Showing posts with label tigerlily. Show all posts

Literary: Tuloy Ka




Ang akdang ito ay sequel sa “Pintuan” na mababasa sa http://upismc.blogspot.com/2018/04/literary-pintuan.html.


Matapos ang araw na iyon, patuloy kong binabalikan ang bahay na walang pintuan. Ayos lang kahit hindi niya ako papasukin, gusto ko lang naman talaga siyang kilalanin.

Araw-araw akong dumaraan sa bahay na iyon upang mangumusta at makipagkuwentuhan. Noong unang araw, hindi niya talaga ako pinapansin kaya naman bumalik ako kinabukasan. Palagi lamang siyang nakatingin sa malayo. Palagi rin siyang nagkukunwari na walang kumakatok sa kaniyang bintana—nagbibingi-bingihan. Kahit nga tingin, hindi man lang ibinigay sa akin. Naisip ko, ganoon ba kalala ang naging karanasan niya sa pagtitiwala sa ibang tao?

Dumating ang araw, pagkatok ko sa bintana, pinagbuksan naman niya ako. Hindi siya makatingin nang diretso, tila ba hiyang-hiya sa akin. Pero sa pagpupursigi ko, sa dami ng aking mga pag-uusisa at pagkukuwento, sa masidhing pagnanais kong makilala siya, unti-unti rin siyang nagsalita sa akin. Dahan-dahang nagbago ang pakikitungo niya sa akin araw-araw—mula sa mga matipid na sagot na nagiging kuwento na tungkol sa kaniyang pamilya at mga naging kaibigan. Sa sarap ng kuwentuhan, hindi namin namamalayan ang oras.

Kahit madalas, pareho na kaming hirap mag-usap sa pagitan lamang ng bintana, pinagtiyagaan ko pa rin ang pagpunta at pakikipagkuwentuhan sa kanya. Sa palagay ko kasi, hindi pa sapat ang mga oras na ginugugol ko sa mga pagdalaw ko sa kaniya para makilala siya nang lubos.

Natutunan ko na hindi naman pala talaga siya nakakatakot o masungit. Sadyang pinoprotektahan lamang niya ang sarili niya para hindi na masaktang muli. Masakit naman pala talaga ang pinagdaanan niya. Sa lahat ng taong nakilala niya, lahat sila ay iniiwan lang din siya. Nakakalungkot mang isipin, oo, medyo nawalan na ng puwang sa kaniyang bahay ang mga taong nais pang kilalanin siya. Kaya naman sinubukan ko talagang magtiyaga at bigyan siya ng oras upang magtiwala muli.

Minsan nga’y naiyak na lamang siya sa aking harapan. Paulit-ulit niyang sinabi na gustong-gusto niya akong papasukin sa loob ng kaniyang bahay pero hindi niya talaga alam kung papaano. Hindi niya alam kung paano maibabalik ang pintuan.

Gusto ko man siyang yakapin upang makibahagi sa kaniyang kalungkutan, hindi ko naman magawa. Kaya naman sinubukan ko na lamang siyang patahanin sa pamamagitan ng pag-abot ng panyo at sinabing “Huwag kang mag-alala. Tutulungan kitang ibalik ito.”

-----

Nandito na naman siya. Pang-ilang balik na niya ngayong linggo. Lagi ko nga siyang hindi pinapansin pero bumabalik at bumabalik pa rin siya. Sa bawat araw na dumadaan, nakakarindi na ang bawat pagkatok niya sa aking bintana. Hindi pa ba sapat ang hindi ko pagpansin sa kaniya? Minsan, sinubukan ko nang magtago pero sino ba namang maniniwala na walang tao sa loob ng bahay, ‘di ba?

Sa bawat araw ng kaniyang pagbalik, parati kong pinapaalalahanan ang sarili ko na hindi ko siya puwedeng pagbuksan ng bintana. Mauulit lang ulit ang mga nangyari noon. Iiwan din niya ako. Sinubukan ko talagang iwasan siya. Ngunit ang puso ko ay nagtutulak sa akin, “Bigyan mo siya ng pag-asa. Baka naman iba siya sa mga nakaraan.” Pero, nagpapaalala pa rin ang utak ko, “Ganyan din naman ang sinabi mo sa mga nakaraan. O ‘di ba, ganoon lang din ang nangyari?”

Hanggang sa unti-unti kong napagtanto, alam kong hindi titigil ang kaniyang pagkatok hangga’t hindi ko siya pagbubuksan ng bintana. Hindi siya aalis sa labas hangga’t hindi ko pinapansin. Hindi siya susuko hangga’t hindi niya ako nakikilala nang lubusan.

Kaya’t binuksan ko ang bintana at hinayaan ko siya. Hinayaan ko siyang kilalanin ako.
Sa bawat araw ng aming mga kuwentuhan, hinayaan ko ang sarili kong makipag-usap sa kanya. Hinayaan ko ang sarili kong magpakita ng emosyon sa harap niya. Hinayaan ko ang sarili kong ilahad sa kaniya ang aking pinakanatatagong sikreto. Hinayaan ko ang sarili kong umasa na hindi siya magiging katulad ng mga nakaraan. At panghuli, hinayaan ko ang sarili kong magtiwalang muli.

Sa bawat araw na kami’y magkausap, napapansin kong unti-unting numinipis ang pader sa pagitan ng bahay pati na sa labas. Sabi niya, huwag daw akong mag-alala dahil tutulungan niya raw akong maibalik ang aking pintuan.

Naaalala ninyo noong sinabi ko na hindi ko na alam kung paano makakalabas sa bahay na ito? Parang ngayon, alam ko na. Hindi man ako sigurado kung paano niya gagawin ‘yon, ang tanging alam ko lang ay ang pagkatiwalaan siya hanggang sa muling magbukas ang aking pintuan. Naniniwala akong balang araw, kusa kong sasabihin sa ‘yo na may kasamang ngiti sa aking mga labi, “Tuloy ka.”

Literary: Para sa Aking Paborito






Para sa aking paborito,

Sa sulat na ito, nais kong malaman mo na isa ka sa mga pinakapaborito ko. Alam mo ba? Madalas ko ring maramdaman na ako ang paborito mo. Sa lahat nga ng taong kilala ko, ikaw nga lang yata ang may paborito sa akin. Maraming tao ang nahihirapan akong unawain. Ngunit, pagdating sa ’yo, parang madali lang naman akong intindihin. Bata pa lamang ako, alam na alam mo kung ano ang gagawin sa tuwing ako’y malungkot, masaya, o kaya nama’y sinusumpong. Hindi kaya sadyang magaling ka lang talagang umunuwa?

Noong bata pa ako, ang hilig-hilig kong mag-overnight sa bahay ninyo. Mas gusto ko kasi ang pakiramdam kapag natutulog sa inyo, lalo na’t ikaw pa ang katabi ko. Palaging ang himbing ng tulog ko. Dito ko nararanasang maging makulit at pasaway dahil alam kong walang sasaway sa akin.

Naaalala ko pa nga noong unang beses akong magkaroon ng cell phone, ikaw agad ang una kong naging ka-text. Palagi mo akong tinatanong noon kung kumain na ba ako at kung ano ang ulam ko. Naaalala ko pa noong graduation ko noong prep, niregaluhan mo ako ng sobrang kapal na diksiyonaryo na napakaliit ng mga sulat. Sabi mo, para magamit ko hanggang pagtanda ko. ‘Ayun, hanggang ngayon nasa kuwarto ko pa rin at nagagamit ko pa.

Sa tuwing luluwas kami ng Bulacan, ang pakikipagkuwentuhan sa ‘yo ang pinakainaabangan ko. Sa bawat kuwentuhan natin ay iba ang laman. Minsan, tungkol sa araw-araw mong ginagawa sa bahay, madalas naman ay tungkol sa mga pinsan ko. Hindi mo rin ako nakakalimutang kumustahin sa aking pag-aaral, kung kumakain ba ako sa oras, at kung may boyfriend na ba ako. Hinding-hindi iyon nawawala sa mga tanong mo.

Palagi mo pa ngang nababanggit na ang ganda-ganda ko. Dahil siguro hindi naman tayo araw-araw nagkikita kaya napapansin mo agad kung may nagbago sa akin. Alam mo ba? Ikaw lang ang nagsasabi niyan sa akin. At sa mga simpleng salita na ito ay napapasaya mo na ako. Nararamdaman ko kasing hindi mo ako binobola.

Kaya naman ang saya-saya ko noong huling umuwi kami ng Bulacan. Tawang-tawa ka sa mga pinaggagawa ko. Ginagaya ko ang sayaw ng mga bata ko pang pinsan. Sabi mo kasi, ang tanda-tanda ko na, pero parang bata pa rin akong mag-isip. Sobrang saya ko noong araw na ‘yon dahil alam kong talagang napasaya kita.

Iyon na pala ang huli. Paglipas ng tatlong araw, kakalabas ko lang ng review center, nakatanggap ako ng tawag mula kay Mama. Umuwi raw ako agad dahil kailangan daw naming umuwi ng Bulacan. Pagdating ko ng bahay, saka ko lang nalaman na inatake ka na raw sa puso. Nagulat ako sa kadarating lang na balita. Agad akong nagdasal nang marinig ko iyon.

Parang noong isang araw lang, nagtatawanan pa tayo. Noong isang araw, ang sigla-sigla mo pang magkuwento. Bakit parang biglaan?

Nasa sasakyan pa lang kami noon, sinusubukan ko nang huwag umiyak. Ngunit, nang makarating kami roon, wala na...

Wala na akong magiging ka-text.

Wala na akong pakikinggang kuwento kapag uuwi kami ng Bulacan.

Wala nang magtatanong kung may boyfriend na ba ako.

Wala nang magsasabi at magpaparamdam sa akin na ang ganda-ganda ko.

Nabawasan na ang isasama ko sa graduation.

Malungkot man, ngunit laking pasalamat ko pa rin na napangiti kita noong araw na ‘yon, Lola. Isa ka sa mga dahilan kung bakit nagsusumikap akong makatapos ngayon. Maraming salamat. Hindi kita bibiguin.

Nagmamahal,

Ang iyong paboritong apo (sana)

Literary: Kunwari




Mula pa nang maging magkaklase tayo, wala ka nang ibang ginawa kundi ang mang-asar. Natural naman sa ‘yo na mapang-asar ka pero parang sobra ‘yung panunukso mo sa akin. Hindi lang naman ako ‘yung nakakapansin, pati mga kaibigan mo napupuna rin.

Dahil nga sa ‘yo dumami na ang pangalan ko. Paano ba naman? Kada araw, may bago kang itinatawag sa akin—pandak, pangit, siraulo, baby, at kung ano-ano pa. Tanggap ko naman na maliit ako, pangit, medyo baliw, at iyakin pero sana ‘wag mo namang ipamukha.

Siyempre, sa bawat pang-aasar mo, hindi naman ako nagpapatalo. Binabawian din kita. Minsan, nababatukan na lang kita dahil sa sobrang inis ko. Kaya naman pati mga kaibigan natin, tinutukso na rin tayo. Sinubukan ko na ring manahimik, kaso mangungulit ka pa rin.

