Showing posts with label story. Show all posts

Literary: Notification



A billion years ago, one star exploded and died out. Its dust reached the face of the earth and wove two individuals—you and me.

The earth, however, decided to rebel against its own creator. It made rivers and seas from voids and mountains and hills out of barren planes in its frustration.

You and I were standing upon the sphere’s surface as one chunk of land turned into fragments of different kinds. We gradually parted and we could only helplessly watch.

Thankfully, throughout this timeline, you and I met at different places at different times.

Brussels, 1802
We met when you and I decided to apply for the paper.

Paris, 1875
Sharing coffee on a winter night.

New York, 1963
An accidental phone call.

And now: Manila, 2016
You are currently 3 years older than me, and we’ve been dating for a year.

We are of the same stardust.

In effect, our conversations would reach the same conclusions. We could finish one another’s sentences and share the same sentiments.

But unfortunately, this time, you are once again seas apart from me.

Though every time I receive a notification, I am reminded of how someone 2,818 km away from where I am has managed to become the closest to my heart.

I want you to know that even if words will fail to explain how I feel, I will make sure that this distance will not hinder both of us from reaching one another.

I still have a million more ways to show you how grateful I am for you.
Be it Skype calls, plane rides...
Or another hundred lives spent with you.

Literary: E=MC^2 (Chapter 1)

Ang E=MC^2 ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2 2015 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.



Literary (Submission): Oo* (Part 2)

Basahin ang unang bahagi dito: http://upismc.blogspot.com/2014/10/literary-submission-oo.html

"Hindi mo lang alam kay tagal nang panahon..."

Bad trip ako sa’yo.

Sanay kasi talaga ako na ang mga babae (at lalaki) ang nagkakagusto sa‘kin. Siguro dahil maalaga, maunawain, nakakatawa, at pogi ako. The works! Mukhang buhat bangko 2014 ‘yan pero ganyan naman talaga ako.

Pero simula nang maging kaklase kita, lagi kitang napapansin. Hindi ka naman tahimik. Hindi ka naman maingay. Siguro kaya natripan kita. Kasi hindi ka maarte. Simple ka lang. Hindi ka feeling maganda kahit ang ganda-ganda mo na, matalino ka pa. ‘Yun yung nakita ko sa'yo na hindi ko mahanap sa iba. Ibang-iba ka talaga.

"Ako'y nandirito pa rin."

Hindi ko na maalala kung kailan ako nagsimulang magkagusto sa’yo. Pero hindi ko makakalimutan ang araw na ‘to. Sa isang subject lang naman kasi kita katabi tapos parang wala ka pang paki sa ‘kin. Kaya matagal ko nang iniisip kung anong maaaring sabihin sa’yo. Tapos, sakto! Nahulog ang G-tec mo. Ang bait naman ng pagkakataon sa ’kin. Sa wakas pinagbibigyan na ako ng tadhana!

Kaya, ayun, pinulot ko nang dahan-dahan kasi alam kong GC ka, kaya notes ka nang notes. Kaso sa kagustuhan kong maiabot sa’yo dahil sa sobrang excited ako, nauntog ako sa desk ng armchair mo. Sa kagustuhan kong magpakitang gilas, pumalpak. Minsan na nga lang maka-pogi points, zero pa. E di mo naman ako masisisi, iniisip ko lang naman na chance ko na yun na matignan mo ko at makausap kahit sandali lang. Kahit sabihin mo lang na “salamat ha.”

Para makabawi, inabot ko sa’yo na parang walang nangyari. Nahilo talaga ako nun pero sinabi ko na lang sa’yo ng pabiro. Nag-sorry ka tapos ang tamis ng ngiti mo kahit alam kong naiinis ka't may sukli pang irap, haha. Ngiting-ngiti ako nun kaya siguro inasar tayo ng mga kaklase natin. May "sparks" daw. Siyempre, 'tuwa naman ako kasi di ba kapag tinutukso mas mabilis mahulog? Mas mabilis madebelop? O di ba? Labtim na tayo.

