhm… oo…” sagot ko. Hindi pa ba dapat? Mamaya ano pang maisip nitong si Mike.

“Sige, bye!” sabi ni Mike, sabay nakipag-apir sa akin at tumingin ulit kay JC.

Nginitian ako ni JC, kumaway, at parang nahihiyang sinabi, “Bye, Lea.”

“Bye,” kaway ko. Tumalikod ako at iniwan na sila. Gusto ko mang kalimutan ang pangyayaring ‘to, alam kong hindi mangyayari ‘yun. Siguro, iisipin ko na lang na kung ano man ang ibig sabihin ng pagkikitang ‘to, kung may ibig sabihin man, hindi ko pa ngayon malalaman.

ITUTULOY.

Literary: Cherish Park



It’s a calm Sunday afternoon. I don’t usually do anything at this time but today, I decided to go out. I took a walk. The streets were empty. The usual beeping cars and bustling people were missing.

I walked to this park called Cherish. It is a few blocks away from where I live. I don’t come here often but the few times I’ve been here, it’s been peaceful. I used to come here with someone. He used to mean everything to me. I loved him. Now, I probably mean nothing to him.

I sat down on a bench under a tree by the lake. The scenery was beautiful. I pulled my book out and started reading it. Right now, I’m in two worlds, the world around me and the world in my book.

A man suddenly sat on the same bench I was sitting on. I was seated on the leftmost side, he sat on the opposite side. He sat down with his elbows on his knees. I don’t look at him but I can see him from the corner of my eye.

“Do you know what it’s like to come here?” he asks me. I don’t quite understand what he said. My book was too interesting for me to look up.

“I’m sorry, what’d you say?” I asked, still not looking at him. There’s something telling me that I shouldn’t even glance at him.

“Do you know what it’s like to come here? This place, in particular.”

“No…” I mumble, tangling my fingers into the fringe of my scarf.

“Um, do you come here often?” he repeats his question. I nod instead of saying anything. I hope he notices because I don’t think he has looked at me even once. “I go here every week. It brings back memories that I wish would happen again, even just once again.” He stares at his hands. I can tell that he’s reminiscing memories of the past.

Intrigued, I look up and ask, “Why? What happened?”

I appreciate the scenery before me but still did not glance at him.

“I lost my everything. I lost her. It’s been two years since then.”

There’s this silence between us. It’s not awkward. I just don’t know what to say.

After a while he finally says something. “Anyway, I have to go. I just needed someone to talk to. My name’s John by the way. Thank you.” Without another word, he leaves.

This time, I look at him. There's something about the way he tucks his hands into his back pockets, the way he walks, that tattoo on the back of his neck that is so familiar to me. He is like a memory that's been stamped at the back of my mind but I just can't recall.

Then, I realized it’s been two years since I lost my everything.

Literary (Submission): Kailan*



“Bakit kaya nangangamba sa tuwing ika’y nakikita?”

Tuesday!!! ‘Yan ang paborito kong araw sa buong linggo.

Kahit kailangan kong gumising ng alas kuwatro ng umaga… Kahit parang nauubos sa first period Math ang brain cells ko… Kahit ibig sabihin simula na naman ng isang linggong paggawa ng requirements… Excited pa rin akong pumasok.

Kasi buo na naman ang baon ko, maaga ang uwi ko, at higit sa lahat… may flag ceremony! Ibig sabihin, maganda tiyak ang simula ng linggo ko dahil mayroong at least labinlimang minuto para malayang makasilay sa’yo.

Hindi ko kailangang sumimple. Walang makakahalata kasi lahat sila sa’yo rin nakatingin habang bumabati ka ng “Magandang umagaaaa!” at nagtatawag ng mga estudyante para pumila. Kapag nag-aannounce ka na, hindi ko kailangang umiwas ng tingin. Hindi ko kailangang pakalmahin ang puso ko. Wala akong dapat ipag-alala na may makahalatang isa ako—isa pa rin ako—sa napakarami mong “fans”.

Alam ko namang okay lang na hangaan ka, na okay lang magka-happy crush sa’yo. Kasi sino ba namang hindi makapapansin at bibilib sa katulad mo?

“Ilang ulit nang nakabangga. Aklat kong dala’y pinulot mo pa.”

Unang-unang araw ko pa lang sa school noong Grade 7, hindi ko pa alam na lumilipat ng room kada subject, wala pa akong ibang kilala… ikaw na agad ang napansin ko.

Papanong hindi eh may eksena tayong akala ko sa mga teleserye lang ng KathNiel nangyayari. Yung mga tipong naglalakad kang patalikod kasi kausap mo yung mga kaibigan mong hindi man lang sinabi sa’yo na mababangga mo akong hindi rin nakatingin sa dinadaanan kasi pilit na iniintindi ang class schedule. Ayun! Nabitawan ko ‘yung bitbit kong libro at baunan. Muntik nang mahulog sa kanal yung lalagyan ko ng tubig! Buti na lang nahabol mo.

Nahihiya kang ngumiti at nagsabing, “Sorry,” sabay abot ng mga gamit kong pinulot mo. Tumingin ka sa mga kaibigan mong pinagtawanan ka imbis na tulungan at sinabing, “Di niyo kasi sinabing may tao!”

“Okay lang. Salamat,” sagot ko. At iniwan ko na kayo kasi hahanapin ko pa ang unang classroom ko. Late pa rin akong dumating sa unang subject (malay ko ba kung alin yung Old Building eh parehong mukhang luma) kung saan nakatayo ka na at nagpapakilala. Akalain mo ‘yun! Kaklase pala kita! Buti na lang di kita tinarayan kagaya ng usual na ginagawa ng mga character ni Kathryn sa unang pagkikita nila ng mga character ni Daniel.

Pero nakakainis kasi sa unang taon pa lang natin magkaklase, napatunayan ko nang na sa’yo nga ang lahat! Student leader ka na, star athlete pa. Amazed ako na may oras ka pang mag-aral at makakuha ng mataas na grades. Nung minsang narinig kitang naggitara at kumanta kasama ang mga kaibigan mo, kinilig ako sa galing mo. Kung di lang nakakahiyang magpaka-fangirl-na-nagdadala-ng-banner-level nung kumanta ka kasama ang banda mo nung UPIS Week, ginawa ko na. At nung na-realize ko na ang gwapo mo na nga, ang bait mo pa… wala na… yung puso kong nagmamatigas, natunaw na—

Kagaya ng pagkatunaw ng mga puso ng lahat ng babae’t lalaking may crush sa’yo.

 “Bawat araw sinusundan... di ka naman tumitingin…”

Kaya unang taon pa lang rin, sinabi ko na sa sarili ko na hanggang classmate, paminsan-minsang groupmate, idol, happy crush ka lang talaga. Kahit madalas kitang makatabi, maging kagrupo, at makausap dahil magkasunod tayo ng class number, kahit minsan tinutukso na tayo, kailangan hanggang diyan lang. Kailangan itago. Kailangan mukhang immune ako sa charms mo. Kailangan poker faced, kahit deep inside kilig na kilig.

Alam ko naman kasi na hindi kagaya kong makulit, magulo, maingay yung mga tipo mo. Alam ko rin na kahit marami silang (kaming) nagpapacute sa’yo, isa lang ang gusto mo mula pa nung elem ka. Alam ko na nangangarap lang ako ng gising kung iisipin kong may posibilidad na maging ganun ang tingin mo sa akin.

Kaso kahit hindi kita kaklase sa sumunod na dalawang taon, kahit minsan sa isang linggo lang kita makita at makamusta, kahit MU na raw kayo, nagkalabuan na raw, naging MU ulit, nag-away ulit (repeat 100x), hindi raw talaga kayo MU nung crush mo mula pa elem… ‘yung pagkagusto ko sa’yo, steady lang.

Akala ko nahulog, naiwanan, at nabaon na sa dating building yung paki ko sa’yo… Hindi pala. Andiyan lang lagi. Pero hinayaan ko lang kasi… wala lang. Okay lang kasi hindi kita araw-araw nakakasalamuha. Marami rin akong ibang iniintindi kaya hindi ko masyadong naiisip.

Kaso ngayon, kaklase ulit kita. Madalas na naman tayong magkatabi, magkagrupo, magkausap. Mag-hi lang ako sa’yo, tutuksuhin na naman tayo ng mga kabarkada mong pasimuno. ‘Yan tuloy, nararamdaman ko nang lumelevel up itong pagka-crush ko sa’yo. Yung pag magkasama kami ng best friend ko, gusto ko nang i-share sa kanya (kahit feeling ko naman alam na niya pero hindi ko pwedeng iconfirm kasi there’s no going back). Yung pag mag-isa akong nag-aaral sa lib, minsan nagse-space out ako at naiisip kita. Yung excited akong pumasok kasi makikita kita. May mga ganyan na. NOOO. Hindi pwede ‘to. Bawal ma-fall.

“Anong aking dapat gawin?”

Ewan ko. Hindi ko na alam. Naloloka na yata ako.

