Showing posts with label MCmula. Show all posts

Literary (Submission): Beyond Changed



It’s amazing how little things can change everything
And a simple ‘hi’ can keep you smiling
How a quick exchange of looks can make your heart beat faster
And how a short text can make it shatter

Never have I had a problem trusting anyone
I haven’t left anything I started undone
I always had time for anyone
I’ve always had so much fun

Then you came to my life
You were the best thing that ever happened to me
The one who would take away my strife
Someone who I would always love to see

I never thought it would be you to change me
All your tricks and plans I didn’t see
I thought I can trust you with my heart
But you chose to tear it apart

Never have I thought that I would be this broken
All the memories we had can’t be forgotten
Nothing could hurt more than being used
By someone I trusted and now left me confused

I genuinely believed that we could be
After all the time and memories you spent with me
I thought that we could be together
Because of you I was about to believe in forever

But I’m actually thanking you for breaking my heart
Because now I know who would love it
Even though it has fallen apart

Literary (Submission): Pagsubok ng Pag-ibig



Nagsimula ang paglalakbay dala ay katatagan
Usad lang kahit di alam ang patutunguhan
Nais lang ay makamtam ang kaligahayan
Magagandang pangyayari ay matamang inaabangan

Ngunit sa paghahanap ika’y nasilayan
Pagpasok ng hangin sa dibdib tila pinipigilan
Sa bawat ngiti mo ako’y nasisiyahan
“Sa wakas!” hinahanap-hanap ay aking natagpuan

Ginawa ang lahat para sa’yo
“Ay sawimpalad!” hindi pala ito sapat
Sakit sa damdami’y unti-unting kumalat
Sugat na dulot mo’y sa puso’y tumatak

Sa susunod na ako’y makatagpo
Totoong nararamdama’y pag-aaralang itago
Sapagkat lakas ng loob tila’y naglaho
Upang di na masaktan ang puso sa sakit ng palaso

Literary (Submission): Give Her Time



Her eyes were red, her voice was shaking
Disconnected, distraught, hard to reach
Everyone knew that her heart was aching
Give her time
That's all she needs

Everything around her, as it seems, was different
All her actions governed by regret
But she still craves the love, the spontaneous moments
Give her time
She's not ready, not yet

Don't ask why it hurts her so
Or why she's hard to be around
Because even she doesn't completely know
Give her time
To figure things out and grow

Overwhelmed by how much she wanted to change
The way that everything went
She can't help but continue to take the blame
But give her time…
Give her time to move on.

Literary (Submission): Sabi ng Puso Ko



Sabi ng puso ko, “okay” lang ako. Ok pa…

“Darating ang panahong kaibigan na lang ang tingin ko sa kanya at hindi na isang taong sobrang minahal ko.” Ito ang sabi ng mga mata kong unti-unti nang na bulag sa “pagmamahal” mo.

Sabi ng puso ko, wala na mang katarata ang mga mata ko. Siguro, wala pa.

“Balang araw, ang maririnig mo na lang ay ang mga katagang ‘tapos na,’ ‘okay na,’ at hindi na iyong ‘mahal kita,’” sabi ng tenga kong naririndi na sa mga kasinungalingan mo.

Sabi ng puso ko, lalabas din lahat ng‘yan sa kabila ng tenga ko. Dalawa naman daw sila eh.

“Ipahinga mo naman ako sa paghahabol . Nakakapagod na, nakakasawa,” sabi ng mga binti kong pagod na sa katatakbo pabalik sa’yo.

Humihiyaw na ang mga binti ko sa pagod. Pagod na siya sa kahahabol sa’yo. Sa araw-araw ko ba naman daw bang paghahabol, dapat matagal na akong huminto.

“Ipunin mo na muna kami. Saka na ulit kami bubuhos. Sakana, kapag para na sa taong tunay nanagmahalsa’yo,” sabi ng mga luha kong gabi-gabing pumapatak para sa’yo

Sabi ng puso ko, marami pang tubig sa katawan ko. Hindi yan mauubos kasi hindi nanaman daw ako iiyak.

“Okay lang kung di mo muna kami bilhin at inumin, makatulog ka lang ng mahimbing,” sabi ng mga garapon ng kapeng itinitimpla ko gabi-gabi at nilalaklak oras-oras, magising lang magdamag at mahintay ang mga sagot mo sa lahat ng mensahe ko sa’yo.

Sabi ng puso ko, okay lang. May softdrinks pa naman daw sa ref. Sapat na siguro ‘yon.

“Panahon na para ako naman ang paganahin mo,” sabi ng utak kong sawa na sa mga kasinungalingang laging sagot ng puso ko.

Sabi ng puso ko… Sabi ng puso ko, kaya ko pa eh.
Pero ang sabi ko, ayaw ko na.
At tumigil na lang bigla itong puso ko.