Pero simula talaga nun, naisip ko sana ako na lang ang G-tec. Kahit papano kasi ‘yung G-tec mo pag nahulog, pinupulot mo. May lugar sa mga gamit mo. Pero ngayon, hindi ko na alam saan ako pupulitin simula nang mahulog ako sa'yo.

"Lumipas man ang araw na ubod nang saya..."

Dahil dun, nagkaroon ako ng kaunting lakas na loob. Nilabas ko na ang mga simpleng damoves ko. Tipong lalapit-lapit sa flag kahit dapat nasa kabilang dulo ako ng pila. Kapag lunch, sinasadya kong umupo malapit sa’yo para mapansin mo yung paghaharutan namin ng barkada ko. Masaya na 'ko sa mga sulyap na nakukuha ko habang nagre-review ka. Hindi ko kasi talaga mapigilang magpapansin, kahit kaunti. Iyon na lang kasi ang naiisip kong paraan para kahit konti makita mo ako. Kahit inis lang ang nararamdaman mo puede na ‘yun. Masaya na dapat ako dun. Kesa naman para lang akong hangin.

Sana hindi mo malaman na yung mga GM ko, PM talaga. Humahanap talaga ako ng mga hugot na quote para sa’yo. Tapos naglakas loob na rin akong mag-send ng "Hi. :)" at sa'yo rin ako nagtatanong ng HW kahit may nakapost sa group. Kapag may practice, sa'yo ko nagpapaalam kahit hindi ikaw ang leader. Pag nagreply ka kasi, eh di makakapag-usap na tayo.

Nang minsan nabalitaan kong may meeting kayo ng 9am para sa Econ project… kahit isa’t kalahating oras ang byahe ko, kahit di kita kagrupo, kahit wala akong gagawin sa school ng araw na yun, kahit di ako binigyan ng nanay ko ng allowance, dumating ako ng 7am dahil alam kong unang-una kang darating. Sulit na sulit na ako nang makita ko sa mga mata mo ang pagkagulat na sinabayan mo pa ng maganda mong ngiti.

"Di pa rin nagbabago ang aking pagsinta..."

Sa wakas, nagbunga rin ang efforts ko. Nagrereply ka na!!! Madalas mo akong mapasaya kahit hindi mo naman sinasadya. At kahit na hindi ako makuwentong tao, sadyang bumabagsak mga depensa ko pagdating sa'yo. No holds barred, kumbaga. Kahit ano. Makakwentuhan ka lang. Sana hindi ka naiinis sa araw-araw kong hi, good morning, good night, kita tayo bukas. Ewan ko ba nauubusan ako ng sasabihin kapag ikaw ang kausap ko.

Pero nararamdaman ko naman kasing gusto mo na rin akong kausap. Nahahalata ko sa mga reply mong puro “hahahaha” at maraming smiley kahit pa sobrang corny ng joke ko. Nakikita ko rin sa mga galaw mo. Yung pagtingin-tingin mo sa phone kung may text, kunwari pang hindi. Aminin mo na. Tinititigan kita. Tumayo ka nga lang susulyap na ako. Bumaling ka lang ng kaunti sa upuan mo nanakaw na ako ng tingin sa’yo. Higit na nagpapalakas nang loob ko ay yung mga ngiti mo kapag may nagtetext sa’yo. Sana para sa akin lang ang ganyang reaksyon mo. Ang pagkatuwa mo.

Pero hindi ko maiwasang isipin na baka hindi talaga. Baka wala naman talaga. Baka kinukumbinsi ko lang ang sarili ko na meron. Baka umaasa lang ako sa hinala. Kasi kapag hindi ako nag-text, aba, wala ka na naming imik. Kaya baka naman ako lang 'tong umaasa. Gusto kita pero takot akong mabasted. Ayoko namang itetext ko lang sa’yo na “Alam mo ba crush kita.” Kaya kuntento na muna ako sa ganito. Patingin-tingin, patext-text, at paasa-asa, na baka may something kahit baka wala. Saklap!

"Kung ako'y nagkasala patawad na sana..."