Pero kahit ano’ng gawin ko, palagi pa rin akong talo. Sino ba naman kasi ang makakatalo sa ‘yo pagdating sa pang-aasar? Kaya nga palagi kang napapagalitan ng titser dahil kung sino-sino ang tinutukso mo. Umabot pa nga sa punto na napatawag ka na sa Guidance.

Isang araw, biglang natahimik ang mundo ko. Kinailangan kong hindi pumasok ng school dahil sumama ang pakiramdam ko. Hinang-hina ako kaya naman pinilit na muna ako ng magulang ko na huwag na munang pumasok. Akala ko isang araw lang ang itatagal ng sakit ko ngunit, kinailangan kong mag-absent ulit kinabukasan.

Hanggang sa ang dalawang araw, naging tatlo, at umabot pa ng isang linggo. May sakit man ako pero, iyon na yata ang pinakamasayang linggo ng buong taon. Bukod sa walang maingay, walang nang-aasar, nasa akin pa ang atensyon ng aking magulang.

Pagbalik ko ng school, laking tuwa ko na iba na ‘yung inaasar mo. Hindi mo nga rin natanong kung kumusta na ang kalagayan ko kahit sa panunuksong paraan man lang. Hindi mo na rin ako kinukulit, kahit nga pagkibo lang sa akin, hindi mo na rin ginagawa.

Ito naman si Ako, kunwari hindi ko napansin na iba na ‘yung inaasar mo.

Kunwari, hindi ko napuna na tahimik ka na, kapag katabi mo ako.

Kunwari, sanay na akong hindi ako ‘yung inaasar mo. Kunwari, hindi ako apektado.

Kunwari, pareho nating hindi naaalala kung ano ang nangyari bago ako magkasakit.

Kunwari, hindi ko naaalala kung ano ang mga sinabi mo noon.

Kunwari, hindi kita tinanong nang pagalit kung bakit sa dinami-rami ng taong puwedeng asarin, ako ang palagi mong pinagtitripan.

Kunwari, hindi mo sinabi na sa bawat pang-aasar na ibinabato mo ay nais mo lang magpapansin dahil natutuwa kang awayin ako. Kunwari, hindi ka umamin.

Kunwari, hindi ako humingi ng pasensya pagkatapos mong sabihin ‘yon dahil kailanman ay hindi ko inaasahang sasabihin mo ‘yon.

Kunwari, hindi ako tumakbo papalayo.

Kaya ngayon, kunwari, hindi tayo magkakilala.

Pero mas mabuti na ngang ganito na iba na ang inaasar mo at parang hindi na tayo magkakilala.

Ngayong tahimik na ang mundo ko, nakakapanibago. Bakit parang hinahanap-hanap ko ang bawat hirit mo?

Literary: Pintuan





Tok, tok, tok.

Araw-araw ko binabalikan ang bahay na ito. Maganda ang bahay. Simple lang, komportableng tingnan. Hindi gaanong magarbo. Nakakapagtaka lang talaga.

Pang-ilang beses ko nang kumakatok dito pero wala namang sumasagot. Gusto ko lang namang malaman kung bakit walang pintuan ang bahay nila. Mayroon namang bubong, may malalapad na dingding, makakapal na pader, at bintanang maliliit pero walang pintuan.

Sumilip ako sa bintana. Mayroon naman palang tao sa loob, nakaupo lang sa sulok, mag-isa. Paano nakapasok ang tao rito kung wala namang pinto? At hindi niya ba naririnig ang mga pagkatok ko?

Gusto ko lang namang magtanong. Nakakaintriga ang bahay niya pati siya mismo.

Gusto ko lang malaman kung ayos lang ba ang kalagayan niya dahil mag-isa lang siya sa loob.

Gusto ko lang malaman kung bakit siya mag-isa o baka naman may kasama siya sa loob.

Gusto ko lang malaman kung gaano katagal na siyang nag-iisa.

Gusto ko lang naman talaga siyang kilalanin.

-----

Pasensya na kung hindi kita hinahayaang pumasok. Masyado nang maraming tao ang nanatili sa bahay na ito. Masaya. Maraming kuwentuhan, iyakan, at mga asaran.

Ngunit, isa-isa rin silang lumisan. Sa dami nila, naiwan na lamang akong mag-isa.

Kaya naman pagkatapos lumisan ng kaisa-isang taong pinakamatagal na nanatili dito, tinanggal ko na ang pintuan. Kung ikakandado ko lang, matutukso lang akong patuluyin sila. Naisip ko rin, “Parang ayaw ko nang magpapasok, aalis din naman silang lahat.”

Sinubukan kong panindigan iyon. Pag may mga taong nagdadaan, sa bintana ko lang sila kakausapin at kikilalanin. Hanggang doon lang, pagkatapos noon, wala na parang hindi na ulit kami magkakilala. Paulit-ulit na lamang ang eksenang iyon. Hanggang sa wala nang sumusubok na dumaan at makipag-usap.

Habang tumatagal parang lalong kumakapal ang pader sa pagitan ng tinitirhan ko pati na ang mga nasa labas. Malungkot pala. Tahimik. Malamig. Madilim.

Kaya naman nang dumating ka, parang gusto ko nang magpapasok ulit. Baka sakaling ang katulad mo’y hindi na aalis. Baka sakaling ikaw na ang mananatili.

Sinubukan kong maghanap ng paraan para patuluyin ka. Pero wala na nga palang pintuan. Masyadong maliit ang mga bintana para ika’y magkasya. Masyadong makapal ang mga pader para ito’y buwagin.

Oo, naririnig ko ang iyong pagkatok. Pero pasensya na, kahit ako, hindi ko na rin alam kung paano ako makakawala sa bahay na walang pintuan.

Literary: Sa Ngayon x Sa Hinaharap




Sa Ngayon

Mabait. Matalino. Nakakatawa. Matapang.

Noong gabing iyon, 'yan ang sinabi mong dahilan kung bakit ako ang gusto mo nang maglaro tayong magkakaibigan. Bawal magsinungaling. Puro katotohanan lamang ang sasabihin.

Kung tutuusin, puwede ka namang magsinungaling. Huwag ka lang magpapahalata. Kaya hindi ko alam kung bakit mas pinili mo ang magsabi ng totoo.

Oo, matagal ko nang naririnig-rinig 'yan. Ako nga raw ang gusto mo. Sa mga hirit pa lang ng mga kaklase natin, magkasabay lang sa pagpasok sa pinto o sa pila sa canteen o kaya kapag naging magkagrupo, wala nang tatahimik kasi lahat mangangantiyaw.

Sa totoo lang, nagpapasalamat nga ako sa 'yo dahil hindi ko akalaing may magkakagusto pala sa akin. Masyado yata akong seryoso sa buhay kahit na madalas din akong magpatawa. Kahit minsan lang ako humirit, benta pa rin sa 'yo ang mga 'yon. Saka para sa akin, masyado akong pokus sa pag-aaral para maging proud sa akin sina Mama.

Alam mo ba noong gabi ring iyon? Noon ko lang napatunayan na duwag pala ako. Kahit maraming nagsasabi na ako ang pinakamatapang sa ating magkakaibigan. Kahit na sa tingin ko, ako nga ang pinakamatapang sa ating barkada. Kahit na bilib na bilib ang pamilya ko sa akin dahil sa katapangang mayroon ako. Pero hindi pala.

Dahil pagkatapos mong sabihin ang mga salitang 'yon, nawala ang lahat ng tapang sa katawan ko. Noon ko lang kasi naramdaman 'yon. Hindi dahil sa bago siya sa pakiramdam. Pero dahil ganoon pala ang pakiramdam kapag gusto ka rin ng taong matagal mo nang gusto mo.

Natakot yata ako. Kakaiba ‘yung pakiramdam, parang hindi totoo at parang hindi pa dapat nararamdaman sa panahon ngayon. Pakiramdam ko, masyado pa akong bata para sa mga ganito. Parang hindi pa tama sa ngayon.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin kaya naman sa ngayon, hindi ko pa yata kayang hawakan ang iyong mga kamay. Baka bigla ko itong mabitawan at masaktan ka lang.

Sa ngayon, hindi ko pa yata kayang pagmasdan ang iyong bilugang mukha. Sa kagustuhan kong makita ito sa araw-araw, baka ito'y aking pagsawaan.

Sa ngayon, hindi ko pa yata kayang makipagtitigan sa maliliit mong mata. Baka mawala ako sa ganda ng kulay ng mga ito.

Sa ngayon, hindi ko pa yata kayang marinig ang iyong mga halakhak kapag tayo lang ang magkasama. Baka pag ika'y nawala sa aking tabi, ito'y aking hanap-hanapin.

Kaya naman sana'y maintindihan mo na sana'y huwag muna ngayon. Pasensya na dahil hindi pa yata ako handa.


Sa Hinaharap

Alam ko.

Alam ko namang hindi ka pa handa. Hindi ikaw ‘yung tipo ng tao na naghahanap ng makakasama sa pang-araw-araw at kausap gabi-gabi. Hindi ikaw ‘yung tipo na naghahanap ng kahawak-kamay o kaya kayakap tuwing malungkot. Para sa 'yo, masyado pang maaga para sa ganoong mga bagay. Naiintindihan kita. Pasensya ka na at pinag-isip pa kita ng ganoon.

Alam ko namang alam mo na ang nararamdaman ko bago ko pa man aminin sa 'yo. Talino mo nga naman kasi. Napansin ko ‘yun noong nagsimula ka nang lumayo sa akin. Nagsimula ka nang mailang. Kapag nagkikita tayo sa hallway o kaya sa library, wala man lang "hi" at "hello." Ni hindi mo na nga ako nagagawang ngitian. Kung dati, nagkakausap pa tayo tungkol sa kung ano-ano, ngayon, hindi na. Pasensya ka na at hindi ko naman alam na maiilang ka.

Alam ko naman na ang pokus mo ngayon ay nasa pag-aaral mo. Gusto mo na balang araw ay maging isa kang matagumpay na businessman. Sinabi mo pa nga sa akin dati na kapag nagtagumpay ka na, mabibili mo na ang lahat ng gusto mo at gagawin mo ang lahat para maabot ang pangarap na iyon. Sinabi mo rin sa akin na hindi mo muna iintindihin ang pagkakaroon ng relasyon para ang atensyon mo ay nasa pangarap mo lang. Pasensya ka na at nabagabag pa kita.

Pasensya na.

Pasensya na at masyado kitang pinahalagahan. Tuwing nakikita kasi kita, kahit hindi mo ako tinitingnan, natutuwa na ang puso ko. Lalo na pag nakangiti ka kasi alam kong masaya ka. Kapag wala akong tulog, tatambay sa library para gumawa ng requirements at makikita kitang nakatawa at kasama ang barkada mo, kahit pagod, napapangiti na lang ako. Iniisip ko, kung kaya mo, kaya ko rin.

Pasensya na at marami ako masyadong alaalang itinago. Malinaw silang lahat sa utak ko. Naaalala ko pa ang mga biro mo sa klase, ang tawag mo sa akin noong Grade 9 tayo, ang paborito mong pagkain. Naaalala ko ang taas ng boses mo noong elementarya at kung paano ka umiyak noong monologue ko sa English. Masyadong kang malinaw sa aking isip na para bang nananahan ka na roon.

