Nagsimula ang lahat sa papel at bolpen. Sabi ko lang ay gusto kong magsulat--gusto kong subukan. Malay mo ito ang talento kong ‘di ko pa natutuklasan.

Sinubukan kong bumuo ng konsepto, nagsulat ng mga malalalim at mababaw na salita, pinasa sa UPIS Media Center, pero sa araw ng pub, hindi ito nailathala.

Napaisip ako na baka wala nga naman kasi akong talento roon, pero natuwa ako noong nagsulat ako. Kakaibang tuwa ang naramdaman ko, parang punong-puno ang puso ko. Kaya sabi ko, isa pa, baka naman hindi ko lang naihayag nang maayos ang mga nais kong sabihin.

Kaya sinubukan ko ulit. Bumuo ulit ako ng konsepto, nagsulat, pinasa sa UPIS Media Center, at nailathala sa pangalang Pikachu.

Noong araw na iyon, isinilang ang bagong ako. Mistulang ospital kung saan ipinapanganak ang mga sanggol na wala pang muwang sa mundo. Sa room 115 kung saan talento ko’y unang nabuo.

Sa’yo, MC, maraming salamat sa pagpapakilala sa akin kung sino ako. Sa pagbibigay-buhay sa bagong bersyon ko at sa paghubog sa akin kung sino ako ngayon.

Sa pagtatapos ng aking paglalakbay bilang si Pikachu, napagtanto ko na higit pa sa ligaya ang nararamdaman ng puso ko tuwing nagsusulat ako. Ngayong patapos na ang lahat, aking babaunin lahat ng itinatak mong aral sa akin, MC.

“Mayroon naman, matagal lang at nakaiinip pero sigurado akong mayroon.”

“Matatapos lang ang lahat kapag tumigil na ang pagpihit ng orasan, malayo pa ang lalakbayin natin, hintayin mo lang, makararating din tayo.”

“Basta, magtiwala ka lang. Maglakad lang tayo nang maglakad kahit ‘di natin nakikita ang dulo.

“Magtiwala ka sa akin dahil tayo lang naman ang makapagdidikta kung saan tayo pumunta. Kung hindi naman natin gusto, bakit pa tayo dito mananatili? Hindi ba’t panahon na para hanapin natin ang daan na para sa atin? ‘Yung gusto natin at magiging masaya tayo.”

“Oo. kung ikukumpara mo sa hagdan, mataas man ang kailangang abutin, kung patuloy lang tayo na hahakbang, mabilis man o mabagal, maaabot din natin ang tuktok."

“Pwede. ”

“Eh di aakyat ulit tayo. Panibagong daan. Panibagong adventure.”

“Nakakapagod nga pero kapag naabot mo na lahat hindi ba’t nakapapawi ‘yun ng pagod na naramdaman mo?”

“Hindi ko na alam.”

Limang taong gulang pa lang siya noong unang beses siyang pumasok sa UPIS. Tahimik. ‘Di gaano nagsasalita. Wala siyang kaalam-alam sa mangyayari sa hinaharap. Wala siyang kaalam-alam na ang unang tapak niya sa UPIS ay unang tapak niya na rin sa pangalawa niyang tahanan.

KAT noon.

Pinagsisintas siya ng sapatos. Sabi niya, “ayaw ko na.” Sinong mag-aakala na sa halos 13 taon niya rito, “ayaw ko na,” ang linyang paulit-ulit niyang sinabi.

Ayaw ko nang mag-aral. Ayaw ko nang pumasok. Ayaw ko nang gumising nang maaga.

Pero ayan siya, nag-aaral hanggang madaling araw, kumpleto ang attendance at maaga pa rin kung gumising.