Pero mga dalawang linggo kitang hindi nakatext. Marami naman kasing requirements. Kaso kapag nakikita naman kita, parang di ka naman busy. Kaya naisip ko, baka iniiwasan mo lang talaga ako. Tipong ayaw mo na akong makausap.

Kaya ayun, sige, nireplyan ko na yung mga nagte-text sa'kin. Friends lang naman eh. Walang kahit na anong namamagitan. Alam naman ng lahat na ikaw ang gusto ko. Ikaw na lang yata ang hindi nakakaalam, hay. Grabe naman talaga ang balita! Bigla ko na lang narinig na anim na pala ang girlfriend ko tapos kaka-break lang natin. BAKA NAMAN. ‘Yung una puedeng di mangyari. ‘Yung pangalawa lalong di mangyayari. Di ba puedeng ang maging balita na lang ay tayo na at di na maghihiwalay pa. Walang break-break. Ang lagay, ‘di pa nga nagsisimula break na agad. Saklap naman!

Parang nabunutan ako ng tinik nung nakatext ulit kita. Ang saya kasi parang walang lumipas na oras. Ganun pa rin. Masaya, nakakakilig. Kahit nagtampo ako kasi hindi ka nagrereply minsan, okay lang sa'kin. Ikaw naman 'yun eh.

Kaso may kumalat na naman. Na may something na naman sa'min nung "ex" ko. Masama bang okay na kami? Na hindi na kami awkward. Madali lang sa’kin makipagkulitan sa kanya kasi wala. Friends. Yun na. Samantalang sa'yo, hindi ko kayang makipag-usap nang matagal kasi nangingisay ako sa pinaghalong kilig at kaba.

Bad trip kasi wala akong lakas ng loob na makipagkulitan sa‘yo sa personal. Kahit magpapicture kasama ka, di ko magawa. Kaya sana patawarin mo na ako kung nagmumukhang kami sa mga picture namin. Kahit naman maka-picture ko pa si Anne Curtis, ikaw pa rin ang gusto kong akbayan.

"Puso kong pagal, ngayon lang nagmahal..."

Pero mas nakakabad trip yung hindi ko alam kung bakit hindi mo na 'ko pinapansin. Na kahit isang minutong usapan, wala na. Parang nanlamig buong mundo ko. Minsan naiisip ko na sana inaasar pa rin tayo para kahit papano mapansin mo ulit ako kaso hindi eh. Pinagkakalat pa nila na iba yung gusto ko.

Ayan tuloy. Nagmukha akong paasa. Kahit di naman talaga. Kahit ako yung gumagawa ng paraan para makapag-usap tayo. Kahit ako yung laging naghihintay ng reply. Akala ko kasi gusto mo rin ‘to. Kung ano man ‘to. O baka nilagyan ko lang ng malisya yung pag-uusap natin.

Hindi ko alam, pero masakit. Ang saya ko na eh. Tapos biglang ayun. 3 steps forward, 300 steps back. Para na ring hindi ko napulot yung G-tec mo. Nakakainis. Nakakabigo.

"Oohh… di mo lang alam..."

Hindi mo mawawari, kahit sabihin ko pa sa'yo, kung ilang oras, ilang araw ko nang pinag-iisipan kung anong nangyari sa'tin. Hindi ko maintindihan bakit bigla mo na lang akong hindi pinansin. Na bakit bigla na lang parang hindi mo na ako gusto. Na halatang umiiwas ka. Kahit na sabihin pang iniisip ko lang ‘yun, masakit pa rin eh.

Alam ko naman na may ibang dating sa’yo yung pakikipagtext at pakikipag-usap ko sa iba. Gusto kong magpaliwanag pero ‘pag kakausapin na kita tungkol dito, naiisip ko na baka mas lalo kang lumayo. Gusto kong maibalik ang dati, pero tuwing nakikita kong masaya ka kahit wala ako, nawawasak lalo yung puso ko. Baka iniisip mong ginulo ko lang ang buhay mo.