Pasensya na at ang dami kong rason para magustuhan ka. Nahalina kasi ako sa pagkatao mo at napakarami nating alaala nang magkasama. Napasaya at napapasaya mo ako sa napakaraming paraan at kahit hindi na tayo nagpapansinan, palagi pa rin kitang iniisip.

Pasensya na sa abala. Sa hinaharap, kalilimutan na kita.

Literary: Cupid's Express





"Para po sa kanya, Ma'am. May nagpapabigay po," sabay ngiti.

Pang-ilang delivery na 'to ng mga Peer sa classroom namin. Wala pa ring dumarating para sa akin. Joke! Ayos lang, taon-taon namang ganito tuwing panahon ng Valentines. May mga nagbibigay, may mga tumatanggap. Isa ka na rin doon sa mga nagbibigay.

Taon-taon ka nang nagde-deliver ng mga regalo mula sa club niyo, mula Grade 7 pa tayo. Palagi mong pinipiling sumali sa Peer Facilitator's Club simula noon. Gusto mong tumutulong sa ibang tao. Kaya naman, paboritong-paborito mo ang Cupid's Express. Sabi mo, natutuwa kang magbigay ng mga regalo kahit hindi naman talaga galing sa 'yo. Gustong-gusto mong nakikita ang mga ngiti, pati na ang reaksyon ng mga binibigyan.

Taon-taon din sa tuwing ganito ang okasyon, wala akong kasama sa klase. Wala akong kakuwentuhan. Walang kapartner kapag pairwork. Paano ba naman? Buong araw kayo excused sa lahat para lang mag-deliver ng mga regalo na hindi kayang maibigay dahil walang lakas ng loob. Kaya ‘ayun, wala rin tuloy akong kasamang kumain.

Kung isa sana ako sa mga binibigyan mo, kahit hindi talaga galing sa 'yo, basta ikaw ang nagbigay, e di masayang kumaing mag-isa!

Kaya naman pagdating ng lunch time, diretso na akong mag-isa sa canteen. Oo, kaya kong kumain nang mag-isa 'no, kahit wala ka. Isang araw lang naman. Okey na rin 'to, malayo ako sa 'yo kahit ngayon lang. Araw-araw naman na tayong nagkikita kaya naman kayang-kaya ko 'tong isang araw na hindi kita kasama. Ikakain ko na lang 'to.

"O," sabay abot ng isang rosas. "May nagpapabigay sa 'yo," sabi mo.

"Talaga? Para sa akin?" sagot ko. Hindi naman talaga kapani-paniwala na may magbibigay sa akin. Sa sungit kong 'to?!

"Oo nga. Ayaw mo ba? Akin na, ‘babalik ko na lang," sabi mo pa sabay bawi ng rosas.

"Hindi. Okey lang. Akin na, baka masira pa. Pero kanino raw ba 'to galing?" tanong ko sa 'yo. Nakapagtataka, nag-isip-isip ako kung kanino galing 'to. Wala rin naman akong masyadong kaibigan.

"Basta. Una na ako, ha? Dami ko pang ide-deliver," pag-iwas mo sa tanong ko.

"'Wag ka namang ganyan! Sabihin mo na!" pangungulit ko.

Biglang naging seryoso ang mukha mo.

"O, sige. Galing sa akin 'yan. Okey na?"

Tatawa na sana ako pero bakit parang totoo? Hinihintay kong tumawa ka, baka sakaling binibiro mo lang ako. Pero hindi man lang lumabas ang mga ngipin mo.

"Sa 'yo? Talaga? Para saan naman 'to?" tanong ko.

Natahimik ka nang tuluyan. Lumingon kung saan-saan, parang nag-iisip pa kung ano’ng sasabihin. Tumingin ka sa mga mata ko at ngumiti ka, at iyong sinabi:

“Wala lang. Hindi ba puwedeng dahil gusto kita?”

Literary: Siya Rin Pala





"Ang ganda talaga niya," pang-ilang sabi mo na 'yan ngayong araw habang nakatingin sa kanya.

"Paano mo nasasabing maganda ang isang babae?" tanong ko sa 'yo.

Natahimik ka noon at napag-isip-isip. Sagot mo, "Para sa ‘kin, maganda sila kapag tahimik, mahiyain, mahinhin, ‘tsaka conservative." Sinabi mo pa, "Ganu’n din kasi ako. Kaya gusto ring makakilala ng babae na kapareho ko ng personality."

Hindi ko na natanong kung bakit ganyan ang basehan mo ng pagiging maganda. Kasi naman! Sa pagiging tahimik pa lang, laglag na agad ako sa paningin mo ng pagiging maganda. Madalas nga akong mapagalitan ng titser dahil sa pagiging madaldal ko. Pilitin ko mang manahimik nang ilang minuto, hindi ko na kaya.

Saka mahiyain? Ako ba, mahiyain? Mukha ba akong mahiyain? Ilang beses nga akong ginagawang representative para mag-present sa klase ng kung ano-ano nang walang plano-plano. Ako na mismo ang nagsasabi, wala akong hiya.

Tapos mahinhin at konserbatibo? Hindi nga ako mapirmi sa isang lugar. Kung saan ako iniiwanan, asahan ninyong pagbalik niyo, wala na ako roon. Napakaligalig ko ring klase ng tao.

Kahit isa, wala man lang akong naipasa. Sobrang kabaligtaran ko lahat ng sinabi niya. Mukhang hinding-hindi ako magiging maganda sa paningin niya.

--

Katabi ko na naman siya kaya ang ingay na naman ng paligid. Araw-araw na lang ganito. Hindi ko nga alam kung paano ko 'to naging kaibigan. Para akong may katabing megaphone araw-araw.

Palagi kasi akong napagtitripan nito kaya wala rin ako magawa. Kahit ilang beses ko mang hindi pansinin, magpapapansin pa rin. Ayos lang naman sa akin. Parang buhay na buhay ‘yung araw ko 'pag nandyan siya. Hindi nakakabagot.

Isang araw, nag-absent siya, may sakit daw. Doon ko napagtanto na parang ang tahimik ng mundo kapag wala siya. Walang nang-aasar, walang maingay. Nakakapanibago.

Saka ko rin napagtanto na ayos lang din pala sa babae kapag hindi mahinhin, mahiyain, tahimik at konserbatibo.

Maganda rin pala kapag hindi mahiyain, kapag malakas ang loob, kapag kayang dalhin ang sarili.

Maganda rin pala kapag palakaibigan, kahit sino kayang pakisamahan. Kahit kanino mo isama, magagawan niya ng paraang maging magkakaibigan lahat.

Maganda rin pala kapag madaldal, kahit hindi niya kilala, kaya pa rin niyang kausapin. Halos walang pinipili.

Maganda rin pala kapag hindi masungit. Madaling lapitan, madaling kausapin.

Maganda rin pala siya.

Literary: Huling Sayaw




Uwian
Simpleng buhay lang naman ang alam ko dati. Panik-panaog sa slide, habulan sa damuhan, kwentuhan sa clubhouse, tulakan sa swing.

Isang alas-kuwatro ng hapon, sa pagtunog ng bell, kumaripas na ako ng takbo sa playground. Unahan na sa swing. Uupo na sana ako kasi bigla mo akong hinawi.

“Ako diyan,” sabi mo. “Pero nauna ako,” sagot ko.

Bigla mong inilabas yung kanang kamao mo. Akala ko susuntukin mo ako. Sa laki ba naman ng braso mo, syempre natakot ako. Kababae mong tao, mas malaki ka pa sa akin.

Hahamunin mo lang pala ako ng jak-en-poy. “Isang bagsakan,” sabi mo.

“Hindi, sige, sa’yo na,” sagot ko. “Nauna ka naman eh. Basta pagkatapos mo, ako naman ah.”

Ngumiti ka bilang pasasalamat at napangiti rin naman ako dahil nawala yung mga mata mo sa laki ng pisngi mo.

At sa mga sumunod na alas-kuwatro ng hapon, sa pagtunog ng bell, kakaripas na ako ng takbo sa playground at hahanapan tayo ng swing.

Gulay Day
Ayaw ko ng gulay pero sa bawat Martes na dumaan, iyon ang lagi kong iniintindi.

“Hoy! Gulay ba ulam mo ngayon?” tanong ko.

“Of course! Ako pa ba? Lahat naman kinakain ko.” Inilabas mo ang baunan mo at naamoy ko na ang baon mong pinakbet.

“Pahingi naman ako,” sabi ko.

“Eh ‘di ba hindi ka naman kumakain ng gulay?”

“Mag-checheck na si Ma’am eh! Wala akong dalang gulay! Scrambled egg lang pinadala ng nanay ko.”

“Sige na nga. Pero mamaya ibalik mo sa akin ah!”

Kaya tuwing Martes, bago dumating si Ma’am, bibigyan mo na ako ng gulay. Ngunit isang beses, hindi siya umalis ng klase kaya kinailangan kong kainin ang ibinigay mo. Galit na galit ka noon kasi wala akong naibalik sa’yo. Kaya pagdating ng uwian, kinailangan pa kita ilibre ng kwek-kwek.

Powerdance
Lumabas na ang mga ugat sa leeg mo at mukhang puputok na sila.

Nasa gilid ako ng formation at nasa harap ka.

“OKAY! FROM THE TOP!” bulyaw mo. Sira kasi ang mikropono kaya kinailangan mong sumigaw.

Gigil na gigil ka sa pagtuturo ng sayaw sa batch natin kasi kailangan nating manalo. Isa ka sa mga choreographer at walang dumaan na araw ng practice na wala ka.

Kaya naman tuwing pagkatapos ng mga practice, palagi kitang hinihintay at yayain kumain. Alam kong ‘yun lang naman ang magpapawala ng stress mo—pagkain.

Dahil gabi na tayo natatapos, palagi kita inihahatid sa bahay niyo. Magkalapit lang naman tayo ng bahay, halos isang street lang ang pagitan. At palagi kang nakabilin sa akin ng magulang mo, lalo na ng tatay mo.

#MCPakisabi
Sa pagdaan ng mga taon, hindi tayo pinaghiwalay ng ating pagkakaibigan kahit na magkaiba tayo ng section. Minsan magtetext ka pa kung kumusta ako at magtatanungan tayo ng mga score sa mga quiz. Kahit nga magkaiba na ang track natin, nag-uusap pa rin tayo.

“Uy, malapit na pub namin. Submit ka ha!” sabi mo sa akin pagkapasok ko ng library.

“Ano bang theme?” tanong ko.

“Paborito mo yun, MCPakisabi.”

“Sige. Sa ‘yo na lang ulit ako magsusubmit ha. Ikaw lang naman nakakaalam ng penname ko eh.”

Simula pa nang malaman ko kung ano ang MCPakisabi, palagi na akong nagpapasa ng mga naiimbak kong hinaing na mula pa sa notes ko sa phone. Lahat ng lit na ipinasa ko roon, tungkol sa ‘yo. At ikaw itong palaging nag-e-edit ng mga lit, pero kahit kailan hindi mo nahalata. Inaasar mo pa nga ako na grabe yung mga hugot ng mga lit ko.

Ewan ko ba sa ‘yo kung bakit hindi mo mahalata. Hindi mo rin maramdaman.

Fil Drama
“Ano bang nangyayari sa ‘yo?” sabi mo. May mga luha na sa gilid ng mata mo.