Pagod

Sabi nila, kapag nasa tahanan ka na, doon mo mararamdaman na payapa ang mundo mo, walang kahit na anong mabigat na pakiramdam. Kapag daw nasa tahanan ka na, mararamdaman mong buhay na buhay ka kasi nakapaligid sa’yo ang mga taong mahal mo at nandiyan lang sila sa tabi mo. Pero bakit ganoon? Nasa UPIS naman siya 4 na beses sa 1 linggo, nasa ikalawang tahanan siya pero bakit ang bigat bigat ng nararamdaman niya? Ang bigat pagsabay-sabayin ng pag-aaral, pagiging anak, pagiging ate. Wala na siyang oras para sa sarili niya kundi ‘yung tulog--tulog na madalas kulang pa at hindi umaabot ng 8 oras. Palagi siyang pagod.

Pero nakita mo ba na ‘yung paslit na unang beses tumapak sa gusali ng k-2 noong 2007? Ito na oh, malapit nang makalabas. Tapos na sa K-2, tapos na sa 3-6, nakapaghakbang na noong 2013, tapos na sa mga prom, tapos na sa thesis niya at ngayo’y malapit nang matapos sa UPIS. Naalala mo pa ba kung gaano siya kapagod? Oo, pero alam niyang magiging worth it sa dulo, kaya siya nagpatuloy.

Buhay

Parati niyang tinatanong, “buhay nga ba ako?” Mali, mali--

“Lahat nga ba ng humihinga ay buhay pa?” Naguguluhan siya. Hindi na niya maramdaman ang sarili niya. Nawawala na siya sa landas. Hindi niya na rin alam kung anong nangyari, maayos naman ang simula niya rito sa UPIS pero bakit sa kada taong lumilipas parang hindi na niya alam kung karapat-dapat ba siyang mag-aral dito.

Uulitin ko, buhay pa nga ba siya? Ano bang pinagkaiba ng patay at buhay? Humihinga ang buhay pero ang patay, hindi? Bakit siya? Buhay naman yata siya dahil humihinga siya pero pakiramdam niya patay na siya dahil sa dami ng kanyang iniisip. Kumalas na yata ang kaluluwa niya sa katawan niya.

Pero nakita mo ba ‘yung taong palaging nagtatanong kung buhay pa ba siya? Kay ganda niyang pagmasdan habang suot ang sablito niya noong araw ng grad pictorial. Mula sa diretso niyang buhok, kumikinang na mga mata at matamis na ngiting bumagay sa suot niyang kimona.

Ngayon, napagtanto niya na lahat ng “pahirap” na ito ang humulma sa akin sa kung sino ako ngayon...Oo, sa bagong ako. Ang taong tinutukoy ko kanina ay ang dating ako. Nabuhay ako sa mga salitang “ayaw ko na,” na nagpatuloy sa akin sa halos 13 taon. Araw-araw puro ayaw ko na pero sigurado ako na kahit humihinga ako at patay na ang kaluluwa ko, mabubuhayan itong muli kapag nasuot ko na ang kay tagal kong hinintay na sablito.

TAUHAN:

Clarissa – nakaitim na hoodie, shorts at sneakers, may kaunting make-up na suot at nakapusod ang buhok

Nico – nakaputing t-shirt, itim na pantalon, itim na leather jacket at sapatos

TAGPUAN:

Alas-nuwebe ng gabi sa isang madilim na parke, nakaupo sa upuan si Clarissa at Nico. Maulap nang gabing ito at tila malapit nang umulan. Tahimik lamang ang paligid at tanging mga kuliglig lang ang naririnig.

May mahinang spotlight na nakatutok sa dalawang karakter.

NICO: I’m sorry (yuyuko nang bahagya)

(Muling tatahimik ang palagid nang ilang segundo)

CLARISSA: May mali ba ako? May kulang ba? Sobra? Kaya ko namang dagdagan o bawasan. (nakatingin sa malayo)

NICO: (titingin muna kay Clarissa bago magsalita) Wala kang kulang, sobra pa nga lahat ng ibinibigay mo e. ‘Yun nga lang, sumobra at umabot doon sa punto na hindi ko na kayang suklian. Buong-buo mo nang ibinibigay sa—(mapapatigil sa pagsasalita nang magsalita agad si Clarissa)

CLARISSA: Hiningi ko bang suklian mo?