Palipat kaya akong upuan pag magkatabi tayo? Wow. OA! Obvious much?
Pagbatiin ko kaya kayo ng ka-MU mo? Para alam kong off-limits ka. Pero ouch, masakit.
Eh tanggapin ko na kayang more than happy crush na ‘to? Hahaha. Ha. Ha. Baka may mapala.

Siguro iiwasan na lang kita. Pag di kailangan, di kita kakausapin. Hindi masyadong matatawa sa’yo o matutuwa para sa’yo. Hindi bibigyan ng malisya ang kabaitang pinapakita mo sa ‘kin. Titigilan na ang kasisilay sa’yo mula sa malayo. Titigilan nang hanap-hanapin pa. Bago pa maging kumplikado.

Siguro panahon na talaga para ibaling ang tingin ko sa iba.

-----

“Bakit kaya umiiwas? Binti ko ba’y mayroong gasgas?”

Parang noong Tuesday lang kinausap mo pa ako at nag-“bye bye” ka pa sa akin bago ako umalis para mag-training. Parang noong isang araw lang tinanong mo pa ako kung nakapag-review na ba ako sa test sa Physics. Parang noong isang gabi lang, chinat mo pa ako para lang magpaturo sa isang math problem na alam ko namang kayang-kaya mong sagutan.

Tapos kaninang pagpasok mo sa classroom, ni hindi ka man lang bumati kahit simpleng “Hi!” or “Hello!” man lang na dati ay araw-araw mo namang ginagawa. Noong naging magkagrupo tayo sa isang gawain sa Filipino, ni hindi mo man lang ako kinibo noong nagtanong ako sayo kung may idadagdag ka pa ba sa ginawa natin. Hindi na kita nahuhuling sumusulyap-sulyap sa akin sabay ngingiti nang napakatamis habang nagtatakip ng mukha (oo, napapansin ko yun). At tuwing magkakasalubong tayo, bigla ka na lang kakanan, o kakaliwa, o babalik sa pinagmulan mo na para bang iniiwasan mo ako.

Kung tama man ang aking hinalang iniiwasan mo ako, bakit? Hindi naman ako amoy pawis. Nag-cologne naman ako. Wala namang sugat yung mukha ko. Bagong gupit pa ako. Bakit mo ako iniiwasan? May mali ba akong nagawa? May mali ba akong nasabi? Hindi mo ba nagustuhan ang cologne ko?

Oh baka naman dahil sa inakala mong may MU pa rin kami noong crush ko nung elem? Wala, wala ring nangyari sa amin. Tulad ng ginagawa mo ngayon, hindi na rin niya ako pinapansin. Simula pa noong kalagitnaan ng second year.

Pero okay lang, kinalimutan ko na siya, pati na rin lahat ng nararamdaman ko noon para sa kanya. Moved on, sabi nga nila.

“Dito’y mayroon sa puso ko, munting puwang laan sa’yo…”

Mga ilang linggo ko rin sigurong pinag-isipan kung bakit mo ako iniiwasan. Mga ilang linggo rin akong tulala sa klase. Mga ilang linggo rin akong nasisita ni Coach habang nagtetraining kasi bigla na lang akong nawawala sa focus. Mga ilang linggo na rin na bigla-bigla akong magse-space out sa mga meeting ng KA at kailangan pang ulitin sa akin ang mga huling nabanggit para lang maalala ko. At ang pinakamalala siguro ay noong bigla ko na lang naihulog ang aking panulat sa kalagitnaan ng isang pagsusulit at nang bumalik ako sa aking ulirat ay limang minuto na lamang ang nalalabing oras para kami’y matapos.

At kasabay ng mga pangyayaring yan ay unti-unting nanunumbalik sa akin ang mga pangyayari ng nakaraan.

Naalala ko noong nabangga kita noong Grade 7 kasi hindi sinabi sa akin ng mga kaibigan ko na nandoon ka pala. Naalala ko iyong mga pagkakataong magkasama tayo sa iisang grupo at ikaw lagi ang nagsusulat sa Manila Paper kasi talaga namang napakaganda ng handwriting mo. Naalala ko iyong mga pagkakataong papagalitan tayo ng teacher kasi bigla mo akong dadaldalin sa gitna ng klase dahil hindi mo naiintindihan iyong itinuturo sa harap. Pati na rin yung mga pagkakataong bigla tayong aasarin ng mga kaklase at kaibigan natin at bigla kang yuyuko dahil siguro sa hiya.

“Kailan? Kailan mo ba mapapansin ang aking lihim?”

Doon sa dalawang taon na hindi tayo magkaklase, palagay ko normal naman ako at ang takbo ng buhay ko. Hirap na hirap lang ako gumising sa umaga kasi siyempre pagod sa training pero kayang-kaya naman. Sanayan lang naman kasi ang pag-balanse ng org, sports, acads. ‘Yan pa lang ubos na ang oras ko. Wala na akong panahon mag-isip ng iba. Parang hindi ka naman sumasagi sa isip ko, maliban na lang kung magkakasalubong tayo.

Pero ngayon, para bang bigla-biglang nagbago ang ihip ng hangin. Bigla akong naging excited na pumasok sa klase nang hindi ko namamalayan. Na para bang sa tuwing gumigising ako, kung dati ay humihirit pa ako ng, “wait laaaaang, limang minuto paaa,” ngayon ay agad agad akong babangon at maliligo upang walang masayang na oras sa pagpunta sa school.

At madalas ko na lamang nahuhuli ang aking sariling nakangiti habang iniisip ka.

Hindi ko namalayan na sa mga pagkakataong iyon, unti-unti na palang nahuhulog ang loob ko sa iyo. Totoo nga siguro yung sabi nila, na mas maiisip mo ang halaga ng isang tao kung wala na siya. O sa kaso natin, kung hindi mo na ako pinapansin.

“Kahit anong aking gawin di mo pinapansin.”

Hindi ko maintindihan. Ano kaya ang pwede kong gawin?

Magkunwari kaya akong hindi ko naiintindihan yung lesson para magpaturo sa‎’yo? Wag, baka mahalata.
Mag-skip kaya ako ng training para sabayan ka umuwi? Baka magalit si coach.
Magpalit kaya ako ng cologne? Magpagupit kaya ako ulit? Ahh bahala na.

Siguro nga panahon na para gumawa na ako ng hakbang. Para gumawa ng effort na maibalik ang pagkakaibigan natin. Kakausapin ka kahit alam ko namang mas malamang ay dededmahin mo lang ako, o tatanguan. Siguro panahon na para lakasan ko ang aking loob. Kasi, wala namang mangyayari kung mananatili akong duwag, di’ba?

Siguro nga panahon na para malaman mong may itinatago akong pagtingin sa’yo.

*Inspired by MYMP's Kailan

Literary: Masaya*



"Ayaw lumingon pagkatapos kumaway.”

Hinihintay kitang lumingon tulad ng dati mong ginawa. Akala ko babalik ka at sasabihin mo na mahal mo pa rin ako. Akala ko yayakapin mo uli ako mula sa aking likuran. Akala ko manghihingi ka pa ng isa pang tsansa na handang handa naman ako ibigay muli. Akala ko magiging tayo muli. Akala ko magkakaroon pa ng isang bagong kabanata sa kwento natin. Ngunit akala ko lang pala iyon. Ito na nga ata ang wakas.

“Ayaw pumikit. Patay-sindi ang ilaw.”

Ayoko na, hindi ko na kaya.” Iyan ang mga salitang tumatakbo sa loob ng isipan ko. Sumisikip ang dibdib ko animo’y binabara ang paghinga ko. Unti-unti na kong binabalot ng depresyon. Hindi na ko makagalaw. Sinusubukan kong tumawag ng tulong ngunit. Wala. Mag-isa nalang ako. Mag-isa nalang ako. “Ako” nalang at hindi na “tayo”.

“Hindi ka na ba masaya?”
“Ano ba kasi ang nangyari?”

Naalala mo pa ba noong nakaraang buwan? Iyon ang isa sa pinakamasasayang araw ng buhay ko. Napakasaya ko noon dahil iyon ang unang anibersayo natin. Ngunit parang ang bilis naman maglaho ng pag-ibig mo. Dahil habang tanaw ko pa ang pag-alis mo, nakita na kitang may kasamang babae at hindi ako. Teka, ang bilis mo naman ako palitan? Animo’y nagpalit lamang ng damit. Ganoon ka na ba talaga ka-sawa sa akin?

Kahit nasaktan na ako, sana masaya ka na.

*Inspired by Masaya by Frances Feranil

Literary: Migraine*



“Oo nga pala, hindi nga pala tayo...”

Ilang taon na tayong magkakilala. Ilang taon na rin tayong magkaibigan. Ang lahat ay nagtataka, kung tayo ba’y may pagtitinginan. Isa lang ang ating sagot, “WALA!”. Paano ba naman tayo magkakaron ng ganun, eh para tayong aso’t pusa kung mag-away, lagi pa tayong nag-aasaran at lagi tayong bu-bwisitan. Tsaka para na rin kaya tayong magkapatid. Pero, hindi rin naman ako magtataka kung ganun yung nakikita nila, sa ganda kong ‘to imposibleng hindi ka mag-kakagusto sa akin. Isa ka na siguro sa pinaka maswerteng tao sa mundo dahil sa akin. Biruin mo, may best friend ka na, may alalay at secretary ka pa!