“Wala kang pakialam!” sagot ko.

“Hindi na kita maintindihan eh!” pasigaw mong sinabi.

“Kailan mo ba ako inintindi?” Lumakas na rin ang boses ko.

“Diretsuhin mo nga ako! Dahil hindi ko kayang basahin kung anong nandyan sa utak mo. Matatanggap ko lahat dahil kaibigan mo ko eh.”

“Yes, kaibigan mo ko. Kaibigan mo lang ako. And that’s all I ever was to you, your best friend! Takbuhan mo kapag may problem ka. And I’m so stupid for making the biggest mistake of falling in love with my best friend! Dahil kahit kailan hindi mo naman ako makikita eh. Kahit kailan hindi mo ako kayang mahalin na higit pa sa isang kaibigan.”

Ilang linggo natin ‘tong in-ensayo para makapasa sa audition at mapasama sa mismong mga bida ng dula. Kinabog pa natin sina Jolina at Marvin. Ewan ko ba kung tadhana ba na nabunot kitang kapareha at itong eksena rin ang napunta sa atin. Oo, sinadya nating magpalit ng role kasi sabi mo dito masusubok kung gaano tayo kagaling umarte.

Hanggang sa araw ng audition, palakpakan ang mga tao dahil ang galing nating umarte. Dahil magaling ka talaga at akala nilang magaling ako. Pero ang totoo? Totoo lahat ng mga salitang binitawan ko.

Grad Ball
Ito na. Ito na talaga.

Dumilim ang mga ilaw at bumagal ang kanta. Linapitan kita at niyaya kang sumayaw.

Sa gitna ng dancefloor, habang yakap mo ako, ang bestfriend mo, nagtanong ka. “Bakit ngayon mo lang ako sinayaw?”

Hindi rin ako nakasagot. Patuloy lang nating sinundan ang mabagal na kanta. Handa na ako kanina pero ngayong napakalapit na ng mukha mo at nasa harap ko na ang ngiti mo hindi ko magawang sabihin ang mga salitang ilang beses kong inensayo.

Bahala na.

“Pwede ba umamin?” tanong ko.

“Oh my gosh, bakla ka?” sabi mo. “Kailan pa?”

“Hindi. Panira ka ng moment eh mo? Kita mo nang aamin yung tao tapos gaganyanin mo lang?”

Tumawa ka.

“Matagal na kitang gusto,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi mo.

Tumigil ang kanta. Sinindihan na ang mga ilaw. Bumaba na ang mga braso mo.

Tahimik lang ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Nakatingin ka lang din sa akin na parang naghihintay na may masabi ako. Kahit ano.

Pero nagkagulo na ang lahat. Nawala ka sa dami ng mga tao.

Hindi ako nakatulog pag-uwi. Patuloy na bumabagabag sa utak ko kung bakit ko ba kasi sinabi, paano mo nalaman at bakit wala akong naisagot.

Pagpatak ng alas-kuwatro ng umaga, tumunog ang cellphone ko. Isang text mula sa’yo.

Ang bawat araw sa swing ay ‘di malilimutan.
Ang bawat alaalang ating pinagsaluhan, aking tatandaan.
Alam ko kung para kanino ang bawat kwento’t tula.
Alam kong totoo ang bawat binitawan mong salita.
Pero ang ating unang sayaw ay iyong huli na.
Dahil ‘pag kaibigan, kaibigan lang talaga.

Literary: Araw-Araw





4th QUARTER, AY 2016-2017

 5:30 AM
Babangon sa kama, magsisimula ng bagong umaga. Kakain ng almusal at maliligo. Magsusuot ng uniporme, ihahanda ang mga gamit. ‘Ayan, handa na akong pumasok sa eskwela.

7:00 – 11:00 AM
Maaga akong pumapasok ng klase. Maghihintay sa silid-aralan hanggang sa dumating ang guro. Magsisimula ang klase. Makikinig sa mga lesson. Magsusulat ng notes. Gagawa ng seatworks. Magtatapos na ulit ang klase.

11:00 – 1:00 PM
Lunch time na. Didiretso na ako sa library para gawin ang mga bagay na sa susunod na linggo pa naman ang deadline. Mas gusto kong wala nang gagawin pagdating sa bahay, matutulog na lang. Para hindi na rin ako natatambakan ng gagawin. Para hindi nakaka-stress kapag sabay-sabay na silang dumadating. Pero, wala namang mga kailangang gawin, kaya nagre-rewrite na lang ako ng mga notes.

Tapos na rin siguro ang klase niyo, kaya nakakapag-text ka na.

"Nasaan ka? Ahehe."

Alam mo naman kung nasaan ako palagi pero tinatanong mo pa. Pero, dahil tinanong mo, sinagot ko pa rin.

"Nasa lib ako. Hahaha."

Pagdating mo ng library, nagyayaya kang kumain. Alam mo na madalas akong hindi kumakain kahit na palagi naman akong may dalang baon. Ayaw mo ring kumakain nang mag-isa. Kaya siguro sinasabay mo na ako. Saka tayo magkukuwentuhan.

"Kumusta mga klase mo kanina?"

"Ang haba nu’ng lesson kanina. Nag-overtime tuloy kami."

"Nagawa mo ba ‘yung homework? Baka mamaya nakalimutan mo na naman."

"Patingin nga ako notes baka may kulang ako."

 "Nag-CEQ ba kayo?"

"Ano score mo?"

 "Kaya 'yan, sus. Ikaw pa."

"Lapit na mag-time. Saan room niyo?"

Hanggang sa natapos ang tanghalian at pagkukumustahan natin tungkol sa mga ganap sa klase. Sabay tayong maglalakad papunta sa mga classroom natin. Magpapaalam at kanya-kanyang mundo na naman tayo.

1:00 – 4:30PM
Balik-klase na naman. Darating ang guro. Magsisimula ang klase. Magpapasa ng requirements. Makikinig sa mga lesson. Magsusulat ng notes. Magtatapos na ulit ang klase. Hanggang sa hindi namalayan ang oras, uwian na.

5:00 PM
Pagdating ng uwian, hindi na tayo nagkikita. Diretso akong uuwi sa bahay habang ikaw pupunta pa ng training.

"Nasaan ka? Nakauwi ka na ba? Ingat ha. Maya na lang. Magsisimula na training namin. Bye. Hehehe."

"Pauwi na. Hahaha sige ingat din!"

 5:15 – 6:00 PM
Pagdating ko ng bahay, magbibihis, iidlip nang kaunti. Tapos, gigising at maghahapunan. Maghuhugas ng pinagkainan. Pupunta sa kwarto. Mag-aaral tapos gagawa ng mga takdang-aralin.

8:00 – 10:00PM
"Nakauwi na ako yehey. Woo kapagod :( Anong mga hw niyo? Hahaha."

Tapos na ako sa lahat ng mga kailangang gawin. Nagliligpit na ako ng mga gamit. Samantalang ikaw, kakauwi mo pa lang at magsisimula pa lang gumawa ng mga requirements. Hindi ko alam kung paano mo nababalanse ang pag-aaral pati mga ensayo. At kung paano ka pa nakakagawa ng mga requirements kahit na gabing-gabi ka na nakakauwi.

Matutulog na sana ako pero hindi pa naman ako dinadalaw ng antok. Saka ang dami mo pang tanong tungkol sa requirements. Hindi ko maipikit nang matagal ang mga mata ko dahil minu-minuto ang pagtunog ng cell phone ko.

Araw-araw na tayong ganito. Simula pa noong maging magkapareha tayo sa isang project dati noong Grade 9. Kaya hanggang ngayon, palagi na tayong magkapareha pagdating sa acads, kahit hindi naman required.

Palagi rin tayong magkatabi noon, by class number man o hindi. Kapag kailangan mo ng papel, sa akin ka humihingi. Kapag kailangan ko naman ng makakain, hindi ko na kailangang magpaalam, kukuha na lang ako agad sa baunan mo.

Minsan naman, ‘pag antok na antok ka na at hindi mapigilang makatulog sa klase, kinakalabit na kita agad para hindi mahuli ng titser. O kaya naman, madalas din tayong magkabiruan. Pero, hindi tayo umaabot sa mga malalalim na usapan. Kaunting biruan lang, tapos tungkol sa acads na ulit ang magiging usapan.

Pero kahit na ngayon na hindi tayo magkaklase, araw-araw pa rin tayong ganito. Magsisimula ang araw natin pagdating ng tanghalian. Mag-uusap tungkol sa klase at magtatapos ito sa paggawa ng mga requirements. Iyon na iyon. Hanggang doon lang palagi ang usapan natin, acads lang. Hindi na lumalampas doon.

Pero, oo, magkaibigan lang kami. Magkaibigan lang talaga kami.

11:00 PM
Sa wakas, natapos ka rin. Pero, hindi ko inaasahang tatawag ka pa. Palagi lang kasi tayo sa text nag-uusap.

"Salamat sa paghihintay na matapos ako gumawa ng reqs!! Hahahaha."

 "Ayos lang, nasanay naman na ako."

"Pasensya na, mukhang antok na antok ka na ah."

 "Hindi. Ngayon lang naman dumating 'tong antok ko na kanina ko pa hinihintay. Hehehe."

 "Ah sige, sabi mo eh. Sana hindi magbago na ganito, ‘no?"

 "Na ano?"

 "Na palagi tayong sabay nag-aaral kahit na anong oras pa 'yan at kahit anong oras pa tayo abutin."

 "Oo naman! Hinding-hindi magbabago 'yan. Pareho natin gustong mag-principal's list di ba? Hahahaha."

 "Oo, hindi magbabago. Mag-principal's list tayo. Pero, sana.."

 "Sana ano?"

 "Sana pagkatapos noon... Sa atin kaya? May magbabago?"

Literary (Submission): “Bakit hindi mo nasabi?”




Naduwag ako kaya hindi ko nasabi. Kahit na minsan, alam kong tama yung nararamdaman ko, hindi ko pa rin sinubukang itanong kung anong nararamdaman mo. Kahit palagi naman tayong magkausap, iniiwasan ko nang magtanong sa ‘yo ng tungkol sa mga ganoong bagay. Ayaw kong malaman. Baka hindi pa ako handang marinig ang sagot.

Natatakot kasi akong malaman yung totoo. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko sigurado kung aling katotohanan. Yung katotohanan na inaasahan ko na pareho nga tayo ng nararamdaman o yung katotohanan na iba pala talaga yung gusto mo. Natatakot akong ma-reject, hindi ko alam kung paano tatanggapin ‘yon.

Natatakot rin akong malaman na baka lahat ng hinuha ko mali pala, na akala ko lang pala lahat ‘yon. Nagfeeling lang ako, ganon. Pero ayaw ko rin namang maging manhid. Baka kasi lahat ng ipinapakita mo, walang malisya. Para sa ‘yo kasi magkaibigan lang tayo at ako lang nag-iisip na meron. Baka nga dahil gusto kita kaya nabibigyan ko ng kahulugan ang lahat ng ginagawa at sinasabi mo.

Natatakot akong masaktan. Matagal-tagal rin akong nagtago ng nararamdaman. Matagal-tagal ko ring iningatan. Baka masayang lang kung masasaktan lang. Kaya minsan, mas gusto ko pang magtanong na lang ng magtanong sa sarili ko kahit na hindi ko na malaman yung sagot. Hindi nga ako masasaktan pero hindi ko rin naman makukuha yung sagot.