(Tatahimik muli ang paligid)

NICO: Hindi ka dapat tinatrato nang ganito. You deserve someone better and I’m sorry that I can’t be that better person for you.

CLARISSA: (bahagyang tatawa nang mapait at titingin kay Nico) I deserve someone better pero simula pa lang naman ikaw na ‘yung best sa paningin ko.

(Maririnig ang kulog mula sa malayo)

NICO: Malapit nang umulan.

CLARISSA: Nico, (mahinang boses) naisip mo ba kung gaano kaya kabigat ‘yung dinadala ng mga ulap para umiyak sila nang malakas at parang walang katapusan?

(Magkakatinginan sila pero mag-iiwasan din agad)

CLARISSA: Buti pa sila, hindi nauubusan ng luha. Parang kalawakan ‘yung naiiyak nila, walang katapusan, walang kasawaan, walang hangganan, infinity. Samantalang ako ngayon, hindi ko alam kung anong gagawin ko dahil para akong ulap na ang bigat-bigat ng dala. Dito oh (medyo tataas ang boses at ilalagay ang kanang kamay sa kaliwang dibdib)

NICO: Sorry, pakiramdam ko kasi kung ipagpapatuloy pa natin ‘to mas masasaktan lang natin ‘yung isa’t isa at ayaw ko ‘yun. Tama na ‘yung lahat ng sakit na binigay ko sa’yo. Masyado na akong nagui-guilty.

CLARISSA: Anong nangyari? Akala ko ba walang hanggan? Akala ko to infinity and beyond? (magiging malamya ang boses)

NICO: Hindi na kita kayang isabay sa mga responsibilidad ko. Masyado nang marami.

CLARISSA: Kaya ako ‘yung pinili mong bitawan? (titingin sa mga mata ni Nico at ngingiti at tatawa nang kaunti habang umiiyak) Mahal kita.

NICO: Clarissa— (muling mapuputol ang pagsasalita dahil kay Clarissa)

CLARISSA: Pwede ko bang marinig ulit ang mga salitang iyon mula sa’yo? Kahit hindi na totoo? Kahit hindi na galing sa puso mo? Gusto ko lang marinig ulit, please?

NICO: Mahal na mahal kita…

(Lalaki ang ngiti ni Clarissa, patuloy lang siyang iiyak at hindi magsasalita)

NICO: Kaya pakakawalan na kita.

(Parehong tatayo)

CLARISSA: Nico, huling hiling na--

NICO: Ano iyon?

CLARISSA: (yuyuko) Pwede ba kitang mayakap sa huling pagkakataon?

(Lalapit si Nico kay Clarissa at yayakapin ito nang mahigpit, kasabay ng pagyakap nila ay bubuhos ang malakas na ulan, mananatili silang magkayakap ng mga 10 segundo, pagkatapos ay mahina at mapait na tatawa ang dalawa. Pagkatapos ng yakap ay sabay silang maglalakad palayo sa magkaibang direksyon.)

Journal #1

February 14, 2019

O…M…G… ayan na nag-prompose ka na, hindi ko alam gagawin ko. Sige, pipigilan ko itong kilig ko kahit kaunti lang. Ay ano ba? Hindi ko na alam. Ang lakas ng kabog ng puso ko.

“Will you be my promdate?”

Syempre, oo agad. Gusto kita simula pa noong grade 4. Ngayong niyaya mo na ako sa prom, tatanggi pa ba ako? Malamang hindi.

Teka, ang pagaya mo sa akin sa prom, ibig sabihin ba nito ay gusto mo ako? Baka naman gusto mo lang ng promdate pero wala kang ibang maaya kaya ako na lang? Sana naman hindi ganoon, pero may pag-asa kaya ako sa’yo?