Pero kasi ikaw lang talaga ang gusto ko. Ikaw lang. Ikaw. Gets mo? Kaya sa araw na hindi mo inaasahan, tatanungin kita. Hindi ako mapapagod. Alam kong hindi sisiw ang umibig sa katulad mo pero sino bang nagsabing mahilig ako sa balut? Wala akong paki sa mga sinasabi nila. Wala na rin akong paki kung anong isipin mo. Basta ang alam ko hindi kita susukuan.

Kaya ngayon, sige, kahit masakit, oo na, hanggang dito na lang muna tayo kung para sa ikaliligaya mo.

"Ako'y iyong nasaktan o baka sakali lang maisip mo naman..."

/ ni Edward Cullen

*Inspired by Up Dharma Down's Oo

Literary: Cannot Be Reached (Chapter 5)

Ang Cannot Be Reached ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2015 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.



-----

Literary (Submission): Life is a Story to Tell


Literary: Cannot Be Reached (Chapter 4)

Ang Cannot Be Reached ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2015 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


-----

Literary: Cannot Be Reached (Chapter 3)

Ang Cannot Be Reached ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2015 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


-----

Literary: The Legend of UPCAT


Once upon a time, there was a god named Oblation. He was very kind and smart. He likes studying so he created a sanctuary called the University of the Philippines. It eventually became known as UP.

UP is a place where intelligent and hardworking mortals with meager resources enjoy studying in state of the art facilities. It is where they are taught to be the best and the brightest by the best and the brightest. The students lived in peace while taking up lessons that sharpened their minds and encouraged their spirit.

After some time, however, the students became lazy, rowdy, and irresponsible. Their behavior angered the god. Oblation thought that some of the students were not worthy of entering the sanctuary so he devised a system to filter the cream of the crop.

Thus, he created the UPCAT--a great inter-dimensional rift that tests the skills of a person who wants to enter UP.


/ by: Travis Argayosa, Krista Caligan, Kathleen Gabriel, Mary Sanchez, and Jasper Navoa of 10-Lauan 2015

Pusong Bato (Ikaapat na Sagutan)

Ang Pusong Bato ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


-----

Pusong Bato (Ikatlong Sagutan)

Ang Pusong Bato ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


-----

Pusong Bato (Ikalawang Sagutan)

Ang Pusong Bato ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.



-----

Pusong Bato (Unang Sagutan)

Ang Pusong Bato ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


-----

Punto de Vista (Chapter 7)

Ang Punto de Vista ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.




Literary (Submission): Once Upon A Time

He sits down on the grass, beside me, with his hands protectively on his backpack. “I brought you something,” he says, a small smile dancing on his pale pink lips. I raise my eyebrows questioningly but he doesn’t see them. I ask him what it is that he brought for me but he doesn’t hear me.

He chews on his bottom lip – something he does when he’s nervous or excited, or both. I nudge his left side with my right elbow, trying to let him know that I’m ready for my surprise, but he doesn’t feel it. He takes a deep breath and slowly unzips his bag, taking his time in revealing what’s inside. “I know you’re looking,” he says just as I was about to peek over his shoulder for a better view. I immediately shake my head and close my eyes but he doesn’t notice.

A few seconds later, I feel something soft tickle my nose. I open one eye out of curiosity and I see two brown eyes staring back at me. I open my other eye out of excitement and I see a black nose and a smile made from red thread. I blink a few times and after a while, I realize that a green bear is right in front of me.

He shakes the bear a few times, making it appear as if it was dancing. “Hi,” he says in a voice that almost doesn’t sound like his own. “My name is Peter and I’m here to make you happy!”

He puts Peter on his lap and plays with its ears, his lips forming a smile. “I was walking around the mall today,” he tells me. “I finally had enough money to buy the sneakers you promised to get me. But, I passed by the toy store you always dragged me into and I saw this on display.” He takes a deep breath and looks up at the sky. “I decided to buy it for you because I know how much you loved stuffed toys and I know how much you adored the color green.” He moves on to Peter’s paws, letting its soft material caress his fingers.