Natatakot rin akong sumugal. Kung sumugal ako, susugal ka rin ba?

Pero, kung sasabihin ko ba may magbabago ba?

Literary: One Percent











100% “Best friend messaged you.”
          “Best friend tagged you in a photo.”
          “Best friend shared a post with you.”
          “Best friend mentioned you in a tweet.”
          “2 new messages from Best friend.”
          “1 missed call from Best friend.”
Simula Grade 4, tayong dalawa na ang palaging magkasama kahit na ayaw natin sa isa’t isa. Magkaklase na nga tayo, magkaservice pa. Naalala ko pa, ayaw ko sa‘yo noon. Palagi mo lang akong inaasar. Sabi mo naman, ayaw mo rin sa’kin dahil napakaarte ko. Puro babae lang ang gusto kong kaibigan noon. Pero kahit papaano, naging magkaibigan pa rin tayo.
Ngayong high school na tayo, ang dami nang kailangang gawin pero mayroon pa rin tayong oras para magkamustahan at mag-usap tungkol sa mga nangyayari sa araw-araw nating mga buhay. Nagtatanungan ng “Okay ka lang?”, “Kaya mo pa ba?,” pero kahit hindi okay o kaya naman pasuko na, may sasagot pa rin ng “Okay lang ‘yan, nandito naman ako para sa ‘yo.”

88% “Best friend messaged you.”
        “Best friend replied to your tweet.”
        “1 new message from Best friend.”
       “Best friend commented on your post.”
Grade 10 na tayo. Sabay-sabay na ang thesis, function, frog dissection at iba pang mga activities sa kanya-kanyang track. Magkaiba tayo ng track na kinuha kaya naman magkaiba tayo ng ginagawa. Ngayon, unti-unti ka nang nagiging busy dahil nag-aayos ka pa ng papeles mo para sa pagiging exchange student sa Japan. Matagal ko naman nang inasahan na makukuha ka kahit wala pang interview. Malaki ang tiwala ko sa galing mo.

74% “You messaged him.”
        “You replied to his tweet.”
        “You texted him.”
        “You commented on his post.”
Kahit ako, naging busy na rin dahil malapit na matapos ang school year. Ang hirap magklase kapag summer na. Nasa school ang katawan, pero nagbabakasyon na ‘yung utak. Kaunting tiis na lang naman, makapagbabakasyon na rin kami. Kinakaya pa naman. Kahit siya, kinakaya pa. Kahit busy na, tuloy pa rin ang porma niya ng panliligaw sa kaibigan ko. Hindi ako boto sa kanila, pero doon siya masaya. Kaya, sige lang.

57% “Best friend is in a relationship.”
Sila na nung matagal na niyang nililigawan. Oo, sila na nung kaibigan ko. Sigurado niyan, bawas na naman ang oras niya para sa’kin. Magaling siyang magbalanse ng oras para sa acads at pagiging varsity pero hirap siyang maghanap at maglaan ng oras para sa mga taong malalapit sa kanya.

46% “You messaged him.”
Sinusubukan ko pa rin namang kausapin siya. Kahit minsan ayaw kong ipagpilitan ang sarili ko dahil mukhang wala naman na siyang oras para sa akin. Umaasa akong minsan na sana hindi ganoon ang iniisip niya at nag-aassume lang ako. Kahit pakiramdam ko, wala na akong halaga sa kanya.

35% “Best friend replied to her tweet.”
        “Best friend tagged her in a post.”
        “Best friend replied to your tweet.”
Nakikita ko namang sinusubukan niya akong kausapin. Pero hindi maiiwasan na may kahati ako sa oras niya bukod sa mga requirements niya. Hindi ko alam kung siya lang ba o talagang kapag pumasok sa isang relasyon ang isang tao, minsan pumapangalawa na lang ang mga kaibigan niya. Ganoon na nga, mas nauuna sa priority niya yung relasyon nila kaysa sa pagkakaibigan namin.

28% “Seen 11:12PM”
        “Best friend liked your reply.”
Hindi ko na alam. Hindi ko akalaing aabot kami sa puntong hindi na kami nagpapansinan. Minsan, kapag nagkakasalubong kami sa corridor, hindi man lang kami nagbabatian. Kahit magkakasama ang mga kaibigan namin, parang hindi na kami magkakilala. Parang wala kaming pinagsamahan.

10% "Please connect the charger."
Wala na. Hindi na yata kailangan pang mag-connect ulit kasi sira na. Mukhang hindi na maaayos pa. Kahit ayusin, hindi na gagana. Kahit ilang beses naming subukang mag-usap, doon at doon rin ang balik, sa hindi pagkikibuan at hindi pagpapansinan. Mukhang wala na talaga.

1% Friendship Over
Hindi na kita kilala.

Literary (Submission) : Malaya






Minahal kita.
Mamahalin pa kita.
Mamahalin kita hangga’t sa maubos ako’t masaid
Mamahalin kita ng higit sa kaya kong ibigay
Mamahalin kita hangga’t kaya ng puso ko
Mamahalin kita at handa akong magpakasira para sa’yo

Magkunwari ka na mahal mo pa ako
Magkukunwari akong hindi ako sumuko
Magkunwari kang hindi mo pa ako kinalimutan
Magkukunwari ako na hindi kita sinukuan
Magkunwari tayong may tayo pa
Magkunwari tayong mahal pa natin ang isa’t-isa

Sa huling pagkakataon, hayaan mong mahalin kita.

At mamahalin kita sa kabila ng mga tanong kong nangangailangan ng kasagutan
Mamahalin kita sa kabila ng sakit na nararamdaman
Mamahalin kita kahit walang kasiguraduhan
Mamahalin kita kahit na magulo na
Mamahalin kita kahit na may iba nang laman ang puso mo

Kasi ang totoo niyan, sumuko ako.
Pero hindi ako tumigil sa pagmamahal sa’yo.
Hindi ako huminto.
Minahal kita mula simula hanggang dulo.
At kahit anong mangyari ikaw pa rin ang pipiliin ko,
Ikaw pa rin ang mamahalin ko

Sayo pa rin ako paulit-ulit na nahuhulog
Kahit iba na ang iniisip mo.
Ikaw pa rin ang tinitibok ng puso
Kahit na iba na ang tinitibok nung iyo.
Alam ko ang lugar ko.
Hindi kita pipilitin kung alam kong may iba kang iniibig,
Kung may iba ka nang mahal.

Kaya sa huling pagkakataon, hayaan mong mahalin kita.
Pagkatapos nito, malaya ka na.




Hindi na kita mahal
Sapagkat minahal kita kahit sa aki’y wala nang natira
Minahal kita kahit hindi ko na kaya
Minahal kita kahit masakit na
Walang- wala na ako noong minahal kita

Bakit pa magpapanggap
Kung ika’y unti-unti nang binitiwan,
Hanggang sa ang sakit ay mapawi na
Kung kalian ang “tayo” ay naglaho na
Ngayong wala ka na sa puso’t isipan
Saka mo sinambit, ang mga salitang noon pa ninanais marinig.

Huwag mo nang subukang gawin
Ang noon mo pa dapat ginawa
Huwag mo nang aksayahin
Ang [agmamahal mong hindi maibabalik
Huwag mo nang subukang bumawi
Sapagkat, huli na ang lahat

Patawad, ako’y sumuko rin
Kahit iba na ang mahal ko
Hindi pa rin nagbabago ang sa iyo
Huwag mo nang ibigay ang pag-ibig na
Hindi ko kayang suklian
Dahil sa iyong tabi, mayroong naghihintay
Handa kang ibigin kahit kalian man

Simula ngayon, huwag mo na akong iisipin
Huwag mo nang hahayaang sa aki’y mahulog muli
Unti-unti mo akong limutin
At iyong sarili muna’y hanapin
Para sabay tayong lalaya,
Ako mula sa iyong pag-ibig
At ikaw, mula sa pag-ibig na matagal
Nang hindi na dapat binabalikan

Literary (Submission): Prom?




January-- karaniwang panahong may invitation na para sa prom. Natanggap na namin ‘yung amin last week. Last prom na namin 'to, tapos senior high school na.

Ngayon, isang buwan na lang prom na. Hindi ko alam kung paano ako magpoprompose sa kanya. Kinakabahan din ako kasi takot akong ma-reject pero ayaw ko rin namang maunahan ako. Alam ko ‘yung mga tipo niyang promposal dahil kaibigan ko rin naman siya. Hindi naman siya gaanong maarte sa promposal. Magarbo man o simple lang, ayos na sa kanya 'yon. Basta natanong siya nang maayos.

Nalaman ko rin 'yan kasi tinatanong-tanong ko rin siya, pero walang halong malisya. Hindi rin pahalata. Hindi naman din kasi masyadong nag-aassume 'yon. Ayaw niya kasi nang umaasa. Mahirap daw, hindi mo alam kung may inaasahan ka talaga o umaasa ka lang sa wala. Pero medyo magulo ‘yung sagot niya sa tanong ko. Depende raw sa tao ‘yung magiging sagot niya. Nako, baka may hinihintay na 'tong magprompose sa kanya?

UPIS Fair na, hindi ko pa rin alam kung paano ko siya tatanungin. Nauunahan ako nang pagkatorpe ko. Palagi na lang ganito, hay. Napagtanto ko na mas mabuti nang subukan ko na lang tanungin siya kaysa naman sayangin ko ‘yung mga pagkakataon at pagsisihan ko lang sa huli.

Pagkatapos talaga nitong mga practice namin para sa Battle of the Bands, tatanungin ko na talaga siya. Alam ko naman na kung paano ko itatanong sa kanya.

---

Ang dilim na pero papaalis pa lang ako ng school. Late na kasi nagsimula ang program ngayong araw. Tinapos ko lang ‘yung performance nung banda ng batch namin. Tinatawagan na rin ako ni Mama, kanina pa.

Ang bagal-bagal ko pang maglakad. Kasi naman nakaka-lss ‘yung kinanta nung huling banda. Migraine. Pababa na sana ako ng hagdan nang may tumawag sa akin. Paglingon ko, hingal na hingal siyang lumapit sa akin.

"Uy, ganda ng performance niyo kanina ha! Okay ka lang ba?" Tanong ko.

"Salamat. Oo, okay lang ako," sagot naman niya.

"Oh? Eh, bakit hingal na hingal nga?" pagtataka ko.

"May gusto sana akong itanong pero ‘wag kang magagalit ha? Kahit anong isagot mo, okay lang. Tatanggapin ko. Okay?" paliwanag niya.

"Okay..." kinakabahan kong sagot.

"Alam kong wrong timing 'to at biglaan, pero will you go to prom with me?"

Napatulala ako nang marinig ko 'yang tanong na 'yan. Hindi ko talaga inaasahan. Sa lahat ng taong magtatanong, hindi ko inaasahang sa kanya manggagaling.

"HA??" 'yon lang ang tangi kong nasagot sa sobrang pagkagulat ko.

"Will you go to prom with me? Okay lang kahit mag ‘no’ ka, tatanggapin ko naman," inulit niyang pagtatanong.