Journal #2

February 24, 2019

7:00PM

Prom na! Dala-dala ko pa rin ang maliit na journal na ‘to. Witness siya sa lahat ng mangyayari ngayong prom.

Ang gaganda ng gayak ng lahat-- shining, shimmering, splendid. Pero isang tao lang ang nakakuha ng atensyon ko-- ikaw. Oo, ikaw.

“Promdate ko ba talaga ‘to? Ang swerte ko naman.” ‘Yan ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko nang magkita tayo.

“Ang ganda mo.”

Ano daw? Ang ganda ko daw? Muntik yata akong himatayin doon.

Ito na ba talaga iyon? Nalilito ako, posible ba? Posible bang maging tayo?

Journal #3

February 24, 2019

11:30PM

“Last song na. Isayaw niyo na lahat ng gusto n’yong isayaw.”

Inaya mo ako papunta sa dance floor.

Hanggang prom, litung-lito pa din ako. Aamin na ba ako? Paano kung hindi naman pala kami pareho ng nararamdaman? Paano kung iniisip ko lang na may gusto siya pero wala naman pala? Paano kung—

“Gusto kita.”

Tulala. Tulala na naman ako.

“Ano ‘yun?” Siguraduhin muna natin baka mamaya hindi ko lang narinig nang maayos.

“Gusto kita. Dati pa,” nakangiti mong sagot.

Hindi na ata kinakaya ng puso kong ikaw ang sinisigaw—ay!

“Sure ka ba? Bakit ako? Anong nakita mo sa akin?”

Natataranta na ako.Hindi ko na alam ang gagawin ko. Tatakbo? Tatalon? Isisigaw ang pangalan mo? At sasabihing akin ka na? Ang harot!

“Ang daming tanong. Basta gusto kita, ‘yun lang ang alam ko. Gusto mo rin ba ako?” Nag-aalala mong tanong.

Sumabog na yata ang heart ko. Parang hindi ko na kinakaya lahat ng nangyayari. Ang dami kong tanong sa unang dalawang entry na sinulat ko pero nasagot mo lahat ngayong gabi. May pag-asa ba ako sa’yo? Oo. Mayroon. Posible bang maging tayo? Oo. Posible. At oo, gusto din kita.

Pebrero 14, 2018—ito ang araw na hindi ko malilimutan. Nagmimistulang relief center ang canteen sa dami ng tao. Kahit na siksikan ang mga estudyante iisang tao lang ang nakikita ko. Tila ba may mga bituin sa paligid niya na dahilan kung bakit nasa kanya lamang ang mga mata ko. “Uy crush mo.” Bulong sa akin ng kaibigan ko, bigla na lamang akong ngumiti sa hindi malamang dahilan sakto naman na nagkatitigan tayo habang nakangiti ako.

At tumigil ang mundo nang mag-wave ka sa akin kaya nag-wave din ako

“Minamasdan kita nang hindi mo alam”

Panibagong sikat ng araw, panibagong pag-asa ngunit manantiling pareho ang iyong ngiti. Mula paggising hanggang sa pag-aasikaso ko papuntang simbahan, iisa lang ang nasa isip ko. Makikita ko na naman ang ngiti mo. Ngiti mo na nagiging dahilan ng pagsikat ng araw sa mundo ko kahit pa umuulan. Pagdating sa simbahan na sampung taon ko nang pinupuntahan, nakita kita, nakita ko ang napakatamis mong ngiti. Ilang minuto ang lumipas at lumapit ka sa mga instrumento at kinuha ang gitara mo para tumugtog, hindi ko mapigilan ang mga mata ko na mapatingin sa’yo at sa tuwing nagtatama ang ating mga mata, ako ang nauunang umiwas, minsan nama’y ikaw – ikaw na palagi kong pinagmamasdan.