Kung anong ikina-swerte mo sa akin, iyon naman ang ikina-malas ko sayo, lalo na tuwing may girlfriend ka. Ako ang laging naga-arrange ng dates niyo, ako ang pumipili ng isusuot mo tapos ako din ang alarm clock mo para lang hindi ka ma-late. Haaay, ka-stress ka talaga! Since sinagot ka na ng nililigawan mo, “who you” nanaman ako sa’yo. Hindi mo na ako tinatawagan, hindi na tayo nagkikita, hindi na tayo nagkakausap. Aba, pabor na pabor sa akin yun ah. Walang asungot na mangungulit sa akin araw-araw at gabi-gabi. Nakaka-miss ka rin pala. Dalawang linggo na tayong hindi nagkikita ah. Teka nga, matawagan nga.

“Hello, loverboy! Buhay ka pa ba? Baka naman gusto mong magpakita sa akin.”
“Sorry ah, hindi ako pwede ngayon, may lakad kami eh.”
“Ay, ganun ba. Sige ganyan ka naman eh, kilala mo lang ako pag single ka. Bye na nga!”
“Sorry na, babawi ako next time promise!”

Ouch! Bakit ganun, ngayon ko lang ‘to nararamdaman. Parang nasaktan ako dun ah. Ano nga ba ang karapatan ko, kaibigan nga lang pala niya ako.

“Hanggang dito na lang ako…”

Simula nung araw na yun parang may nag-iba sa sistema ko. Hindi ko maintindihan. Tinamaan ba ako dun sa sinabi niya? Pero lagi naman niya yun sinasabi eh. Anyare sa akin?

Ilang gabi ako hindi nakatulog. Hindi ko pa rin maisip kung bakit parang…parang nagseselos ako. WAIT, NAGSESELOS ako?! Imposible! Umayos ka nga! Kapatid mo na yun eh! Arghhhh!! Tumigil ka!

*kring! Kring! Kring!* (Hala, tumatawag siya. Bakit ngayon pa?!)
“Hello, lonely girl pwede ka ba bukas? Libre ko tara Streat tayo! Para naman makabawi ako”
“L-l-lover boy! Nabuhay ka! Himala naalala mo ako. Sayang naman, kung kalian ka naman pwede ako naman itong may lakad (wala akong lakad pero ayaw ko siyang makita) next time na lang ha. Sige na good night may exam pa ako bukas.”
“Sige, good night”

Ano ba naman ‘tong pinagsasabi ko! Para na yata akong nasisiraan ng bait. Yun na nga yung chance para magkita kami, tapos aayaw pa ako. Ugh! Ano ba talaga ‘tong nasa isip ko. Hindi, hindi talaga. Hindi talaga ako pwedeng magkagusto sa kaniya. Kaya dapat alam ko ang limitasyon ko. Dito ka lang, friends lang kayo. Sayang friendship tandaan mo yan, Lonely girl.

“… nangangarap na mapa-sayo.”

Di ko mapigilan ang sarili ko na i-stalk ka sa twitter, IG at tumblr. Di ka naman updated sa facebook kaya wala naman akong i-stalk sa’yo dun. Buti na lang kahit papaano may hitsura ka pero sa totoo lang umay na umay na ako sa mukha mo at sa syota mo. Kaumay talaga. Sobrang saya mo talaga ngayon. Kitang-kita naman sa mukha mo eh. Sa sobrang saya mo nakalimutan mo na ako. Kung pwede ko lang kayong paghiwalayin ginawa ko na para naman mapansin mo ulit ako.

Kahit na alam kong mali ‘tong nararamdaman ko sa’yo, hindi ko naman ‘to mapipigilan eh. Andiyan na yan. Bahala na nga kung anong mangyari. Pero isa lang ang malinaw sa akin ngayon, gusto kita. Gustong-gusto. Aabangan ko na lang ang susunod na kabanata ng buhay ko.

*Inspired by Moonstar88's Migraine

Literary: Ours



I remember seeing you at a party.

Amongst the chatter and the noise, we were both just seated and enjoying one another's company. We spent each lovely moment whistling songs and singing tunes.

I remember each moment as if it just happened last night. The small whispers and chuckles we shared. We made our own little song in the dark, and there was one particular song of mine that you had liked. We sang that throughout the night.

Alas, as all songs have endings, so does ours. We parted ways. I arrived home, crawled into bed and slept. A familiar sound then awakened me from my sleep. It was my alarm, though it had me grinning. It was the song that we kept repeating. It was the song that you loved.

Though to my ears, the song sounded different—different in a way that no one could ever see. To me that song was our whispers and laughter. It was the time we spent together.

It was the pleasure of having you there.

It was the song that only we could hear.

Literary: Playlist



Pagod na ako. Sa kasusulat, kababasa at higit sa lahat, sa kaiisip. Nakinig ako ng mga kanta sa phone ko. Shinuffle ko para random, para makalimot. Lalo na sa'yo. Pero 'di ko alam, pati ba naman ang playlist pinapaalala ka sa akin.

“...and she’s all that I see and she’s all that I need and I’m out of my league once again...”

Prom. ‘Yan yung kanta nung inaya mo akong sumayaw.Wala kang date, ako rin wala. Nag-usap tayo ng ka-echosan sa buhay. Tinanong mo kung bakit wala akong date. Gusto kong sabihing “di mo ako niyaya eh.” Nang matapos ang kanta, hiningi mo ang number ko. Ibinigay ko naman.

“Lately I’ve been, I’ve been losing sleep...”

Simula nung hiningi mo yung number ko. Madalas na tayong magka-text. Minsan nga tatawag ka pa. Kinilig naman ako. Umaabot pa nga tayo ng madaling araw. Eh 5 dapat gising na ako. Ang saya di ba! Pareho tayong walang tulog. Di bale, basta magkausap tayo sapat na ‘yun.

“It’s a yes or no or maybe?”

Niyaya mo akong manood ng sine. Libre mo. Akala ko joke lang pero nag-text ka. Nasa SM ka na pala. Jusko, nagmadali akong maligo at magbihis. Di na nga ako nakakain. Pero sulit. Kasi pagtapos nating manood, kumain tayo sa may food court. Sabi mo ang cheap pero okay lang. Lilibre mo na nga lang ako, magrereklamo pa ako. Tapos bago umuwi, tinanong mo ako kung pwede mo ba akong maging girlfriend. Pumayag naman ako. Ang bilis no!

“...it’s not a secret that I’m just a reject...”

Una tayong nagkatampuhan dahil sa CoC na yan. Umaga’t gabi CoC at army mo ang inuuna mo. Tinetext kita, di ka sumasagot. Kahit pag mag kasama tayo, kaharap mo rin ang phone mo. Sabi mo yun lang ang free time mo. Kaya di na ako umangal. Pero buti na lang nakaramdam. Buti na lang.

“...never planning one day, I’ll be losing you...”

First monthsary natin, ang jeje di ba. Binigyan mo ako ng chocolate, wala ng roses kasi mahahalata ng parents natin. Secret pa naman ang lahat. Naglalakad lang tayo. Holding hands. Kahit ganun lang, ang saya ko. Ayokong mawala ka. Sana.

“...you don’t deserve my tears...”

Eto yung masasabi kong una nating away. Lagi mo na lang hawak ang phone mo. Nakakainis na. Pinagbigyan na kita dati. Inintindi. Akala ko CoC na naman. Pero hindi. May katext kang iba. Eh baka naman groupmate. Pero nilagyan mo pa ng password yung phone mo. Nag-away tayo, umiiyak na ako. Sabi mo ang drama ko. Natatakot lang ako, kasi sa text din tayo nagsimula.

“...say ‘I love you’ but you’re not listening...”

Summer na. Syempre, araw-araw pa rin tayong magkatext. Kahit super layo natin sa isa’t isa. Minsan nganag nagkikita pa tayo nang patago. Pero isang araw di ka na nagrereply. Di ka na rin sumasagot sa tawag ko. Minessage kita sa FB, seen lang. Siguro nasa bakasyon at ineenjoy ang time bago magpasukan. Sana ganon nga lang.

“...it’s begun, the feeling of the end has come...”

Patuloy pa rin kitang tinetext. Umaasang magrereply ka, tatawag, o sasabihing “Sorry nasa province kami, walang signal.” pero wala pa rin eh. Hanggang nagpasukan na. Kaklase kita kaya imposibleng di mo ako pansinin. Pero nung tinawag kita mula sa 2nd floor at nasa ramp ka. Di mo ako pinansin. Anong ginawa ko?

“...if what we had was real, how could you be fine. ‘Cause’ I’m not fine at all...”