Ang tagal ko bago sumagot. Nakatingin lang ako sa kanya. Hindi ko kasi alam isasagot ko eh. Kaibigan ko kasi siya pero iba ‘yung hinihintay kong magtanong sa akin. Mag ‘yes’ or mag ‘no’ man ako rito, hindi pa rin naman siya ang magiging date ko…

"Kung ano mang sagot ko sa’yo, walang magbabago ha? Friends pa rin tayo?" paglilinaw ko. Ayokong maging awkward kami pagkatapos nito.

Tumango lang siya.

"Sorry pero no," malungkot kong sagot.

Nakakaguilty naman.

"Okay lang," sagot niya, kahit alam kong hindi naman. Tango lang siya nang tango.

"Uyy sorry talaga ha… Walang magbabago ha?" grabe sa sobrang pagka-guilty ko hindi ko namalayang niyayakap ko na pala siya.

"Oo nga. Okay lang talaga. Sige na, baka mas lalo ka pang gabihin n’yan," sabay pagbitaw at pagpapaalam niya.

"Sorry talaga ha? Sige, bye na," hay. Para namang may magagawa pa ‘yung mga sorry ko.

Pababa na ako ng hagdan. Hindi ko alam kung magiging masaya ba ako dahil may nagyaya sa akin sa prom o malulungkot kasi ni-reject ko naman.

Gusto ko nang umuwi at itulog na lang 'to.

---

Kakatapos lang ng performance namin pero kinakabahan na naman ako. Paano ba naman kasi, ngayon ko pa naisipang magtanong sa kanya.

Hinanap ko muna siya. Baka mamaya kabadong-kabado ako rito, tapos umuwi na pala ‘yung tatanungin ko. Mas mabuting ngayon ko na gawin. Kung ipagpapabukas ko na naman, baka maunahan pa ako.

Ikakain ko muna 'tong kaba ko. Dami pa namang booth ngayon na masasarap ‘yung tinitinda.

Ayun na nga. Nakita ko na siya pababa ng hagdan. Okay na, busog na ako. Ready na akong magtanong!!!

Pero… bakit parang malungkot siya? Wrong timing ba kung magtatanong ako ngayon? I-reresched ko na naman ba promposal ko?

Bigla siyang napatingin sa akin at dali-daling lumapit. Hala siya. Bakit siya ganyan?! Bigla naman akog kinabahan.

Hinawakan niya ‘yung braso ko, nanginginig at nanlalamig ‘yung kamay niya. Nangingiyak pa ‘yung mga mata. Ano ba nangyari dito?

"Uy, ayos ka lang ba? Bakit ka naiiyak? Bakit nanlalamig 'yang kamay mo?" pag-aalala ko.

"Huuuuy. ‘Wag kang maingay ha? Sa 'yo ko pa lang 'to nasasabi, kasi ikaw ‘yung unang kaibigan na nakita ko. Kasi ikaw ‘yung nandyan. Hindi ko na alam gagawin ko. Nagiguilty pa rin ako. Nag-sorry naman ako pero alam kong hindi pa sapat 'yon. Nagprompose si Friend sa akin,” dali-dali niyang sinagot.

"Kasi ikaw ‘yung nandyan.."
"Nagprompose si Friend sa akin…"

Wow. 0 to 100 real quick.

"WEH? Talaga? Anong sagot mo?" kunwari-hindi-ako-affected na sagot ko. Pero, grabe, ganoon ba ako kabagal para maunahan?

Hindi ko inaasahang magtatanong din siya. Wala akong kaalam-alam na gusto niya rin pala 'tong kaibigan ko. Agh. Bakit ngayon pa?

"Oo, kahit ako rin nagulat eh. Hindi ko talaga inaasahan.

Nag 'No' ako," malungkot niyang sagot.

Paano na 'yan? Number 1 rule pa naman daw kapag tungkol sa promposal, hindi na pwedeng mag 'Yes' ‘yung tinanong kapag nag 'No' na siya sa iba.

Gusto ko sanang tanungin pa rin siya kaya nga lang… Paano kung nag ‘yes’ sa akin? Malay niyo lang naman, pero ang weird nun para sa kaibigan ko. Ang pangit tingnan. Ang sakit sa side niya. Pero ‘wag na rin. Mamaya i-reject din pala niya ako. Baka maging kotang-kota na siya sa pagkaguilty ngayong araw.

"Eh bakit ka malungkot na nag 'No' ka? Pinagsisisihan mo ba?"

"Hindi. Nagiguilty lang talaga ako. Kaibigan ko siya eh. Ang hirap kasi, malamang nasaktan ko rin 'yon," pagpapaliwanag niya.

Wala rin naman na akong magagawa. Kaibigan ko sila pareho. Lalo na ‘yung lalaki, simula pagkabata parang kapatid ko na siya kung ituring tapos itatapon ko lang sa ganito? Nako, ‘wag ganon.

"Kausapin mo na lang ulit, hindi naman mahirap kausap 'yon. Ipaliwanag mo na lang lahat sa kanya," payo ko.

"Sige. Maraming salamat. Uwi na ako," paalam niya.

Pinanuod ko siyang maglakad papalayo sa akin.

Hay. Wala na. Hindi ko na rin alam ang gagawin ko. Sign na ba 'to na wala akong pag-asa sa kanya? O wrong timing lang talaga?

Kung nauna ba akong magtanong, may magbabago?

---

Naiisip ko pa rin ‘yung mga nangyari kanina. Nagiguilty pa rin ako. Ngayon ko lang na-realize, buti na lang at hindi niya tinanong kung bakit ako nag 'No' kay Friend.

Kasi iisa lang naman ang maisasagot ko sa kanya,

"Hinihintay ko kasing ikaw ‘yung magtanong sa akin nung tanong na 'yon."

Kung nakikisama lang sana ang magandang timing para sa ating dalawa…

Literary: Sa Gitna ng Ulan






HAMOG
Kumukulimlim na. Ang init ng simoy ng hangin ay lumalamig at ang mga ulap na nagpapahiwatig ng pagbagsak ng inipong ulan tulad ng aking mga mata nagbabadya na rin ng pagbagsak ng mga luha.

Kasabay ng paghamog ay aking pag-iisa. Kakatapos lang naming mag-usap. Siguro’y iyon na ang huli dahil nagpaalam na ako, kasabay ng pagdilim ng kalangitan. Pinipigilan ko ang pagtulo ng aking mga luha habang inaabot ko ang liham na ginawa ko dahil hindi ko kayang sabihin ang mga salitang ‘paalam’ at ‘salamat’ sa kanya.

Hinahanap ko pa ang sarili ko. Binubuo ko pa ang puso ko. Inaayos ko pa ang isip ko. Ayokong umiyak ngunit anong magagawa ko? Mabigat na sa damdamin. Nakasalubong kita. ‘Di na napigilan ng mga mata. Salamat at nandyan ka pa rin.

AMBON

Umaambon na naman. Mukhang maya-maya lang, uulan na. Hassle pa naman pumunta ng canteen kapag ganitong panahon, pero para sa pagkain at dahil sa kagutuman, walang ambon-ambon.

Nasa third floor pa lang ako, nang makita kitang mag-isa at nagmumukmok sa isang tabi. Sinamahan muna kita. Baka kailangan mo ng makakasama o mapagkukuwentuhan. Alam mo namang nandito lang ako para sa 'yo. Alam kong nandiyan ka rin para sa akin, kapag ako ang nangailangan.

Nanatili muna ako sa iyong tabi. Hanggang sa maubos ang luha sa iyong mga mata na sinasabayan ng pag-ambon ng langit. Hanggang sa maubos ang nag-uumapaw na kalungkutan na iyong nararamdaman. Hanggang sa masabi mo na lahat ng bumabagabag sa iyong isip. Hanggang sa maging okay ka na, sasamahan pa rin kita.

ULAN

Ilang araw na simula noong araw na ‘yun, pero ‘di ko pa rin makalimutan. Sino bang makalilimot sa ilang buwan na tinapos ko lang sa ilang mga salita? “Ayoko pang tapusin pero ‘di ko na kaya.” Laging binubulong ng puso ko sa akin.

Lumalakas ang bawat pagpatak tubig sa kalangitan. Bumuhos ang ulan. Umiiyak na ang langit at ako’y nananaghoy rin. Tumingala ako sa langit baka sakaling mapigil ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. Subalit sa bawat pagpatak ng ulan mula sa kalangitan sa aking mukha, tila mga alaala rin itong nagbabalik sa aking gunita. Hindi ko maiwasang maalala lahat. Mga pangakong napako, mga sorry na paulit-ulit sinabi. Nasasaktan ako pero pinipilit kong maging masaya. Pero hindi ko pala kaya.

Inisip ng lahat okay na ako pero hindi. Akala ng lahat masaya na ako pero hindi. Nalilito ako dahil noong araw na iniwan ko siya sinamahan mo ako. Dinamayan mo ako noon sa panahong ako’y lumuluha. Kasama kita sa araw na iyon. Pinakikinggan mo ang aking mga paghikbi kahit na kahit na alam mong ikaw ang siyang mababasa ng ulan ng pangungulila para lamang hindi ako malunod sa aking mga luha.

At ngayon natatanaw kitang mag-isa, sa gitna ng ulan. Hindi ko alam kung papayungan kita. Nandito ako, nandyan ka, pero siya pa rin ang nasa isip ko. Naguguluhan ako.

BAGYO

Ilang linggo na ang lumipas mula noong sinamahan kita sa iyong pag-iisa, hanggang sa ngayon na nakikita na kitang masaya. Nararamdaman ko nang hindi mo na ako kailangan dahil okay ka na.

Habang ako'y nag-iisa, hindi ko mapigilang pagmasdan ang mga nagdidilim na ulap. Kay sarap pakinggan nang pagpatak ng ulan sa damuhan, kasabay nang pagkulog at pagkidlat sa kalangitan. Parang tinig mo sa gitna ng kaingayan ng ating silid-aralan, sa iyo pa rin ang palaging nais kong pakinggan. Ito na ang palagi kong hinahanap sa bawat oras ng katahimikan.

Nakatingala na sa langit at biglang napatanong, "Bakit ko nga ba hinayaang masanay ang sarili na palagi siyang nandiyan para sa akin?" Ngayon, pati ang loob ay tuluyan na ring nahulog. Tulad ng pagkahulog ng patak ng ulan sa naiwang bakas ng paa sa putikan. Tulad ng bakas na iniwan ko sa aking puso, nang pinili kong lumayo kaysa mas mapalapit pa sa iyo.

Nakikisama ang panahon sa akin. Tila mayroong bagyo sa pagitan ng ang aking puso at isip. Hahayaan ko bang tuluyang malunod sa pagragasa nitong damdamin? O hahayaan ko na lang bang payungan kita hanggang sa ako ang magdusa? Hindi ko na alam ang gagawin.

ALIMUOM

Matagal na rin kitang kaibigan. Sobrang close nga natin dati. Araw-araw na magkasama. Kaso biglang hindi na tulad ng dati at alam kong kasalanan ko dahil simula noong nakilala ko siya binalewala kita. Pero kahit na ganoon nandyan ka pa rin sa tabi ko na pwede kong sandalan kahit anong oras.

