Sa bawat umagang para sa iba'y puno ng pag-asa

Patuloy lang na bumibigat ang nararamdaman

Hindi na nagbago ang silakbo ng puso

Wala naman akong pagpipilian kundi bumangon

Maliligo, maghahanda para sa pangkaraniwang araw na paparating

Huli na ako sa klase kaya't hindi na makakakain

Sasakay sa dyip papuntang paaralan

Makikinig, magsusulat, ayaw ko man

Tulala lang sa kawalan

Lahat ay paunti-unti nang nawawalan ng halaga

Alam kong wala na ako sa tamang landas

At hindi ko na mahahanap ang sinasabi nilang tamang daan

Magigising sa pagkakatulala,

Lahat sila'y naglabasan na't ako na lang ang nakaupo

Tumayo ako't isinantabi ang paninikip ng dibdib

Ang bakanteng damdami'y nagiging masakit

Sumakay sa dyip na iba sa sinakyan ko kanina, ngunit pareho ng ruta

Binuksan ko ang pinto, pumasok ng bahay

Humiga sa kama, ipinikit ang mga mata

Sinandalan ang aking unan na laging sumasalo ng pabagsak kong mga luha

Ito ang buhay ko, paulit-ulit..

Dahil sa isang sulat nabuo ang puppy love hanggang sa natuluyan ang aking pagkahulog sa’yo. Paiiralin ang tapang para masabi ang lihim na pagtingin sa’yo, handa akong guluhin ang payapang dagat kahit pa ako’y malunod masabi ko lang ang nais sabihin.

Ilang taon ka nang lumuluha

Tahimik na nasasaktan

Nababaon sa kahapon

Tila ‘di na makababangon

Sisikat ang araw

Ipakikita sa’yong may pag-asa

Madarama mo ang init ng araw

Unos ng kahapo’y mawawala

Tahan na, mahal ko

Hinding-hindi ka iiwan

Hayaan mong ako ang maging sandalan mo

Nandito na ako

‘Wag nang hayaan na matangay ng karagatan

‘Wag magpalamon sa mga alon

Sasagipin kita hangga’t makakaya ko

Iaahon kita sa gitna ng bagyo

Sisikat ang araw

Ipakikita sa’yong may pag-asa

Madarama mo ang init ng araw

Unos ng kahapo’y mawawala

Tahan na, mahal ko

Hinding-hindi ka iiwan

Hayaan mong ako ang maging sandalan mo

Nandito na ako

Pagmamahal sa iyo’y hinding-hindi matatapos

Kahit mga bituin sa kalangitan ay maubos

Hahawakan ang iyong mga kamay

At lalakarin natin ang kalawakan nang sabay

Tahan na, mahal ko

Hinding-hindi na iiwan

Hayaan mong ako ang maging sandalan mo

Nandito na ako

Tahan na, mahal ko

‘Wag nang lumuha pa

Nandito lang ako

Anong nangyari sa atin? Masaya naman tayo diba?

9:30 PM

Ano ba kasing nangyari? Magtatatlong taon na tayo o. Ngayon ka pa ba susuko?

9:46 PM

Ganun na lang? Mawawala na lang tayo bigla? Ang dami kong tanong sa’yo.

10:16 PM

Bakit?

10:31 PM

Bakit nga?

10:44 PM

Pagod ka lang naman pala e, magpahinga muna tayo.

11:01 PM

Kapag ba naghintay ako, babalik ka pa?

11:05 PM

Once upon a time, in a kingdom faraway, there lived a king.

He lived in a kingdom had two wives and seven children. He was known for spoiling his children, letting them to study wherever they want and eat whatever they want. Despite this, they were never contented with their lives.

Since becoming king, his people have been divided in their opinion of him.

The first group praised and loved him for his power and wealth. The other group considered him a dictator, abusive of power and murderer.

The rebels were killed.

That night, the king bid his family good night. The king felt safe as he drifted off to sleep, his family by his side.

And he lived happily ever after in his paradise.

The end.

Once upon a time, in a kingdom faraway, there lived a farmer.

He lived in a small hut with his wife and two children. He was known to work hard for his family. He wakes up very early in the morning to start with his tasks for the day. At noon, he sends his children to school and picks them up before sunset. He’s happily contented with his life.

Since the coronation of the new king, farmers have been displeased with him. Farms were sold to big companies favored by the king. This caused the farmers to rebel against the king’s administration. He joined other people in the street

The farmer was killed.

That night, the farmer bid his family goodbye. The farmer felt defeat as he drifted off to sleep, his family in tears.

And the farmer never lived after.

His end.

“Minamahal kita nang di mo alam”

Dalawang taon ang lumipas, parehong araw— UP fair, habang sumasabay sa tugtog ng musika ang ating mga puso, nakita kong parehong-pareho ang timpla ng lahat sa paligid bukod sa ngiti mo. Sa tingin ko, alam mo na ang mga sasabihin ko sa’yo, na ayaw ko na, na sawa na ako, kaya kahit na nakangiti ka ay lumuluha ang mga mata mo. Sa tingin ko, alam mo na—na sa linyang “minamahal kita nang di mo alam,” hindi na ikaw ang tinutukoy ko. Para bang umulit sa simula ang lahat, noong mga panahong ikaw pa ang gusto ko.

“Huwag ka sanang magagalit”

Patawad kung may bago na, patawad kung nahulog ako sa ngiti ng iba. Maniwala ka sa akin, naging masaya naman ako sa’yo ngunit parang hindi talaga tama na ikaw ang kapiling ko pero nasa iba ang puso ko. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero ramdam kong hindi tayo para sa isa’t isa. Akala ko kasi ikaw na, akala ko tayong dalawa na. Patawad kung noong nahulog ka at sinalo kita, di sinasadyang makabitaw din ako.

“Tinamaan yata talaga ang aking puso”

Hindi ko intensyon na saktan ka pero sa palagay ko, kung ipagpapatuloy natin kung anong mayroon sa ating dalawa, hindi lang ikaw ang niloko ko kundi pati sarili ko. Alam kong hindi na ikaw ang mahal ko. Nahulog ako sa ngiti mo pero sabi nga nila, kapag nagmahal ka, hindi kailangang may rason, at sa’yo, naghanap pa ako ng rason para mahalin ka – at ‘yun ay ang ngiti mo.

Hanggang panaginip na lang maitutuloy ang tayo dahil….

Sa ibang ngiti ako’y nahumaling, at sa tuwing ikaw ay lalapit, ang mundo ko’y hindi na tumitigil dahil ang pangalan mo’y hindi na sinisigaw ng puso, sana’y madama mo rin na hindi na sa’yo ang lihim kong pagtingin.