Pagkalabas natin sa last subject, hinila mo ako dun sa may free space sa 2nd floor. Natutuwa ako na natatakot. Hay ewan. Basta alam ko kakausapin mo ako. “Sorry,” sabi mo. “Kailangan na nating tapusin ‘to.” Nagulat ako, bigla na lang tumulo ang luha ko. Tinitignan kita pero nakayuko ka na. Tapos bigla ka na lang umalis. Inayos ko ang sarili ko tapos umuwi na ako. Saka ako umiyak ng sobra. Kinabukasan nakita kita. Nakangiti ka, mukhang normal lang. Parang wala lang sa’yo. Habang magang-maga mga mata ko.

Hindi ka man lang nagpaliwanag kung bakit. Wala akong balita sa’yo ng ilang linggo tapos…tapos na tayo bigla. Tatlong linggo nang nakalipas ng matapos ang lahat. Mukhang moved on ka na. Mukhang may bago ka na nga eh. Sana ako rin. Pero paano? Kung pati ba naman ang playlist ko pinapaalala ka sa akin. Sana ganito ka rin. Kaso, hindi.

Literary: When It All Began



I still remember that day. When you delightfully entered the room I was in, you also unknowingly entered my life. I barely knew you nor did I want to. So I didn’t expect to reach this point… this point when you make my mind spin circles, go round and round like a carousel every time I see you.

I still remember that day. You wore your best smile. That unforgettable arch of your lips lit up my world. There were so many people in that crowded place yet you effortlessly caught my attention. Soon, you also caught my heart and got ahold of my emotions.

I still remember that day. You spoke to me softly. Your angelic voice and your heavenly tone had me floating on cloud nine. I hoped that sound serenading my ears would last forever. Your words kept flowing through my veins that I feel every inch of you in my soul.

I still remember that day when I saw a spark in every move you made, when you captured every single piece of my heart. I remember the wick of the candle that you lit, the butterflies in my stomach you made flutter. That day was the beginning of everything I feel for you right now.

That was the day I started falling in love with you.

Literary (Submission): Twelve Hours


6:40AM

I tried my best to go to school as early as possible (which I do not usually do), hoping that I would get a chance to walk you to your first period class. You’re usually at school by 6:45, but this time you arrived earlier.

As I entered the gate, I caught a glimpse of your pretty face. You’re standing near the stairs and looked like you were waiting for someone. My heart skipped a beat. I smiled without reason and walked as fast as I could. I told myself, “This could be the chance I’m waiting for.”

But he got there before me. He approached you and offered to help you with your things. You gave him a bright smile, nodded, and handed him your backpack. You turned and walked away, talking and laughing.

I know he’s your best friend, nothing to worry about. But even if you don’t seem to know, I know, and everyone knows that he likes you more than that.

10:30AM

My friends and I rushed to our Social Studies class on the 3rd floor. I know your next class is on the same floor, so I walked slowly. I deliberately wanted to be left behind so I can sneak a glace as I pass by your classroom.

You were seated beside him on the last row near the windows. You were attentively listening to the Algebra lesson. I didn’t expect you to look my way.

But maybe fate still has something for me. You looked towards the door and our eyes met. You smiled and gave a little wave. The butterflies in my stomach went wild. My world stood still. Those sparkling eyes, that gorgeous smile... this must be a dream.

I waved back. Maybe you didn’t see me wave anymore for you turned around and faced him. You talked to each other like best friends usually do. I looked away and ran towards my classmates. Nothing to worry about. I know that you’re just friends.

12:00NN

It was time for lunch. I went to the canteen. We took our seats and started to eat and chat. I didn’t expect to see you, but there you are. You were with your friends and he was there with you.

As you walked past us, I heard you say that you’re starving. I thought of giving you my extra snack but when I reached for my bag under the table, I heard him say, “Get what you want, my treat.”

I heard you thank him and saw you give him a quick hug. Your friends started teasing you. You blushed and moved away from him. I turned away, tried to ignore things, and gave my attention to my lunch and my friends.

4:30PM

The last class has finally ended. Table Tennis training doesn’t start for another hour. I walked down the ramp to meet my team mates and unexpectedly saw you there. You were with him again. This time, you were both surrounded by his basketball teammates.

I’m hearing big voices. They were loudly laughing and teasing the two of you. I tried to ignore you but maybe it can’t be helped. I still snuck a glance at you.

Your face was really red and you were laughing hard. You look really happy. And really cute. You stood up, bid him good luck for his training, and left.

6:00PM

I was leaving after training when I saw you seated on the wooden benches near the stairs. You were alone, just playing with your iPhone. Maybe fate was really tempting me. Could this be the chance that I was waiting for? Or could this be just another thing to open my eyes to reality?

So I decided to grab this opportunity. I walked towards you, tapped your shoulder and smiled at you. Your eyes lit up, you smiled back, and stood up. You gave me a quick hug and asked me to sit beside you.

Everything was awkward and quiet. All I can hear was the wind and the crickets chirping. I tried to think of a way to start a conversation but I was terribly tongue tied. I don’t know what to say. Maybe this is the time to tell you how much I like you.

I was about to start talking when your phone rang. It was your dad. He probably told you to hurry up for after that phone call, you stood up, picked up your stuff, and mumbled an apology and a quick goodbye.

6:10PM
I walked home alone. I remembered how today started and ended. Realizations hit me hard. This is too much for one day.

A part of me tells me to stop what I’m doing, another tells me to continue. I really love you, but this day made me realize, “Is my love for you enough for you to love me too?” What if we aren’t really made for each other? Will I still have other chances or would they slip away like what happened? I’m too tired to think.


Maybe tomorrow has something in store for me. Or the day after tomorrow, who knows when? I’ll do everything that I can to win your heart. This is not the end, it’s just the beginning. I love you, and that’s what I hold on to.

Literary: The Clock Tower


Once again I find myself at the solitary clock tower on the cliff overlooking the seashore, the stars and the full moon being my only companions this night. Outside, I see that the Aurora is beginning, sending dancing flashes of color across the lonely landscape. While staring at this majestic display, I feel at peace listening to the celestial music only the night sky’s silence can provide.

Looking back, I see the tower just as it announces midnight, with tolling bells sending a mournful wail that echoes through the trees. For once, I am satisfied in being alone, I realize that it is the only thing that gives me freedom. True freedom, free from the binding shackles of society, its uncouth hustle and bustle. Once again I return my sight to the masquerade unfolding above as through each flash of light, the constellations come to life, I see Orion’s hunt still continuing, the Gemini and the Virgo dancing upon a meadows of starlight. But as the northern lights fade, so does my vision slowly disappear. The tower announces the first hour of the morning, I look at it, and decide that the moon shall be the only clock I shall even need.

Literary (Submission): Sa'yo*



“Minsan oo, minsan hindi… minsan tama, minsan mali…”

Tatlong linggo na lang prom na.

Hindi ko pa rin alam ang gagawin ko.

Matagal ko nang pinag-iisipan kung tatanungin ba kita ng “Will you go to prom with me?” Baka mautal ako. Yung mas simple na lang kaya? “Prom tayo?” o kaya “Prom?”

Paano? Bibigyan ba kita ng flowers? Chocolates? Doughnuts? Pizza? Lahat na lang kaya ‘yan? OA naman yata. May balloons ba? O malaking banner na lang? Tutula ba ako? Kakanta? Sasayaw? ANG. HIRAP.

At saan kita tatanungin? Sa bahay nyo? Kaso takot na nga ako sa’yo, mas takot pa ako sa tatay mo. Sa school na lang siguro. Sa harap ba ng maraming tao o ‘pag kasama mo lang mga kaibigan mo? Pero baka pagtawanan lang ako. O ‘pag tayong dalawa lang? Makatiyempo kaya ako? Eh hindi mo nga ako masyadong pinapansin kahit Grade 8 pa lang yata tayo nagpapapansin na ako.

“Umaabante, umaatras… Kilos mong namimintas…”

Gets ko naman. Lalo kang walang time ngayon. YLO. Church. Banda. Akala ko nga pati varsity papatusin mo na. Siyempre acads pa. Aral muna. Thesis. Function. Suring akda. Pag-aalaga ng daga. Kailangan maka-graduate. Ako rin naman busy. Pero kahit napakarami ko ring iniisip, andun ka pa rin. Tatlong taon ka nang nagsusumiksik sa isip at puso ko. Kahit alam kong wala o kung meron man eh napakaliit ng pag-asa ko sa’yo, umaasa pa rin akong maipaparating ko sa’yo at magegets mo na ikaw talaga ang gusto ko.

Kaso lang natotorpe talaga ako. Ewan ko ba kung bakit sa kapal ng mukha ko, pagdating sa’yo tiklop ako. Walang binatbat ang kagwapuhan ko. Wala kang paki sa abs ko. Palpak ang damoves ko. Fail ang mga hirit kong mabenta sa iba. Doon ko lalong napatunayan na ibang klase ka.

Kaya tatanungin pa ba kita? Gusto ko. Gustong-gusto. Pero nauunahan ako ng takot at kaba. Palagay ko kasi tatanggi ka. Na naman. So wag na lang kaya?

“Kung tunay nga ang pag-ibig mo… Kaya mo bang isigaw, iparating sa mundo?”