Amoy ko ang alimuom pagkatapos ng ulang hindi naman lumakas. Linggo na rin ang lumipas noon nang ang habagat ng kalungkutan ang nag-udyok sa akin upang magpaalam na sa kanya. Nangungulila pa rin ako sa kanya. Pero sa parehong panahon na iyon nandoon ka lang at hindi ka umalis kailanman sa tabi ko. Noong ang lahat ay nagpapahiwatig na naman ng pagbagsak, nasa tabi kita. Noong akala ko ay uulan na naman, naramadaman ko ang alimuom.

Ramdam ko na ang alimuom, ang init na nagmumula sa lupa matapos ang naudlot na ulan at alam ko na rin na nandyan ka. Ramdam kita, ang alimuom sa nagdaang ulan sa aking buhay. Nararamdaman ko na ang init ng pagmamahal, ang init ng mga yakap mo kahit hindi nakabalot ang mga kamay mo sa akin. Ramdam ko ang pag-asa sa iyo, na sa bawat pagtatapos ng ulan ay may bahaghari.

BAHAGHARI

Sa wakas, umaliwalas na ang panahon, kasabay ng pag-aliwalas ng iyong isipan. Sa wakas, sigurado ka na. Nakita mo na ang bahagharing magbibigay ng kulay sa binagyo mong mundo. Dumating ang pinakahihintay mo dahil dumating na siya. Malaya ka na mula sa alaala ng iyong nakaraan. At kung sino man ang bagong magpapasaya sa ‘yo, sana’y mahalin ka niya nang kung paano ka dapat mahalin. Ito na ang iyong pagkakataong maging masaya, huwag mo nang balewalain pa.

At sa wakas, nakita ko na rin ang bahaghari dahil nakita mo na ang sa iyo.

Literary (Submission): *FB Game





"Let's play a game. Like this post and I'll pm you a name. You'll go back here and you'll comment how you feel about that person. The name will stay between us."

Iba na talaga ang henerasyon ngayon. Imbis na nasa kalye at doon naglalaro, nasa bahay na lang at ganitong mga laro na ang sinasalihan. Ngayon, may bagong pauso na naman. Hindi ko alam kung saan nila nakukuha ‘yung mga ganitong klase ng laro.

Kadalasan, hindi ko pinapansin ang mga ganyan. Pero sa sobrang pagka-bored at kawalan ng gagawin, nakisali ako sa laro. Sinubukan ko lang naman. Nag-like ako ng isang status. Nag-message agad ng pangalan. Pangalan ng kaibigan ko. Nag-comment din ako agad. “Sobrang cool. Masayang kasama.” Nilagyan ko pa ‘yan ng emojis para sabay na sabay ako sa uso.

Natutuwa naman ako sa larong ito. Nakakaintriga ‘yung mga comment ng mga tao. Pero, hindi pwedeng malaman ng iba kung sino ‘yung ibinigay na pangalan sa ‘yo. Parte ‘yon ng rules ng laro.

Marami-rami na rin ‘yung nagpost ng status. Hindi ko naman pinalampas ‘yung mga iyon at nag-like lang ako nang nag-like. Marami pa naman akong oras para mag-comment. Tapos na ‘ko sa requirements, eh.

Habang nagbabasa ako ng mga post at namimili ng susunod na ila-like, naisip ko, para-paraan na lang ‘yung ibang tao. Kapag na-like na nu’ng crush nila, ang ime-message nila ‘yung pangalan nila kasi wala raw silang maisip. ‘Yung iba naman, parang doon na lang nagpapatama. Mayroon din na sa sobrang pagka-bored, pati pangalan ng teacher at school staff, ibinigay na rin.

Medyo matagal na rin akong nagla-like, naglalagay ng comment, at nagbabasa. Ang dami ko na ring natanggap na pangalan. Okay lang naman kapag pangalan ng kaibigan ko ‘yung naibibigay. Parang alam na siguro nila na madali ko nang mabibigyan ng comment.

Pero, nagtataka ako sa tuwing pangalan mo ‘yung ibinibigay sa akin. Sa pangalawa o pangatlong status pa lang yata na ni-like ko, nai-message na sa akin ang pangalan mo.

Nakakapagtaka kasi hindi ko alam kung bakit pangalan mo ‘yung ibinibigay. Ang mas nakakapagtaka pa, mukhang wala namang alam tungkol sa atin ‘yung mismong nagbigay ng pangalan mo. Hindi ko naman sila ka-close. Hindi mo rin naman kabatian, pero mga kaklase mo yata sila. At hindi rin naman yata nila na alam na close tayo. O baka hindi ko lang alam na alam nila na close tayo.

Sa tingin ko naman, pagdating sa ‘yo at sa mga pinagkakaabalahan mo o sa buhay mo, wala rin talagang gaanong nakakaalam. Hindi ka naman ganoon kadaldal pag hindi mo ka-close ang kausap mo. Madalas tahimik ka lang. Pero, ikaw yung tipo ng tao na sobrang kulit, sobrang sabog kapag nakilala na nang husto.

Sa pagkakaalam ko, iilan lang ang nakakaalam na kilala natin ang isa't isa, na nag-uusap tayo. Bilang lang yata ng isa kong kamay kung sino ang mga taong pinagsasabihan ko. Sobrang inaasar na nga ako ng mga pinagsasabihan ko ng tungkol sa atin. Pwede raw tayo. Bagay raw. Tapos palagi rin nilang tinatanong kung may “something” ba tayo kasi parang may "tayo" kapag magkausap, mapa-personal man o chat.

Nako. Lalo na akong inaasar mula noong minsan nakita nila tayong nag-uusap malapit sa fountain. Tapos noong wala naman na raw tayong pinag-uusapan, wala pa ring umaalis sa kinatatayuan natin. Parang okey lang daw sa atin na walang nagsasalita, magkasama lang okey na, komportable sa pakiramdam.

Kitang-kita naman daw na meron. Pero parang hindi naman daw natin alam o siguro hindi lang daw natin nakikita. Binabalewala ko na lang kasi alam kong hanggang magkaibigan lang naman tayo. Yata. Sana? Sana hindi?

Napapaisip din ako minsan. Paano kung mayroon ngang “something”? Paano kung mayroon ngang “sparks”? Paano nga kung tayong dalawa na lang ang hindi nakakakita ng kung ano man 'yon? Kung online ka rin kaya ngayon at mag-like ka ng status, makukuha mo rin kaya ang pangalan ko nang ilang beses?

Kasi naman hindi lang yata sampung beses ko natanggap ‘yung pangalan mo. Ang tindi!!! Ang malala pa rito, karamihan pa yata nu’ng nagsend ng pangalan mo ay may gusto sa‘yo. Kaya minsan kapag pangalan mo ang nakita ko sa messages, tinatanong ko kung bakit ikaw ‘yung naiisip nilang ibigay. Sasabihin nila, “Wala lang.” Sabi ko nga, eh.

Sa tingin ko nga, nakikiintriga lang kung anong mayroon sa ‘yo. O sa atin? Mukhang sila ‘yung mga taong hindi makalapit sa ‘yo para makausap ka. Pero nakakapagtaka na lalo, pati mga kaibigan mo, pangalan mo na ang ibinibigay. Kapag tinanong ko kung bakit ikaw, sasabihin din nila, "Wala lang hahaha." Pinaniwalaan ko na lang na wala lang talaga, kahit sa mga kaibigan mo na nanggaling.

Hindi ko na lang pinansin at sumagot na lang din nang pasimple. Nag-comment na lang ako, "Makulit, sabog minsan.” ‘Yung medyo obvious na alam na ng ibang may kilala sa ‘yo para hindi ako mapaghalataan. ‘Yung walang maiintriga kapag nakita ‘yung comment ko. Nilagyan ko rin ng mga emoji na nilagay ko sa iba para kunwari wala lang talaga.

Pero ang hirap pala kapag iisang pangalan ang ibinibigay sa‘yo. Lalo na kapag ayaw mong may maipahalata. Tapos iba-iba pa ‘yung mga taong nagbigay. Pinilit kong iba-iba ‘yung ilagay para hindi halatang ilang beses kong natanggap ‘yung pangalan mo. Sana naman gumana at hindi nila masabing "may something." Sa tingin ko kasi meron ngang "something" kahit kaunti. Hindi na lang ako umaasa kasi baka ako lang ang nakakaramdam nu’ng sparks sa tuwing magkausap tayo, magka-chat, at magkakulitan.

Naaaliw nga akong ka-chat ka, sa totoo lang. May mga tao pa palang katulad mo. Hinding-hindi nansi-seen at palaging nangunguna sa pakikipag-usap, ‘yung unang nagbibigay ng topic para may mapag-usapan.

Sa sobrang dalas nga nating magkausap sa chat, palagi ka nang una sa favorites ko sa messenger. Kahit na may mas madalas akong kausap doon kaysa sa 'yo. Pinipigilan ko ring masanay sa ganoon, baka kasi kapag nawala, hanap-hanapin ko pa. Ako pa ang matalo niyan.

Masaya na rin naman ako kasi hindi tayo yung tipo ng mga tao na komportable sa chat, awkward kapag personal nang nag-uusap. Kahit personal, komportable pa rin tayo sa isa’t isa.

Nung nagsawa na akong mag-comment, sinubukan ko na rin mag-post nung status. Sunod-sunod ang mga nagla-like. Ang hirap pala mag-isip ng pangalan na pwedeng makasagap rin ako ng intriga sa mga tao. Minsan, pangalan na lang ng kaibigan nila ang ibinibigay ko.

Kaya lang biglang pati yata si Tadhana, nakikipaglaro. Nagulat na lang ako, ni-like mo ang post ko. Online ka na pala!

Kinabahan ako bigla. Dali-dali naman akong nag-isip ng pangalang maibibigay sa 'yo. Hindi ko alam kung kaninong pangalan ang ibibigay.
Ilang minuto na ang nakalipas, wala pa akong naiisip. Kung pumara-paraan na lang din kaya ako? Para naman hindi rin sayang ‘yung pagkakataon. Sabi naman sa instructions, "...comment how you feel about that person." Baka sakaling ito na nga ‘yung pagkakataon para malaman ko kung ano nga ba sa tingin mo ang mayroon tayo. Kung totoong may "something" nga ba tayo.

"Ako na lang hahaha," message ko sa 'yo. Mas lalo tuloy akong kinabahan. Seseryosohin mo kaya? Tutal tayong dalawa lang naman ang nakakaalam nang ibinigay kong pangalan.

Handa na ba akong malaman kung ano sa tingin mo ang mayroon sa atin? Kasi sa akin, okey lang naman. Okey lang naman na magkaibigan lang. Okey lang din naman na may "something." Kailangan ko lang talagang malaman kung ano ‘yung sa tingin mo, kung ano nararamdaman mo.

Hinintay ko ‘yung comment mo. Hanggang sa tumunog na yung notification ng Facebook na nagsasabing nag-comment ka na raw. Pikit-mata kong pinindot ‘yung notif.

-----

Hindi ako mahilig mag-internet. Mas gusto kong kumikilos, nabibilad sa araw, at pinagpapawisan kesa maghapong nakaupo sa harap ng computer o kaya nakatingin sa cell phone. Hanggang ngayon, kung pwede lang, hindi ako madalas mag-o-online. Kaso sa dami ng reqs, mapag-iiwanan ako pag hindi ako nag-Facebook.

