Ang Aninag Online: super taro ice

Showing posts with label super taro ice. Show all posts

BAgo pa tumilaok ang manok,
ang blusa ko'y nakabutoNes na.
Sa akinG pulsuhan, isang pulseras na perlas
at sa aking mukha, isang ngiting nagagalak.

Ang biyahe ay mahaba ngunit 'di bale na.
Sa Pagsisikap na hindi bigyang-pansin ang tiyan kong nakalimot mAg-almusal,
at sa pagsisikap na manatilinG nakatayo sa bawat pagkunog-kunog ng bus,
ang isipan ay inaabala sA maS mahahalagang bagay--
sa pag-uulit-ulit ng mga ibabahagi ko ngayong Araw.

Ang salubong sa aking pagdating,
isang silid ba o sementeryo?
Mga mAtang walang ningning,
mga bangkaY na nahihimbing.

"Magandang umaga," panimula koNg bati.
Sagot sa aki'y koro ng mga isipang blangko.
Mga kamay Ay nakatago't mga daliri'y maliliksi--
mga kwento rito'y madaling naipadadala sa ibang silid.
Mga labi ay maingat sa bawat galaw,
takot na aking maSagap ang tsismis.
Mga binti ay 'di mapakali't ang tuhod ay taAs-baba
sa pag-asang marinig na ng mga namimiling tainga ang
"Paalam at salamat."

At ang nagmamadalIng mga paa aY mabilis na lumilisan
hanggang sa akO'y naiiwang pakinggaN ang inGay ng bawat yapak nila papalayo.

Habang pauwi, pinagmamasdan ko ang araw na lumulubog.

Ang sabi sa akin noon, ang mga Mata nila'y maliliwanag--
mga bituinG kumikislap na 'di maikubli ang pangarap.
Noon, ang kanilang diwa'y gising nA gising--
damdaming nag-aalab sa pagtaguyod ng hangarin.

Noon,
Mga kamay ay nagliliKha,
nagsusulat, nagsusulong, nagpapahayag.
Mga labi'y nanginginig man, pAtuloy ang pagsasalita,
nagbibigay-boses para sa mga pipi at paos.
Mga binti'y hindi nagpapahinga at tuhod, 'di sumusuko
hangga't hindi pa nAipararating ang mensahe't adbokosiya
Mga tainga aY pinakikinggan ang lahat,
mula sa mga sigaw ng poot hanggang sa mga bulong ng saklolo.

At ang nagmamadaling mga paa ay hindi naliligaw ng landas,
mabilis na kumikilos,
matatag na umaangkla sa mga pinaninindigan.

Ang sinasabi sa akin noon, ngayon ay nasaan na?
Alam kong nariyan pa sila, maaaring nakalimot lamang.
Siguro totoo ngang hindi maaaring maghintay lamang at magpaubaya,
Kaya ngayon, anak, hinahamon kong hanapin mo muli ang liwanag.

22:26

Hello, Love!
David, rather,
I don’t know how to say this…
I know, I know it sounds desperate.
Can we spend the last moments of
Valentine’s as lovers—like what we used to be?

23:04

I don’t know if you’re going to answer me.
But will you listen to my explanation first?
Tell me what I should do to have you back.
It happened so fast…
I don’t even know how or why it happened.
I’m sorry.

23:18

Let’s just forget about it,
It's all in the past.
If you think that I’m not enough,
tell me so that I can change and adjust to your wants.
I just want you to tell me that
you’re mine and I’m yours again.

23:59

Forgive me.

I’ve learned and I’m not going to do that again.
Please be mine once more.
Or if not, let me hear you say “I love you too,”
even though you don’t mean it anymore.
David, I love you.

23:59

Riley, I love you...

I loved you, rather.

I loved the way you lit up my world.

But I realized that your love was a feeble flame

you would blow out on nights that weren't cold.

Valentine's was just another chilly night masked by candlelight.

00:00

On every 14th of February

We go out, in love.

We openly tell each other how we feel

in the shadows that lay behind boarded-up fences.

But I'm tired of hiding, of being pushed into the darkness.

I’m sorry.

00:01

You're right, we should just forget about it,

These years have been a mistake--

isn't that what everybody else says?

Their words pierce me but every time, it is you who gives in.

We both know that I can't be yours

and you can't be mine.

00:02

Forgive me.

I'm tired of holding hands behind curtains of lies,

of only eyes that meet when lips wish to touch,

of hearing "I love you" only as a whisper.

Goodbye, Love...

Riley, rather.

Many people ask me what it's like to be in love.
Although my mind remains silent, my heart pounds its response.
How long have they been battling each other?
At times, I cannot deny--
Love has found its way into my heart through shared moments of you and I.

More and more, as time flies, my mind feels trapped in an ocean unmoving.
Of all the eyes I could have fallen for, why are yours those I have drowned in?

Keeled over from the weight of my thoughts
And feelings undeciphered
Youth passed by only with playful jokes and friendly greetings--
Admiring you, I could do only with clandestine glances.

Afraid to lose what we have, I dread the uncertainty of tomorrow.
Knowing everything will change if I tell you the truth,
On the tip of my tongue lingers a question my heart yearns to ask...

Many people ask me what it’s like to be in love.

Although I have “You” as the answer, I wonder, would they understand

How do I feel when I’m with you?

At times, I cannot deny—

Love has found its way into my heart through you.

Now as we get closer and closer to each other,

And feelings for you get clearer and clearer, our status is not.

Mulling about when we will talk about us

Admitting our feelings

Having our time wasted waiting for the other to initiate

Admiring you—sorry, I can’t help it.