“Last prom na natin.” Oo nga. Pero may grad ball pa naman.
“Magiging masaya ka ba kung wala kang date? Kung hindi siya ang date mo?” Oo naman. Siguro? Malamang... hindi masyado.
“Okay lang ba sa’yo na iba ang maging date niya?” Wala naman akong magagawa. Pero sino bang niloloko ko? Hindi okay eh. Hindi talaga.

Naisip ko, di bale nang ma-reject kesa naman di ko sinubukan. Kaya hinugot ko na lahat ng lakas ng loob at kakapalan ng mukha.

“Tumingin sa ‘king mata… magtapat ng nadarama…”

Tatanungin kita kung papayag kang maging prom date ko. Pag nag-yes ka, siguradong walang pagsidlan ang saya ko. Pag nag-no ka… eh di iyak na lang ako. Tatanggapin ko na kung hanggang saan na lang ako pagdating sa’yo.

The works sana ang promposal ko… isang dosenang red roses, isang dosenang pink na lobo, malaking banner ng “PROM?”… harana pa nga sana kaso baka dalawa pa tayong mapahiya sa pagkasintunado ko. Tapos sa klase ko gagawin. Sabi kasi nila ganyan ang trip ng mga girls. Kailangan sweet. Kailangan effort. Kailangan alam ng lahat.

Pero parang hindi naman mga ganun ang trip mo. Pwede namang sweet, pwede namang may effort na hindi pinapakita sa iba, na tayo lang ang nakakaalam. Hindi naman sa duwag ako pero gusto ko kasi na papayag ka dahil gusto mo talaga. Hindi lang dahil nahiya ka at binuyo ka ng mga tao sa paligid.

Hinintay kita sa kanto ng Elem dala ang rose na ibibigay sa’yo. Habang pinapaulit-ulit ko sa isip ko ang sasabihin sa’yo, pilit ko ring pinapakalma ang kumakabog na puso ko. Bahala na mamaya pag nagkita na tayo.

“Di gusto ika’y mawala…”

“Oy, uwi na,” sabi ng kaklase ko. Nung sumagot ako na hinihintay kita, sabi niya, “Ha? Eh papunta sa Vinzon’s. Dun na raw sasakay pagkatapos magpa-photocopy.”

Di na ko nag-isip. Tumakbo na ako nang mabilis. Malapit na ako, isang tawid na lang… pero natanaw na kitang sumakay ng jeep na kumaripas na ng alis. Binilisan ko lalo ang pagtakbo at nang maabutan kong nagbababa sa BA, nakita kong napatingin ka sa estribo ng jeep. Alam ko, nakita mo ako dahil nanlaki ang mga mata mo, nagulat ka at bigla itong napalitan ng pagkunot ng noo habang nakatingin sa akin. Mukha kang nagtataka. Sa bagay, kung ako naman ikaw magtataka rin ako kung bakit may mukhang ewan na humahabol sa jeep na sinasakyan mo.

“Mama, para!” malakas kong sigaw. At sa awa ng Diyos, huminto ang jeep. Nagmamadali akong sumakay pero… nagkamali ako ng hakbang. Ayun, sumubsob ako. Sakto sa may paanan mo. Kung tatamaan ka nga naman ng malas! Tumayo agad ako at tumabi sa’yo. Nararamdaman kong nakatingin yung iilang pasaherong kasabay natin pero ikaw lang ang tiningnan ko. Hindi ko alam kung natatawa ka ba o naaawa sa ‘kin.

“Okay ka lang ba?” nakangiti mong tanong. Sabi ko okay lang kahit hindi masyado. Lalo na pag nag-no ka. Ano na lang matitira sa pride ko nun? Nagasgas na nga ang baba ko, masusugatan pa ang puso ko. Pero bahala na.

“Dahil handa akong ibigin ka…”

Nakita kong napatingin ka sa hawak kong rose. “Hala nalukot na yata yung balot,” sabi mo.

“Oo nga eh. Sana magustuhan pa rin ng pagbibigyan ko,” sabi ko. Sana magustuhan mo pa rin. Umupo na ako paharap sa’yo.

“Bayad ka na?” tanong ko.

“Hindi pa.”

“Libre na kita.”

“Kung maging tayo…”

Nagulat ka nang hinawakan ko ang likod ng kaliwa mong tenga, kunwaring may kinukuha. Nagtataka kang nakatingin sa palad ko. Inulit ko ng tahimik ang hiling kong sana’y umoo ka, sabay abot sa’yo ng sampung pisong barya kung saan nakadikit ang tanong ko:

“Will you be my prom date?”

At pigil hiningang hinintay ang isasagot mo.

“Sa’yo lang ang puso ko…”

-----

“Walang ibang tatanggapin… ikaw at ikaw pa rin…”

Huling tatlong kanta na.

Hinawakan mo ang kamay ko at niyaya akong sumayaw.

Hindi pa rin ako makapaniwala. Buong gabi na tayong magkasama at magkausap, matatapos na ang prom pero hanggang ngayon hindi pa rin ako maka-get over na nagpromposal ka.

Kung alam mo lang kung gaano ako nagulat. Hindi ko kasi talaga inaasahan kahit pa sinasabi ng mga kaibigan ko na may balak ka ngang yayain akong maging prom date mo.

“May gulo ba sa’yong isipan? Di tugma sa nararamdaman…”

“Paano kung magpromposal siya?” Weh.
“Papayag ka bang maging date niya?” Baka magpromposal.
“Kung magpromposal nga kasi???” Eh di wow.

Ano naman kasi ang isasagot ko? Mahirap na. Mamaya mag-expect ako. Bawal umasa. Wala akong time. Tuwing magtatanong kasi sila ng ganun, napapaisip ako. Paano nga kaya kung magtanong ka? Paano mo gagawin? Saan?

Kung sakaling topakin ka at magprompose sa’kin, ang hiling ko lang… sana wag naman yung agaw-atensyon. Yung lahat ng tao nakatingin sa‘kin at naghihintay ng sagot na ibibigay ko sa’yo. Sana hindi bongga at magastos. Simple lang sana. Tamang effort lang.

Hala. Ayan. Iniisip ko tuloy yung mga ganyan. Tinatanong ko rin sa sarili ko kung gusto ko bang magpromposal ka. Kung ano ang isasagot ko. Grabe maka-assume di ba? Kaya, okay, stop. It’s not going to happen and I don’t care ang peg ko.

“Kailangan ba kitang iwasan? Sa tuwing lalapit may paalam…”

Pero kasi… sa totoo lang, napapansin kita. Alam na alam ko pag nagpapacute ka. Gusto ko ring makipag-usap sa’yo, sagutin ‘yung mga hirit mo. Ayaw kong iwasan ka. Kinikilig ako para sa mga ginagawa mo para sa’kin. Buuuut, studies first talaga eh. Pagagalitan ako ng tatay kong di na yata natutulog katatrabaho pag napabayaan ko ang pag-aaral ko. Minsan naisip ko, responsable naman ako. Siguro naman hindi bababa ang grades ko. Pero kasi… di ko masabi… pano pag nadala ako sa kilig kilig na ‘yan?

So ang mindset ko, kahit ano pang sabihin nila, wala. Yayain mo man ako o hindi, iba man ang date mo… okay… prom. Just another school activity. Naiisip ko rin kasi na sa daming beses na hindi kita pinansin, na iniwasan kita, inisnab… siguro hindi ka na mag-aattempt. Siguro sa dalawa’t kalahating taon, nagbago na ang feelings mo para sa’kin, nakahanap ka na ng iba.

“Ibang anyo sa karamihan… iba rin pag tayo lang…”

Huling kanta na.

“Salamat at pumayag kang maging date ko,” bulong mo.

“Thank you rin. Nag-enjoy ako.” Hindi ako nagsisising pumayag ako. Mas marami pa akong nalaman sa’yo sa loob ng anim na oras na ‘to kaysa sa tatlong taong magkaklase tayo.

“Tumingin sa’king mata… magtapat ng nadarama…”

“Napilitan ka lang yata eh,” biro mo.

“Uy, hindi ah!” natatawa kong sagot.

“Di gusto ika’y mawala…”

“De, naawa ka lang yata dahil nadapa ako sa jeep eh,” tumatawa mong sinabi.

Lalo akong natawa. “Hindi talaga.”

“Kung maging tayo…”

Kung alam mo lang… kahit lukot na yung pambalot ng rose na ibinigay mo, kahit nakakaloka ang paghawak mo sa tenga ko nung magic trick mo. Kahit humahangos ka pang pumara sa jeep at nadapa sa pagmamadali… Naisip ko na kahit paano mo pa pala ginawa, kahit paano mo pa tinanong…

Oo naman talaga ang sagot ko.

“Sa’yo na ang puso ko.”
*Inspired by Silent Sanctuary's Sa'yo

Literary: To my First Valentine


Almost a year ago, we were unexpectedly in the same room filled with bustling people, breathing the same stale air, happily ignoring each other—or at least I was pretty sure I was ignoring you.