“I know you think I’m a fool for not buying the shoes I’ve always wanted and instead, bought this bear for you…” I shake my head again but he continues. “But, I’ve already wasted all my chances in seeing you smile, making you happy, and letting you know that I really truly am grateful for you and all the things you’ve done for me. So here I am now, with a bear in my hands and a brain in my head that’s making me say all these things I should’ve said a long time ago but was too afraid to, hoping you’d listen because I really need you to,” he tells me as his eyes start to water.

He takes a deep breath and a tear rolls down his cheek. “Thank you for all that you’ve done for me. I wish I did the same for you. Thank you for staying when everyone else left. I wish I stayed by your side, too. Thank you for loving me with all your heart. I honestly wish I had told you that in all the years you’ve been with me. I really, really do love you.”

He looks to his left where I am sitting, where a white marble is embedded on the grass. My name, date of birth, date of death, and a short message are all engraved on it in beautiful cursive. “I miss you terribly. I miss you so. But no matter how many times I say it, I know...” he gently puts Peter on the grass, right beside me, “that you’re never coming back.”

As he lifts himself off the grass I grab his hand. He doesn’t feel it – he can’t, but he stops nonetheless to look at me. “Thank you,” I begin, “for visiting me, for Peter, and for telling me all the words I’ve always wanted to hear.”

I smile at him and he smiles, too.

And in that moment, I felt as if I was still alive and that he and I were together, but that’s a happy ending and those only happen in fairy tales.

And sadly, we aren’t in one. / by Mary Jane

Punto de Vista (Chapter 6)

Ang Punto de Vista ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.



Punto de Vista (Chapter 1)

Ang Punto de Vista ay kuwentong binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 1 2014 staff bilang kanilang creative writing project ngayong semestre.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang, hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.


Literary: Andyan na Siya……. CHOS

“Uy Igo, saan naman punta mo?”

“CR lang, bro.”

Nagmamadali akong pumunta sa CR, dahil kaunti na lang, sasabog na talaga ‘yong pantog ko. Nagkataon naman ay nakasarado ito kaya napilitan akong dumiretso sa Varsity CR.

Juminggle ako ng bongga. Nailabas ko na yata lahat ng tubig sa aking goddess body.

Pagkatapos, narealize ko oily na ang feslak ko. Kaloka! Mukhang gurangers na fezz ko. Pano na pogi este ganda points ko sa aking papable-team mates. Hay… Naalala ko tuloy ang aking heavenly moments tuwing naliligo kaming magkakasama.

-----

Literary: Stolen*

“We watch the season pull up its own stakes…”

I didn’t really want to go to prom. I didn’t want to shop for a nice dress and pretty shoes. I didn’t want to have my hair styled and my face made up. I didn’t want to dance, to eat, to pose for photos, to make small talk even with my batchmates and friends... I just never understood what’s so magical about it. But I did wonder why it seemed to change people. What is it with prom that makes them bolder and braver?

Take all those sweet-slash-cute-slash-embarrassing public promposals for instance. I may have helped a few, fine, a lot of my friends with theirs—planning when, where, and how to say it, writing variations of “WILL YOU BE MY PROM DATE?” in big colorful letters, and buying flowers—quite a number of times but I still can’t really explain why even the shyest and most hesitant of guys subject themselves (and their prospective dates) to that kind of publicity.

“And catch the last weekend of the last week…”

I never understood, too, why people feel that prom is the best time to make amends and start over—these exes who have carefully and purposefully avoided each other almost the entire year, for example. He asked her to dance; she was uncertain, but she accepted. It was awkward. They couldn’t look at each other, didn’t talk to each other... but before the song ended, he removed her hand from his shoulder, clasped a silver charm bracelet around her wrist, and without explanation led her back to her seat. Now, weeks after prom, they’re talking to each other again and are looking like they’re on the verge of getting back together.

And I really could not answer why prom would be the best time to tell someone how much you care for her. Why does “I like you” have to be said in dim lighting while slow dancing? I didn’t really get how one event could make people take risks, jump at chances, and just plain do unexpected things until... well, until you asked me.