“Pinapangarap kong ikaw ay akin…”

Hindi nagtagal, inanyayahan ang lahat na magdasal nang taimtim, binalot ng katahimikan ang lugar pero para akong nabibingi sa lakas ng kabog ng dibdib ko nang tumingin ako sa’yo. Lord, siya na lang po. Pinagdarasal ko na sana – kahit sana man lang – balang-araw, maging akin ka.

“Sa iyong ngiti, ako’y nahuhumaling…”

Pagkatapos ng misa, umupo ka malapit sa mga instrumento at kinuha ulit ang iyong gitara. Pinagmasdan kita habang kinakanta mo ang paborito kong kanta. At nang magtama ang ating mga mata ay ngumiti ako sa unang pagkakataon at ngumiti ka rin pabalik. Sa palagay ko, kulang pa ang salitang nahulog ako sa’yo. Nahumaling – nahumaling ako sa ganda ng iyong ngiti na hindi ko na magagawang alisin pa sa aking isipan.

“At sa tuwing ikaw ay gagalaw, ang mundo ko’y tumitigil para lang sa’yo…”

Napakaraming tao sa loob ng simbahan pero ikaw lang na naglalakad papalapit sa akin ang nakikita ko. Para akong kakapusin ng hininga at paulit-ulit na tinatanong kung ito na ba? Ito na ba ang pagkakataon para sabihin na nahulog ako sa mga ngiti mo. Ngiti na mistulang magandang panaginip na ayaw kong matapos dahil sa oras na matapos ito, natatakot ako na baka hindi ko na ulit ito makita. Handa na ba akong magising sa panaginip ng iyong ngiti? Hindi. Hindi pa ako handang aminin sa’yo dahil natatakot pa rin akong baka hindi naman pala tayo pareho ng nararamdaman. Baka ako lang pala ang nahulog o di kaya’y baka may iba ka nang nagugustuhan.

“Ang awit ng aking puso”

Tumayo ka sa aking harapan at tumingin sa mga mata ko. “Di ba mahilig kang makinig sa OPM? Gusto mong pumunta ng UP Fair? Tara.” Kahit ano pang tanong ‘yan, oo ang sagot ko basta kasama kita. Ikaw ang palaging awit ng puso ko.

“Sana’y mapansin mo rin”

UP Fair, sa kalagitnaan ng ingay habang pinapanood ang paborito nating banda, habang nakikipagsiksikan sa maraming tao at habang ang mga bituin ay patuloy na kumikinang, ngiti mo pa rin ang nagpaliwanag sa aking gabi. Sana. Ikaw ang palagi kong sana.

“Ang lihim kong pagtingin.”

Nilakasan ang loob, hinamon ang puso’t isipan, hinamak ang lahat para maalis lamang ang bara sa aking lalamunan. “Gusto kita.” Tumingin ka sa akin na para bang gulat na gulat. “Nahulog ako sa’yo. Nahulog ako sa mga ngiti mo na hindi limitado sa mundo, ngiti mong abot hanggang kalawakan at ngiti mong mas maliwanag pa sa mga tala ngayong gabi.” Ilang segundo muna ang lumipas bago ko muling nasilayan ang napakalawak mong ngiti at saka ka nagsalita,

“Sana napansin mo ang mga lihim kong pagtingin. Gusto din kita.”

Another Cheerleader

He was a player, so I didn’t bother

For I was the type of girl

Who just stays in the corner

So I never really pictured

The thought of us together

Knowing his affections

Were for another cheerleader.

I saw him play and cheer for the scores

I still wonder how and why,

I became the one he adores.

For I always thought

That his stares and glances

were only because

He likes a cheerleader’s dance.

Funny how naïve one can be,

And how hard it was

For me not to easily see.

I think its sweet of him to say such things.

I still can’t imagine us together,

since my heart has been stolen by another

And she’s my fellow cheerleader.