Losing what we have is something to be scared of but I took the risk and asked,

Knowing that we feel the same for each other.

On the tip of my fingertips, now, feels the hand of the one I love.

Ang aking mga mata'y
Napapikit,
Nasilaw
Sa liwanag ng mga gintuang ilaw
Na kumukurap, kumikislap
Waring mga bituing abot-kamay na at
Sa liwanag ng ngiti mong abot-tainga
Na kaytamis, kaywagas,
Isang munting kandilang
Nagpainit sa aking puso
Ngayong malamig na gabi.

Nilapitan mo ako,
Mukha'y isang perpektong larawan
Ng ligaya.
Ang mga bilugan mong mata'y
Tumingin sa akin
At sa isang kurap,
Nabuksan ang pinto ng aking puso.

Hinawakan ko ang iyong kamay,
Hindi man eksakto ang kamay mo sa loob ng akin,
Ang kapit natin sa isa't isa'y mahigpit,
Tila ayaw nang bumitiw.

Nang nagtatalon-talon,
Sabay tayong umakyat sa plataporma
At nagmadali ka namang tumakbo,
Naghanap ng kabayong sasakyan.
Bakas ang pagkamangha sa iyong mukha
Kung kaya't hindi ko nasabi sa iyo
Na hindi sila totoo,
Na sila ay gawa lamang sa plastik,
Walang buhay,
Walang mahika, at
Hindi espesyal.

Pinanood kitang tumakbo-takbo,
Abalang namimili sa mga kabayo't
Magagarbong karwahe.
Sinubukan mong umakyat,
Tumuntong upang makasakay
Ngunit hindi mo maabot ang upuan.
Dali-dali naman akong sumunod,
Sinalo ang paa mong nadulas
At iniangat ka para makaupo.

Umandar ang sinasakyan nating carousel,
Umikot ang mundo.
Naging musika sa aking mga tainga ang iyong bawat agikik.
Mga kamay ko'y nakaalalay,
Gumagabay,
Handang saluhin ka kung sakaling
Mahulog ka o
Mahilo sa pag-ikot ng mundo.

Sa pagtagal,
Mas lalo kang napuno ng aliw
At 'di ko na rin napigilang ngumiti
Sa kabila ng mga plastik na kabayong
Natatanggalan ng pintura.
Tinanggal mo ang aking kapit sa iyo,
Inanyayahan akong tabihan ka't
Sumakay sa kabayong akyat-baba sa isang posteng kinakalawang.

Dahan-dahan akong lumayo,
Nakangiti, pinagmasdan ka
Nang hiwalay sa akin.
Napansin ko ang mga palamuting makukulay
Ngunit hindi makapantay ang mga ito
Sa kulay ng iyong diwang sumasalimyog
Kahit na paikot-ikot lamang tayo.

Paglingon ko ay halos hindi ko na makilala
Ang prinsesang aking katabi.
Nasaan na ang batang aking nakilala
Na hindi maabot ang tuntungan
At tuwang-tuwa sa bawat pag-akyat at pagbaba
Sa ating mga kabayo?

Natagpuan ko naman siya kaagad
Noong nilingon ako ng prinsesa
Nang may isang ngiting
Mula pa noon ay
Kaytamis, kaywagas,
Isang munting kandilang
Nagpainit sa aking puso
Sa malalamig na gabi.

At tumunog ang orasan,
Hatinggabi.
Kailangan ko nang ihatid ang prinsesa.
Bumaba ako mula sa aking kinauupuan,
Inalok ang aking kamay.
Ngayon, abot mo na ang
Plataporma
At nang walang hirap ay makatatayo
Ngunit ang kamay ko'y
Inabot mo pa rin.

At ngayon,
Tamang-tama na ang kamay mo sa loob ng akin.
Dahan-dahan tayong naglakad.

Tinitigan mo ang mga gintuang ilaw
At ang mga kabayong walang buhay
Kasama ng mga karwaheng hindi na kailanman
Umusad.

Tinitigan ko ang iyong mga matang bilugan,
Mga matang aking minahal nang ilang taon na.
Hinalikan ko ang espasyo sa pagitan nilang dalawa
At naaninag ang isang anino sa iyong likuran.

Binati niya ako,
At nang may tingin na kilalang-kilala ko
Bilang pag-ibig,
Humarap sa iyo
At ngumiting nahihiya.

Sinagot mo ang kanyang ngiti.
Binitawan ko ang iyong kamay,
Iniabot sa suwerteng prinsipe.
Tumingin sa akin ang minamahal kong prinsesa.
"Salamat, Pa."

We were fireworks suspended in time,
Alive and bursting with color against the dark.
But fireworks can never stay for too long
And soon enough, we burned out.

We were raindrops falling against car windows,
Fiercely crashing into each other from the heights.
Slamming against rooftops and over the rivers,
We were the raindrops that eventually petered out.

We were leaves sprouting to greet the day,
Bathing in the warmth of the sun.
We basked in the beauty of our evergreen summer
But we were leaves that withered when autumn began.

The transience we've spent together,
It's encaptured in photographs that echo the past.
I stare at them and realize that I am holding on
To sand slipping through my fingers very fast.

And so I'll relish in the beauty of the grandest firework,
I'll dance with the cold raindrops on the dimmest day,
I'll chase after the brittle leaves blown away by the wind,
And I'll stare at the smiles on our faces for the last time I may.

Then I'll break down my castles of sand,
I'll let go of every grain,
And finally let our memories reside where they truly are--
In the past, and nowhere else.

Subscribe to: Posts (Atom)