Soon after, we were almost alone. Talking about practically anything, with you making me laugh for the first time.

Coincidentally, we were going to the same place that night. I was planning to come alone but you asked if I could come with you instead and I think a said yes.

---

I was impatiently waiting for my favorite band to play but instead I found you waiting beside me, with that lofty grin on your face—the one I can never seem to get enough of. I think I smiled back.

We were together the entire night, trying out menacing rides, stuffing ourselves with crappy food, and playing silly games. Half the time, I swear I was just ignoring you. But you never left my side. 

Right now, we are standing on the same street filled with bustling people we don’t care about, breathing in the sweetness of the same air, happily digging our eyes into each other—and I am pretty sure you’re the only person I ever want to look at.

For the rest of my life.

Literary: Dear Best Friend



“Oy anong gusto mong regalo sa Pasko?” patakbo mong tinanong sa akin.

Sa buong high school life ko, sabi mo kilala mo na ako. Tipong bawat tulo ng luha, tawa, at galaw ko, alam mo ang ibig sabihin. Sabi nila, tayo ‘yung mag-best friend na mukhang mag-best friend talaga, ‘yung tipong walang hidden agenda. Kaya nagtataka ako ngayon kung bakit sa lahat ng pwedeng itanong, ‘yun pa ang tanong na hindi mo masagot.


 Kung tutuusin, alam ko naman kung ano talaga ang gusto mo para sa Pasko. Teddy bears. Pero kaya ko lang naman tinanong kung ano’ng gusto mong regalo sa Pasko kasi gusto kitang makausap. Oo, alam kong mag-best friend tayo pero iba talaga ang tuwang nararamdaman ko ‘pag kasama kita. Parang hindi lang tayo mag-best friend.


“Tara, G, Lantern tayo!” pagyayaya mo. Nag-isip muna ako nang maigi, ‘di ko alam kung bakit. Pagkakataon na ata ‘yun para sabihin ang totoo, dahil ayon sa ating BFF rule #1, bawal ang magsinungaling. Kaya ayun, naki-“Tara! G!” na lang din ako. Umaasang sa mga panahong iyon, magkahawak kamay nating papanoorin ang nagkikislapang fireworks.


 Napakagaganda ng mga parol na ipinarada noong Lantern Parade pero hindi ko naappreciate ang mga ito. Hindi ako mapakali. Bumibilis ang tibok ng puso ko. Ganito ba ag pakiramdam ng nahuhulog sa’yo? Alam kong hindi pwede kasi best friend kita pero hindi ko mapigilan nag damdamin ko. Ah, basta. Bahala na.


Eto na, countdown na, malapit nang magsimula ang fireworks, ganun na lang din ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Limang segundo na lang ang natitira. Heto na. heto na. Sasabihin ko na ba? At….. one! “Mahal kita.”


Ano? Tama ba ang aking narinig? Nasa langit na ba ako? Ibinalik ako sa realidad ng malalakas na putok ng malalaking fireworks. Totoo nga. Hindi ako makapaniwala. Akala ko hanggang best friends na lang talaga. Akala ko mananatiling ganito na lang. pero hindi pala. “Mahal din kita,” sagot ko. At magkahawak-kamay nating pinanood ang finale ng fireworks display.

Literary (Submission): Maybe Someday (The Other Perspectives)

(Read Maybe Someday here.)

I knew she would see us today as we were at the stone bench by the school gate. I don’t normally stay this late, especially not to hang out with you or your teammates. But I made sure my presence was felt more strongly today. I was feeling unintentionally rejected because despite my obvious flirtations, you were awkward, silent. Deep inside, I wished I left earlier.

* * *

But I had to do what I came to do. I purposely sat beside you. As close as the stone bench would allow. And animatedly told you about stuff I was certain you'd find interesting, hoping that even just for one bit, you would listen intently, that my scripted rehearsed conversation would merit more than a polite smile, which I knew wasn't even for me.

* * *

My plan worked! Word got around fast that there was something between us. And yes, I take all the credit. For after just weeks of texting you, talking to you randomly, spending time with you, making you -and most specially her- think that we were getting along really well (and were bringing back what we could have been in the past), you were under my spell. I don’t care what your friends say about me. I don’t care what she thinks. I know what I want. You.

* * *

But you. You weren’t buying my staged drama so I had to move on to phase 2. I leaned closer to you, hoping this gesture will bring you back to my show, bumped your shoulder playfully to catch your attention. And pleasantly, it caught hers, too. Surprisingly, you put your arms around me, and even if it was just for a split second, it was soooo kilig. I wanted to believe I succeeded. But you - her stare sent you the same feeling.

* * *

What is wrong with you? We look a lot better together than you and your telenovela loveteam! Can you blame me for liking you more ever since the idea of you getting along with somebody else, even as a joke, got around? So i had to let you know sooner that for the longest time, I've had my eyes only for you. That you have always inspired me, made me happy because of the little things you do. And deep inside, I have always wished for an 'us.'

* * *

So I made my move. Confident that you cannot resist my charm, my obvious flirtations, my sincerest feelings for you. My friends back me up saying we really look good together, that you’re slowly falling for me, that your littlest gestures speak a lot about what you are not saying, or cannot say, but I would definitely love to hear.
And so I asked you.

* * *

Though your emotionless smile hit my nerves and tugged at painful heartstrings, I know what I want. And I will make sure you realize that you are better off with no one but me. She doesn't like you. You do not have a chance with her. Why hold on to hot-cold uncertainties when I here I am, sure about what I feel about you?
I saw her walk past us. Not even a glance.
Admit it, it's over.
I tug you closer.
I saw you glance at her.
I smile.
I know I'll get you soon enough.

-----

I followed you as you walked to the school gate today.
You did not notice me. Perhaps I was too inconspicuous. Or you were just too engrossed with him, staring at you from far away.

* * *

I sat on one of the stone benches. From my vantage point, I could see him and her, flirting, obviously, and you, hurting inside.
I was more concerned with how you have been trying to deny what you really feel. The moment you learned from me that word was he and she were getting along well, I wanted to take the news back. I just needed to be honest, because you asked. You pretended you didn't care but everyday since, I know it bothered you.

* * *

She leaned closer to him. An obvious gesture to catch your attention. She bumped his shoulder. A desperate attempt to catch his. For he wasn't listening. He was talking to you silently. And you were to him, too. But I was having second thoughts if I should tell you that this was so.

* * *

We were study buddies. We tirelessly talk about algebra, functions and equations, physics, and all, until one day, you told me you were feeling unusually jittery and well, happy. I found out sooner that it was he who caused these. So I urged you to give it a try, give it a chance. Who knows, you and he, however from different worlds, are meant to be.

I was happy when you slowly accepted that it could be so. You were happier every time you gave me updates- a welcome break from the computations and memorizations we used to busy ourselves with.
When you suddenly stopped.

* * *

Did I say anything that hurt you? I swear I just wanted to be honest. You deserve someone who would treat you better than he who plays your heart. This way you would hurt less. But I guess I was wrong.

Is there hope that we pick up where we left off?

* * *

Today, seeing you bearing your hurt alone, I just wish we could talk Algebra and Physics again. I have not sent you any signal to save you from him. You never knew how long it took me to accept that getting hurt at your stories of him is the best, just to see you smile and laugh.
I looked as you walked past them.

You walked past me. No glance, too.

Now there is little chance that you will know it has always been you. / by Volturi

Literary: Lapis o Ballpen



Nakaupo ako sa gitna ng silid-aralan at hinihintay na magsimula na ang pagsusulit. Marami akong iniisip at tila may riot sa aking utak. Dahil yata kulang ang tulog ko kagabi o talagang lutang lang ako ngayong araw. Unang subject kasi, tapos test agad.

“Get one and pass,” sabi ni Ma’am. Agad namang ipinasa sa akin ang test paper ko.

Kinuha ko na rin ang pencil case ko sa bag para kumuha ng panulat. Dala na rin siguro ng kaba kaya ko nakalimutang maglabas nito. Sa pagbubukas ko ng pencil case ko, nakakita ako ng lapis at ballpen. Lalo akong kinabahan at napaisip.

Ano kayang gagamitin ko sa dalawang ito?

Doon ba ko sa ballpeng tumatatak dahil sa ganda ng kalidad o doon sa lapis na ang labo ng sulat na baka ‘di pa mabasa ni Ma’am? Doon ba ako sa ballpeng dumudulas sa kamay ko dahil sa pawis kong kamay o doon sa lapis na kumakapit dahil gawa sa kahoy? Doon ba ako sa ballpeng hinding-hindi ko na mabubura dahil wala akong correction tape o dun sa lapis na sa daling mabura, pati yung papel ko mabubura? Ano ba naman ‘to? Ang hirap ng buhay! Hindi ko malaman kung anong pipiliin ko! Lapis o ballpen? Ballpen o lapis?

“Finished or not finished pass your papers.”

Ano raw? Wala akong nasagutan! Maluha-luha tuloy akong tumayo sa aking upuan at nang lalabas na ako sa silid…

“USE A PENCIL FOR ANSWERING THE TEST.”