Naguguluhan kasi ako sa FB. Parang kung ano-ano na lang syine-share ng mga tao. ‘Tsaka ang lakas kumain ng oras. Basa ka nang basa o nood nang nood ng mga nasa news feed tapos di mo mamamalayan late na pala at wala ka nang time gumawa ng ibang mas mahalagang bagay. Pero nasanay na rin ako. Pinipili ko na lang ang papansinin, titingnan, at babasahin ko.

May mga araw lang talaga na sasabog ang notifs mo sa dami ng pinopost at syine-share ng mga tao. ‘Yung tipong di mo malaman kung anong unang titingnan. Kagaya ngayon. Meron na namang kumakalat na ‘like this status and I’ll pm you a name’ na post. Parang ‘yung mga nauso nu’ng limang buwang bakasyon. Ngayon, apat na araw lang walang pasok pero ang dami na agad time ng mga tao. Wala ba silang reqs at trabahong iniintindi?

Hindi ko sana papansinin kaya lang may nabasa akong comment mo sa isang post: “Makulit, sabog minsan.” Ako kaya ‘yan? Madalas mong sabihin sa ‘kin ‘yan eh. ‘Tsaka may mga emoji rin na madalas mong gamitin pag ka-chat mo ako. Du’n naman sa isa, sabi mo: “Akala ko tahimik pero marami siyang kuwento.” Nabanggit mo na rin kasi sa ‘kin yan nang ilang beses.

Pero naisip ko marami ka naman sigurong kilala na makulit at sabog at tahimik na maraming kuwento. Kaya titigilan ko na sanang mag-assume pero nakita ko ‘yung comment mo sa status ng kaibigan ko: “Corny mag-joke. Haha. Jk. Ok lang. Matalino. Mabuting friend.” Pwede rin kahit kanino ‘yan, di ba? Kaso nag-reply siya: “Yan lang talaga? ‘Friend’ lang talaga?” Binabalik-balikan ko nga ‘yung post niya baka sakaling mag-reply ka pero hindi na, eh. Ewan ko ba. Ang lakas ng pakiramdam ko na ako ang tinutukoy niyo diyan.

Kaso baka naman ako lang ang nag-iisip nu’n. Bakit naman ibibigay sa ’yo ang pangalan ko sa mga post na ‘yan? Parang wala naman masyadong nakakaalam na madalas tayong mag-usap. Na close tayo. Pero sa bagay, marami-rami na ring nang-aasar sa ‘tin. Madalas na tayong tanungin kung may “something” ba tayo. Sinasabi nila, may sparks. Sinasabi nila na bagay raw tayo. Na sana tayo na lang.

Hay! Sana nga! Kung alam lang nila. Kung alam mo lang. Minsan napapaisip ako kung nahahalata mo bang gusto kita, na higit na sa kaibigan ang turing ko sa ’yo. Nahahalata mo kaya na gustong-gusto kitang kausap, sa personal man o sa chat? Ang saya, eh. Nakikinig ka talaga kahit walang kuwenta na yung mga sinasabi ko. Kahit sobrang corny ko.

Nahahalata mo kayang hindi kita sini-seen? Kahit pagod na pagod na ako, kahit wala na akong sasabihin, magre-reply pa rin ako at pilit akong maghahanap ng pwede nating mapag-usapan.
Nahahalata mo kayang masaya ako pag magkasama tayo? Kahit ubos na ang kwento, biro, hirit, side comment, basta ikaw ang kasama ko, masaya pa rin ako.

Nahahalata mo rin kayang nag-aalinlangan ako? Nakakatakot eh, pag naiisip ko na awkward na tayo. Na hindi ka na sasagot sa mga message ko. Na hindi mo na ko kakausapin. Kaya kahit gustong-gusto ko nang sabihin sa’yo na gusto kita, kahit minsan nararamdaman kong gusto mo rin ako, kahit alam ko, mukhang alam mo rin, at mukhang alam na rin ng marami na may something talaga tayo, nagdadalawang-isip ako.

Mahirap na. Paano kung di mo ako gusto? Eh di wala nang magsasabing makulit ako, sabog ako, at corny ako. Wala nang mangungumusta sa ‘kin. Wala nang sasalo sa mga hirit ko. Sanay na sanay pa naman akong nandiyan ka. Panigurado, hahanap-hanapin ko. Kaya okey na muna ‘to. Masaya naman tayo, eh.

Kaya lang nakakainis kasi pag inaasar ka sa iba. Di naman ‘yan madalas mangyari lalo na nu’ng inaasar na tayo pero nakakainis pa rin. Mahirap na ngang pigilan ‘yung “something,” mas lalo pang mahirap pigilan ang selos lalo na pag wala ka namang karapatan. Kaya pinagkakasya ko talaga ‘yung sarili ko sa kung ano lang ‘yung alam nating meron tayo.

Para hindi na kung ano-ano ang maisip ko, titigil na dapat ako sa pagbabasa at itsa-chat na lang kita. Doon na lang sana ako magtatanong nang pasimple kung naibigay ba sa ’yo ang pangalan ko sa game na ‘yan. Kaya lang nakita kong nag-post ka na ng status. Tamang-tama! Ila-like ko para ‘yan na ang simula ng usapan natin.

“Hi,” sabi mo sa chat. Hindi ko inaasahang magme-message ka agad kasi ang dami nang nag-like ng post mo. “Sasali ka talaga, ah!”

“Haha try lang.”

“Wait.

Hmmm..

Hala.

Di ko alam sino.”

“Haha kahit sino.

Wag mo na masyado pag-isipan.”

Medyo matagal bago ka nag-reply ulit. At kinabahan ako nang todo nu’ng nabasa ko ang reply mo:

“Ako na lang hahaha”

Nag-reply ako agad ng: “Hahaha sige.” Pero sa totoo lang di ko alam ang gagawin ko.

Pwede naman akong magbigay ng kahit anong sagot lang. “Maganda. Matalino. Mabait. Thoughtful. Caring. True friend.” Nakailang beses ko nang tinype at binura ‘yan. Kaso pakiramdam ko ‘eto na ang tamang pagkakataon. Baka hindi na ako mabigyan ulit ng ganito. Kaya kahit nag-aalangan ako na sa ganitong paraan mo malaman, sinend ko ang reply ko:

“Alam mo ba, matagal ko na siyang gusto. At hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya. HAHAHAHAHAHA bye usap tayo soon.”

Literary (Submission): Aasa Ba Ko Sa'yo?



"Uuuuy, malapit na prom!!! Kinakabahan na ako. Baka kasi hindi maging masaya yung gabi niya. Baka ako pa maging dahilan non."

"Ano ka ba! Hindi naman mag-yes 'yon kung alam niyang hindi siya magiging masayang kasama ka eh."

"Sa bagay. Pero huwag mo kalimutan ha, isasayaw kita!"

"Basta huwag ikaw ang makalimot. Baka kasi masyado kang mag-enjoy kasi natupad na yung wish mong makadate siya sa prom."

"Hindi naman siguro. Basta sa paborito mong kanta ha? Isasayaw kita!"

"Oo naman, ikaw pa!"

-----

Ilang araw na ang lumipas, hindi ko pa rin makalimutan ang prom. Una at huling beses ko kasing umattend ng prom dahil hindi ako pinayagan last year. May kailangang kailangan kaming puntahan. Noon lang ako naghanda at nag-ayos para sa ganoong pormal na okasyon. Hindi naman kasi ako palaayos. Basta komportable ang damit at nakapagsuklay, ayos na.

Grabe, masaya palang mag prom! Kahit walang date, okay lang! Masarap naman kasing kumain nang kumain at marami naman akong kasamang kaibigan sa table. Pero sa puntong iyan, hindi pa tapos ang gabi kaya hindi ko sigurado kung hanggang matapos ang prom, masaya pa rin ako.

Noong gabing iyon, nakita ko kung paano ka magkagusto sa isang tao. Doon kita tunay na nakilala. Hindi ko akalaing gentleman ka pala! Panay side comment at pangungulit lang naman kasi ang madalas mong gawin sa klase. Nakaalalay ka kahit saan siya magpunta. Sa bagay, mahirap na. Sa haba ba naman ng damit at sa taas ng heels niya, imposibleng hindi ito matapakan ng iba. Baka mapatid pa siya. Pero nasa tamang edad naman na siya, kaya na niya ang sarili niya!

At kita mo nga naman 'o! Marunong ka palang maging sincere at seryoso. Grabe naman kasi kung paano mo siya titigan, parang wala kang ibang kasama sa table. Kahit nga habang kumakain siya, hindi mo pinalampas. Helllooooo! *kaway kaway* Andito pa kaming friends mo oh! Pwede mo rin naman kaming kausapin.

Sa wakas, oras na ng sayawan. Tapos na ang first dance… second dance… third… at ilan pang mga kanta ang dumaan.

Napagtanto kong gusto mo talaga siya. Parang dinadala mo ang buong mundo sa tuwing yayayain siyang sumayaw ng iba. "Oo, ikaw nga ang date ko pero parang hindi rin. Ang dami kong kaagaw sa'yo." Ganyan ang sinasabi ng mga mata mo. Hay. Pero alam mo naman kasing beauty queen ang datingan ng date mo. Halos nasa kanya na ang lahat.

Lumilipas na ang gabi. Nakakailang sayaw na rin ako. Nakakailang beses ka na ring nakaupo habang pinapanood siyang sumayaw kasama ang iba.

Tumugtog na ang paborito kong kanta! Ayan, naghintay na akong magyaya ka. Pero bakit ganoon? Siya ang niyaya mo. Sa isip ko naman, "Ay teka! Baka yung isang kanta yung alam niyang paborito ko!"

Naghintay ulit ako. Umasa. Naghintay nang naghintay. Umasa pa rin. Naghintay… naghintay… Tumugtog na yata halos lahat ng gusto kong kanta, wala pa rin. Minsan, nakikita lang naman kitang nakatulala, wala ka namang kasayaw. Siguro may kasayaw na naman siya. Pero umaasa pa rin akong hindi mo nakalimutan.

Naisayaw ko na halos lahat ng kaibigan ko. Pero wala pa rin. May iba pang nagyaya, naisayaw ko na rin. Yung totoo, ano ang alam mong paborito kong kanta? Hinayaan ko na lang. Mukhang nawala ka na yata sa mood.

Lahat ng inaasahan kong mangyari sa gabing iyon, hindi ko akalaing magkakatotoo.

Siyempre, natapos ang gabi nang hindi mo ako naisayaw. Hindi ko alam kung masyadong okupado ang isip mo noon o nakalimutan mo lang talaga. Baka naman hinintay mong ako pa ang magyaya sa'yo? Naku, sorry! Sabi mo isasayaw mo ako, kaya hinintay lang kita. O baka naman ayaw mo lang talaga? Pero kung ganoon, sana hindi mo na lang sinabi na isasayaw mo ako kasi inasahan ko na. Wala rin naman palang mangyayari.

Oo, mababaw na dahilan pero sa'yo kasi nanggaling. At naging mahalaga kasi mahalaga ka. Ayos lang. Kahit nakalimutan mo, kahit hindi ka na mag-sorry, okay lang. Hindi naman na 'yon mauulit kasi nga last na.

At sanay na rin naman akong umasa sa wala.
Subscribe to: Posts (Atom)