Your intergalactic eyes

Filled with hundreds of millions of stars

Each filled with my tiny wishes

And all of them granted at the same time

Your skin lined with astral trails

Of cuts and bumps and imperfections

Traced by my cold fingers

Creating connected constellations

Your hair, what a mess for the cosmos

A galaxy of flowery, girly unknown

Though, running my hand through,

This alien world feels strangely familiar

Our hands touch

And two planets collide and crumble

Into each other we fit perfectly

And amongst the rubble I know

We should let the tiny pieces of us

Fly off into the distance

So we’ll get destroyed in the most beautiful way

And we’ll stay together in this mad space we live in

I whisper this final wish to you

And I see the shimmer in your otherwise black eyes

Telling me all that I need to know

And that my last request has been granted

I want to be among them

I want to be up there

I want to be a shining gem

To soar without care

He told me,

“You know, you’ve been wishing on the wrong star

See that one, the second to the right?

There, it doesn’t seem too far

To Neverland, it will guide you with its light

“Faith becomes the wings you need

To fly up there with me

And trust will surely do the deed

To be what you want to be

“Do you trust me?”

“Take my hand, let, whatever our fate is, be.”

To an unknown world, he took my hand

For a while, I didn’t want any other

But an adventure, so exciting and grand

Is bound to end one way or another

To end the unforgettable journey we had,

He faced me and smiled, as if it wasn’t sad

“It’s time to let go

But not to say goodbye

For saying goodbye is forgetting, don’t you know?”

And with that he left, back up to the sky

I want to be numb

Because hoping for you is futile

Being young forever is too burdensome

So to wait this long is too brutal

Ang nais ko lang sana sa mga bituin,

ika’y makita bago ako’y iyong muling lisanin.

Kahit na di dapat magkita, utos ni Tadhana,

sana ito’y hayaan, kahit isang sulyap sa bintana.

Dahil ikaw ang araw, ako ang buwan,

minsan lang magkita at pagkakataon pa’y napakadalang.

Pili ang oras na tayo’y nagkakasalubong,

isang maikling tingin lang ang puwedeng magkaroon.

Ang hiling ko habang tumatakbo ang oras,

Hindi ka mawalay mula sa aking yakap.

Dahil ayaw kong mawalay sa’yo,

na para bang isa lang akong kalsadang dinadaanan mo.

Dahil ikaw ang tanging pag-ibig na dadalhin ko sa pagtanda,

ang tanging ayaw ipalimot ni Tadhana.

Kung ako ang buwan, ikaw ang araw,

ang mga bituin ang ating mga alaala.

Sinusubukang bilangin ang natitirang mga piso sa bulsa,

pinipitik ang bawat pilikmata.

Hinihiling na tayo’y magkita

para masabi ko sa iyo na mahal na mahal kita.

Hinahaplos ang pulang talulot ng rosas,

hinahawi ang asul na kurtina.

Kaso hindi sapat ang lambot ng mga ito

para maalala ang iyong mga palad na noon ay hawak ko.

Ang mga pintura, papel, sana sapat na

para maguhit ko ang iyong mukha.

Siguro para sa akin ito’y magpapasaya,

pero ang tanong ay: “Ako’y magiging sapat ba?”

Kaso masakit na, ilang beses na akong sinawi ng mga bituin ko,

napapaisip na lang ako kung kaya ko pa ba.

Kasi sa tuwing humihiling ako, parang bigla na lang nanlalabo ang mga mata,

parang umuulan pero ang mga pisngi ko lamang ang nababasa.

Sa tuwing sinasabi ng hangin ang pangalan mo,

lalong dumidilim ang magdamag.

Sa tuwing pagtingin sa mga litrato na ikaw ang laman,

dumarating ang unos at lumalamig ang gabi.

Iniiwasan ko ang pagtingin sa mga bituin,

kasi hindi ko na talaga kaya.

Ayaw ko nang hilingin na sana maulit muli

ang bilang na alaalang iniwan mo sa akin.

Dahil ikaw ang araw, ako ang buwan,

at di ka maaaring manatili sa aking tabi.

Nang ikaw ay umalis, ako’y nanlamig,

nalulunod mag-isa sa masakit na pag-ibig.