Iyan ang sabi sa whiteboard.

At tuluyan na nga akong umiyak. / ni Abril Mayo

Literary (Submission): Oo*

“Hindi mo lang alam, naiisip kita…”

Naiinis ako sa’yo.

Nananahimik kasi ako. Ordinaryong estudyante lang. ‘Yung mga tipong pag pina-describe ako, hindi masasabing, “Ah siya, yung editor ng MC?” o kaya “Yung GSP?” Kahit nga talent-related, di pa rin. Di naman ako sintunado kumanta at di rin ako parang kinuryenteng bulate sumayaw pero di rin sobrang “Wow, singer/dancer!” ang dating. Pwede na siguro yung nasa top ako ng klase pero wala namang paki mga tao dun. Parang alam nilang nag-eexist ako pero ‘di big deal talaga sa kanila.

In short, I’m normal. Just there. Di pansinin. Okay naman akong ganun. Tinanggap ko nang ‘yan na ang high school para sa ‘kin.

Tapos one day, ayan ka bigla. Biglang dumating. Isang napakalaking abala sa buhay.

“Baka sakali lang maisip mo ako…”

Hindi naman kasi tayo close. Tapos isang simpleng moment lang… Nahulog lang ‘yung Gtec ko at pilit kong inaabot nang di tumatayo sa upuan kasi number one, nakakatamad, at number two, feeling gymnast ako bakit ba. Magkatabi tayo noon at ewan ko ba kung gentleman ka ba talaga o sadyang pakialamero lang kaya pinulot mo. Pag-angat ng ulo mo, ayun, nauntog ka sa desk ng armchair ko. Kung di ka ba naman… hay naku! ‘Yan ang napapalala ng pakialamero. Dapat nagtatanong ka muna kung gusto kong magpatulong. Abot ko naman talaga ‘yun. Gusto ko lang pahirapan ang sarili ko.

Pero di ba? Wala namang ibig sabihin ‘yan. Nagpasalamat ako. Tapos drumama ka na nahihilo ka. Kinailangan ko pang mag-sorry, grabe talaga! Kahit di ko naman kasalanang feeling knight-in-shining-armor ka. Ayun, simula noon, tinutukso na tayo lagi. May “sparks” raw. Pinaparinggan ako ng friends mo. Bagay raw tayo. Juice colored.

“Hindi mo lang alam…”

Pero kasi… papansin ka rin. Lagi kang lumalapit. Tulad ng pila sa flag ceremony. ‘Di ba pag matangkad nasa likod? Pero ipinipilit mo yung sarili mo dun sa gitna. Mga dalawang tao na lang katapat na kita. Paglingon ko sa kaliwa, mukha mo. Lilingon naman ako sa kanan, nandun pa rin mukha mo. Ano ka ba? Pag lunch naman, dun pa talaga kayo maglalaro ng mga kaibigan mo sa bandang likod ng upuan ko. Pero di mo naman ako kinakausap so baka feeler lang ako. Baka dati ka nang ganyan, di ko lang napapansin.

Kaso text ka na rin nang text. Nung una puro Gm. “*insert quote here* Good morning/noon/night.” Hanggang naging “Hi. :)” tapos “Anong hw?” tapos mga tanong kagaya ng “Pwede bang ma-late sa practice?” kahit di naman ako leader at wala naman akong karapatang mag-decide.

Pero kahit di ko masyadong iniintindi yung mga text mo at halos mawala na yung itim ng mata ko sa kaiirap pag tinutukso tayo ng mga friends mo, ayan ka pa rin. May awareness pa rin ako sa presence mo. Lalo na nung nahiya ang 9am call time sa pagdating mo ng 7am nung group meeting para sa Econ project. Kahit hindi ka namin groupmate.

“Hanggang sa gabi, inaasam makita kang muli…”

So sige. Binawas-bawasan ko ang taray. Nag-reply-reply rin ako pag may time. Masaya ka naman pala ka-text. Napapadalas ang ngiti ko at ang napapalakas ang tawa ko sa mga kwento at pambobola mo. Hanggang sa inaasahan ko na ang hi, hello, good night, kita tayo bukas. Naghihintay na ako.

Di na ako maka-concentrate minsan kache-check ng phone ko kung may message ka na. May times na gusto ko nang ako ang maunang mag-text, minsan na-type ko na yung message pero di ko sinesend. Nandun na yung daliri ko sa SEND. Isang pindot na lang. Tapos biglang, STOP! Then DELETE! Nahihiya ako. Tsaka baka kasi isipin mo na may something na para sa‘kin.

Pangako ko kasi talaga sa sarili ko (at sa nanay ko) na kahit pa nasabi na yata sa‘kin ng lahat ng kaibigan mo, hindi ko iisipin na may something hangga’t hindi ikaw ang nagsasabi sa ‘kin.

Pero, by this time, too late na yata. Kasi kinikilig na ako. Kasi gusto na kita. At alam ko, nararamdaman ko na may katotohanan yung sinasabi nila na gusto mo ako. Hinihintay ko na lang na sabihin mo para mapag-usapan natin kung ano man ‘to.

So ganyan tayo. Akala ko okay tayo diyan. Na catch mo at catch ko. Kung ano man ‘yan.

“Nagtapos ang lahat sa di inaasahang panahon…”

Perooooooo… parang dalawang linggo lang yata akong medyo missing in action (dahil bukod sa tambak ang requirements, nalabhan ni yaya ang phone ko), may iba nang parinig sa akin! May mga iba ka raw tinetext. MGA. Yung mga lower batch na may crush sa’yo, yung mga kalabtim mo nung elem na tinothrowback Thursday sa’yo… Aba naman! Hindi naman ako na-inform na chickboy pala ang peg mo! Hindi kasi halata… hindi talaga.

Hindi naman ako basta naniwala. Lagi ka naman kasing pinagtitripan. Convincing rin naman ang pagkasabi mo ng, “Hoy! ‘Di ah!” Tsaka nung nagka-text tayo ulit, ganun ka pa rin naman. Masaya. Makuwento. Walang pinagbago. Nakalma naman ako. At na-guilty rin kasi hindi kita narereplyan. O, sabihin nang hindi kita nirereplayan.

Ang kaso ano tong nagaganap na pakikipag-usap mo sa personal dun sa MGA sinasabi nila? Samantalang tayo smile, hi, goodbye, kaway at minsan nga tingin lang. Kapag usapan natin sa personal, matagal na yata ‘yung isang minuto. Kayo may biruan, may kulitan at harutan pa. Habang nandoon ako ha. May pa-picture pang nakaakbay. Couple pic?!?!?!

Pero ang mas nakakainis yung tinetext mo ko na parang walang nangyayaring ganyan. Na parang ako lang ang ka-text mo kahit hindi naman.

Nasaan na diyan ang sinasabi nilang lahat na ako ang gusto mo? O ganyan ba ang gusto mo? Yung hindi ka na mahihirapan? Yung ikaw ang lalapitan at sasabihin sa’yong type ka nila? Sorry ha. Pero kahit sinasabi ng marami na okay lang ngayon na girls ang gumawa ng first move, hinding-hindi ko ‘yan gagawin.

Yan. Kaya naiinis ako sa’yo. Inis na iniiiiiiiis.

“At ngayon ako’y iyong iniwan… luhaan, sugatan, di mapakinabangan…”

Ang gulo gulo mo. Sobra. Ano ba talaga, sino ba talaga ang gusto mo? Nakakaasar kasi ginulo mo ang isip ko. Iniisip ko ‘yung mga hindi ko naman dapat iniintindi. Yung mga wala naman akong dapat na pakialam. Tapos feeling ko, wala ka talagang idea. Walang kaalam-alam. Nganga. Tunganga. Hindi mo alam na nagmukha akong ewan. Na masakit ng slight, joke, ng so much on my part.

O baka naman kasalanan ko rin. Baka wala naman kasi talaga. Naniwala lang ako agad sa mga kaibigan mo. Binigyan ko lang ng malisya yung pagtetext mo. Assume pa, more.

Kaya pinakanaiinis ako sa sarili ko. So bago pa ko tuluyang mabaon sa hukay na ‘to (wow), tigil na. Mahirap na, baka ang ending ako pa ang brokenhearted. Erase. Undo. Go back to the start.

“Sana’y nagtanong ka lang kung di mo lang alam…”

Gayunpaman, hindi ko idedeny na wish ko pa rin na maitanong mo kahit sa sarili mo lang kung bakit ako lalayo o lumalayo, unti-unti, yung simpleng iwas lang. Wish kong maisip mo, ma-realize mong kaya ako lalayo ay dahil nasaktan ako at ayokong masaktan pang lalo. Wish kong mag-eeffort kang maging maayos. Na kakausapin mo ako para malinawan tayong pareho. Ano ba talagang meron sa atin?

Pero mukhang malabo. Feeling ko o baka naman iniisip mo lang na ayaw ko talaga sa’yo. Sabagay, ‘yun naman ang pinipilit kong gawin. Kaso, hindi ganon kadali kahit magpanggap ako. Hay. Nasabi ko na bang nakakainis ka? Kasi nakakainis ka talaga.