“Before the gold and the glimmer have been replaced… another sun soaked season fades away…”

Your public promposal, with the banner and the balloons and the singing, was one of the sweetest, most unexpected things to ever happen to me (even if I was blushing furiously while my classmates were hooting and clapping the entire time).

That crush we had on each other several years ago made things so awkward between us that I didn’t think we’d be friends again, let alone go to prom together. I didn’t think you’d like me as more than a friend again.

I’m glad I said yes. I’m glad that I bought a nice dress and pretty shoes and that I had my hair styled and my face made up. I’m happy to have talked, laughed, and danced with you. I’m happy that you decided to make a move, to risk this second chance.

And during that last song, when you took my hand, gave me that single red rose, and whispered in my ear that you really liked me... I finally, finally understood the magic of prom.

“You have stolen my heart…”

I was excited for prom. I would never outwardly admit it but I was. I had my suit tailor-made, my tie picked out, my shoes shined. I wanted to spend the night with our batchmates and friends—dancing, eating, taking photos, laughing and talking and clowning around... But more than anything else, I understood the magic of that night. I knew it was one of those rare chances I had to take.

“Invitation only, grant farewells…”

I was planning a public promposal during our English class with 11 of my friends coming up to you and giving you a rose. Then I’d give you the twelfth one with a sign saying “WILL YOU GO TO PROM WITH ME?” I’d wing it. Without effort. I was that kind of guy. But I decided against it. I knew you wouldn’t like it and... I didn’t want you to say yes because you were surprised (which I knew you would be) or forced to.

So I waited for the perfect time to ask you but it was very hard to come by since you seldom talked to me and really didn’t consider me a friend. I really didn’t understand why you stopped talking and hanging out with me.

Okay, maybe things were a little, no, a lot complicated between us and it may have taken me a while to sort out my feelings. I was afraid but it all came back to one thing—that you were a chance I’m willing to take. You had to know that for so long, I wanted to tell you how much I like you. And prom... with the slow dancing and dim lighting, with that private moment in that public place... was the best time to do it.

I was really lucky when we were assigned to be partners in a project. When, finally alone, we were talking about it, I was getting the courage to ask you and then... then there was singing, and balloons, and a big banner with “GO TO PROM WITH ME? PLEASE.”

“Crash the best one of the best ones… too early to say good night…”

He asked you. And you, blushing deeply and prettily, shyly said yes while everyone cheered and I, forcing a smile, cheered along with them.

I didn’t want to go to prom. I didn’t want the tailor-made suit, the perfect tie, and the shiny shoes. I didn’t want to spend the night dancing, eating, taking photos, laughing and talking and clowning around with ourbatchmates and friends... but I did, anyway.

I really wish I didn’t go, though, much like those lovebirds fighting outside way before prom ended. Such a total waste of time.

I hate that I had to sit through the entire thing, go around and talk to people as if I didn’t feel anything. I hate that I didn’t ask you right away, that I was too afraid to tell you how I feel. I hate the risk I didn’t take and the chance I didn’t grab.

And during that last song, when he took your hand, gave you that single red rose, and probably whispered in your ear that he really liked you... it hit me that you would most likely never know.

“You have stolen my heart.”

That was it. Prom had lost its magic. ● Bella Swan

*Inspired by Dashboard Confessional’s Stolen

TRESE: Chapter 13 - 10 Years After....

Ang Trese ay isang serye ng iba't ibang magkakaugnay na kuwento na binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2013 staff bilang kanilang creative writing project.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang. Hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.



TRESE: Chapter 12 - Mayo

Ang Trese ay isang serye ng iba't ibang magkakaugnay na kuwento na binuo, sinulat at pinaghirapan ng Media Center 2013 staff bilang kanilang creative writing project.

Ang mga tauhan at mga pangyayari ay pawang kathang isip lamang. Hindi hango sa tunay na buhay o karanasan. Ang anumang pagkakahawig sa tunay na buhay ay nagkataon lamang at hindi sinasadya. Walang bahagi ng kuwentong ito ang maaring ilathala at gamitin sa anumang paraan nang walang pahintulot ng may-akda.