Sa ngayon, itatago ko muna sa pinakailalim ng puso ko at sa pinakadulo ng utak ko ang maliit na pag-asang magkakalinawan tayo. Para kung sakaling dumating na ‘yung panahon na maisip mo at mapatunayan mong ako pala talaga, tayo pala talaga… kukunin ko yan, panghahawakan, at di na bibitawan.

“Ako’y ‘yong nasaktan… baka sakali lang maisip mo naman…”

ITUTULOY.

/ni Bella Swan

*Inspired by Up Dharma Down’s Oo

Literary (Submission): Malakas ang Ulan



Malakas ang ulan. Medyo baha na sa kanto. Sayang naman ang porma ko kung susulong ako sa tubig, magmumukha akong dugyot kapag nagkita tayo. Isip, isip… anong dapat gawain para naman di diyahe sa’yo. Saktong may truck na dumating!

“Manong pasabit sa likod! Makatawid lang diyan sa sakayan ng bus!”

Naligo muna ako nang ilang wisik ng ulan bago makapasok ng bus. Pagkaupo, bunot kaagad ng panyo at wax para sa buhok na kaunting nagulo. Sa kasawiang palad, halata pa rin na nabasa ako. Ah bahala na, malakas naman ang aircon dito at tiyak masa malakas doon sa loob ng mall kaya doon na lamang ako magpapatuyo. Kaunting spray pa ng cologne, amoy…amoy…pwede na.

Iyon ang alamat ng Disyembre 27, 2013 ko. Hindi ako sigurado kung noong araw na iyon nagsimula basta ang alam ko, noon tayo muling nagkasama at nag-usap matapos ang isang taon. Maraming dapat alalahanin nung araw na iyon tulad ng kung anong sasabihin ng mga magulang mo, kung magagalit ba yung may gusto sa’yo (pagkakatanda ko ay kayo pa rin ang magkasama noong araw na iyon) pero nakita ko yung saya mo noon nang tumingin ka sa akin kaya nawala rin ang lahat ng pag-aalala. Sa totoo lang, nangangalay na ang mukha ko kakangiti. Hindi ko na ito matanggal mula noong pumayag kang sumama. Kahit hindi naman talaga nakakatakot iyong pinanood nating pelikula, kahit nahirapan akong humanap ng regalo at binagyo ako ng ulan at sermon pag-uwi; masaya ako.

At habambuhay ko nang magiging bahagi ang araw na iyon ng aking kasiyahan. Kaya kahit patawirin muli ako sa baha, sumabit sa truck, umilag sa itak ng ama mo, o maghintay ng ilang taon, sige lang! Sige, Sabihin na nilang tanga ako sa paghihintay sa isang bagay na wala namang kasiguraduhan. Kesyo umaasa raw ako sa wala. Na baka kaya kailangan kong magihnaty kasi dinebelop mo pa ang feelings. E paano raw kung hindi mo mapag-aralan, matutuhan akong mahalin. Ang sagot ko, WALA AKONG PAKIALAM!! Basta kung para sa iyo, tanga na kung tanga pero hihintayin talaga kita.

Literary (Submission): Usapang Lalaki

Town Mall. Katipunan Ave. 11:52AM


“Manuel? Pst! UY! Roquito! Bingi grabe kanina pa kita tinatawag hahaha!”

            “Uy! Kuya Drew!  Sorry haha di ko napansin. Long time no see! Kamusta na?”

“Ito. Ganun pa rin. May hinihintay lang ako haha. Ikaw? Kamusta?”

            “May pupuntahan kasi ako. Napadaan lang ako dito sa school natin dati...”

“Buti nga na-recognize mo pa school natin dati.  Bato-bato nalang eh.  Dating garden naging parking amp.”

            “Hahaha. Sino ba hinihintay mo Kuya Drew?  Tsaka bakit dito, mahal dito.”

“Sino pa ba hahaha. Tsaka, ‘di naman kami rito.  Dadaanan lang din namin ‘yung school.  Papa-nostalgic moment kaunti.  Ang dami nangyari diyan. Lahat ng bagay na ‘yun nagsimula sa isang araw.  Wala lang.  May mga pangyayaring masarap balik-balikan.”

            “Cheesy kuya shet hahahahhahahahhahahhahahah buti kayo pa rin hanggang ngayon.”

“Loko hahaha. Buti nga hindi na lang natapos noong isang araw na ‘yon eh, nagkamuntikan na eh. Uy sandali.  Balita ko nangibang bansa ka eh. Anong ginagawa mo rito? ”

            “Oo, nung pag-graduate tumira na kami sa Canada.  Nandun kasi mga kapamilya namin.  Pero siyempre bumisita ulit kami rito sa Pilipinas.  Mabilis lang kaya sinusulit ko.  Tulad nga ng sinabi mo kuya, may mga bagay na masarap balik-balikan.  Parang mga usapang kisame namin ni… hahaha”

“O, Ano namang balak mo gawin dito?”
           

            “Balak ko siyang balikan. :)”

/ nina Andrew at Manuel

Literary (Submission): Five Hours

The second I caught a glimpse of your alluring visage, I assured myself that I cannot let you go. I may sound melodramatic but the longer the time I spent with you, the more urgent that I needed to confess to you.

-----

7 pm. I opened the door and rapidly looked for you. Your beauty outshined all those inside the same room. I went near you and you beamed at me. The ice was instantly broken.

8 pm. We kept each other company. You cracked jokes just like how you would on a normal day. And after each of your puns, I shrieked with laughter to show you that I am truly one supportive friend. Though the term “friend” kind of felt degrading because the two of us shared a phenomenal spark. And it is appropriate to describe our spark that way for everyone knows about “us”- about how we click and how we are our own “clique”. Everyone else knows but you.

9 pm. I wanted to let you know. But your jokes and stories made the scene less serious. Yes, I love it how you turn an anxious conversation into one that’s laidback. But I am now ready to step out of my comfort zone to tell you how I feel. How I wish that you would step out as well-that you would be more austere about us. Because carrying all the load makes it so much worse.

10 pm. How selfish of me to think that I am the only one struggling. I wanted to resume my moment with you but the people in gowns took you away from me. On the plus side, I was able to rethink my speech for you. After incorporating all the words in my head, I have decided to just tell you that this night does not change the way I cherish you. I didn’t want to startle you for your Mother was outside waiting as well.

11 pm. I could not take the delay any longer; I was in the brink of my tranquility. I ran to you and started to preach my feelings to you. But you weren’t listening. You weren’t because you simply can’t. Your mother was with us and she was holding your hand. I wanted to hold your other hand but the force might cause you more pain. I was wrong about carrying all the load; I was nonchalant compared to you. How stupid of a weakling like me.

12 am. Your heart stopped beating. So did mine, metaphorically that is. My speech for you won’t be heard until the day they bury you. Everyone who knows about our magical connection, including your mother, will get to hear it. Surely, my message for you might change the way how people see me; I don’t care. But I swear to you that my love for you will never change because from the first hour of your last day, from the first time we became friends, from the first time I got to know you, I already loved you as if you were my life. But you can’t be called my life anymore since- well let’s face it- you lost your life. Please take mine with you. / by Promenade

Literary: Stoned Death

This is my sanctuary, my fortress of solitude. No one can ever touch me, nor hurt me. I am unbreakable. I am unfeeling. I am a stone.

At least that’s what I thought.

But then these little things started cracking me, and I started to crumble. I turned into clay at their touch, melted into the mud when they hurt me. But why? Why had I changed, when I needed it least?

And why is it, out of all the things that could have changed me, love?

To be honest, the first time I met you... I pitied you. You were so... Weak. Fragile. Innocent. Naive. Stupid, really. Like... Like a child without care nor worry.

You’d whine and laugh and cry, and just bug me to pieces. So annoying yet, I have to say, you just grew on me. You just did. Like the younger sibling I never had.

But. Damn. That face. That smile. That... Everything. It managed to change without me noticing. And now. You’re not just a little kid. You’re a part of me. Like... My other half.

And then one day. I just realized it. That...

I love you.

And I was so... Scared. Knowing that you could see right through me, all of me, even those dark, hidden, places where no one has ever been before. Knowing that you could easily break me, I, the stone, the unbreakable... I don’t even know any more. You’ve changed me, and I can’t tell whether it’s good or bad.

I couldn’t stand it. Being so vulnerable. I couldn’t have... I couldn’t have you. I can’t feel... Not like you do. I can’t be what you need. I can only be a stone.

So I have to leave. This stone is so close to breaking. But I can’t! I have to be what I have always been. I have to be myself again, find myself again.

STONES DON’T HAVE OTHER HALVES! STONES DON’T FEAR! STONES DON’T LOVE! STONES DON’T FEEL! STONES DO NOT BREAK!

I’m sorry.

This is my sanctuary, my fortress of solitude. No one can ever touch me, nor hurt me. I am unbreakable. I am unfeeling. I am a stone.

 / by Stonefield and Thanatos
Subscribe to: Posts (Atom)