Literary: (Your) Daily Brew



Today, as the sun gently touches your skin
As you sit back and take a sip of your everyday drink,
Remember that you are loved;
A morning glory;
And even stronger than your coffee.
In everything you do, take delight;
And because much is given, you must fight.
Hush first the fuss,
Carry on, felicity.
Take a deep breath,
Make the day pass.
And tomorrow again,
Go back to the start.

Literary: Sinimulan at Tinapos


Aminin ko man o hindi,
Ikaw ang una kong kuwento.
Sa iyong mga unang tingin, sulyap at ngiti,
Nabuo ang banghay ng istorya ko.
At ikaw ang unang kabanata ng buhay ko.

Inaasahan ko man o hindi,
Ikaw ang imahe sa tulang isinusulat ko.
Sa bawat taludtod at saknong,
Mukha at kilos mo ang larawang-diwang nabuo ko.
At ikaw ang tulang binibigkas ng bibig ko.

Subalit sa kagustuhan man o hindi,
Ikaw ang unang trahedya ko.
Sa una mong pag-alis at muling pagbabalik,
At hanggang ngayo’y iniluluha ko ang huli mong paglayo.
At ikaw pinakamalaungkot na naganap sa buhay ko.

Pinilit ko namang ipagpatuloy ang pagkatha,
Ikaw ang nagpasyang tapusin na.
Ang bawat simula’y nauuwi sa pagtatapos.
Ang bawat kabanata’y nauuwi lamang sa trahedya.
At ang sulatin ko’y hindi na maitutuloy pa.

Literary: Ngayon



Pagkagising ko kaninang umaga,
Tingin agad sa cellphone.
Walang text.
Walang “Good morning! :)”
Walang, “Hala nakatulog ako, sooorry. :(”
Eh missed call kaya?
Wala rin.
Katamad bumangon.

Pagdaan ko sa sala,
Nakabukas ang radyo.
Teka.
Boses ba niya ‘yun?
Siyempre hindi.
Hindi naman siya D.J.
Ayoko nang makinig.

Pagpasok ko sa kusina,
Naamoy ko ang niluluto.
Siyempre ang paborito niya.
Ang suwerte nga naman.
Nawalan na ako ng gana.

Paglabas ko ng bahay,
Kinapa ko ang bag ko.
Naku!
Wala pala akong payong.
Hiniram nga pala niya.
Malamang ‘di na niya ibabalik pa.
Sakto!
Umulan pa.

Ngayong wala ka na,
Bawat araw’y kay hirap harapin.
Lahat ng simula’y tila mabilis natatapos din.
Naghihintay sa panahong,
Pagkakamali ko’y simulang ayusin.

Literary: Hanggang Ngayon



Hindi ko alam kung bakit,
Pero kung sa natatakot—oo,
At kung sa kinakabahan,
Kung sa naguguluhan—mas lalo.

Kaya habang maaga pa,
Pinipilit kong maghanda,
Kakayaning harapin,
Kahit pa ako’y subukin.

Di dapat pangunahan,
Ang pasya ng kapalaran.
Sa Diyos lamang mananalig,
Susundin ang kanyang ibig.

Dahil may tamang panahon ang simula
May tamang saan at kailan,
May tamang sino,
Tamang bakit at paano.

Maghahanda ako’t aasa,
Sa una’y mag-aalala pero di rin ng sobra,
Bilang simula’y magtitiwala,
Hahayaang kumilos ang tadhana.

Literary: Hanggang Tingin



Sa isang pangkaraniwang araw,
Nakita ko ang isang ikaw.
Tila tumigil ang aking mundo,
Nang magkatinginan tayo.

Mata’y nabighani
Nang makita ang iyong ngiti.
Di malaman ang madarama,
Iba talaga ang dulot mong saya.

Gustong-gusto kitang kilalanin
Di ko magawa dahil noon pa man ako’y nahihiya.
Aaminin kong tinamaan agad ako,
Di ko lang maamin nang harapan sa’yo.

Sa’yo unang nadama,
Ang “first love” ika nga nila.
Ano nga ba ang dapat gawin,
Ikaw na nga ba ang nararapat para sa akin?

Sana’y mapansin mo ako,
Iyon lang ay kuntento na ako.
Dahil ikaw ang una kong minamahal,
Wag naman sanang saktan ang puso ko.

Makakaasa kang nandito lang ako,
Kung kailangan mo ang tulad ko.
Hindi kita pipiliting ako’y gustuhin,
'Pagkat kuntento na ako sa hanggang tingin.

Literary: Restart



If only I could turn back time,
I would right all my mistakes.
I would tell you I love you
So that you won’t walk away.

I threw away a diamond
And exchanged it for a rock.
I regret making that decision
So please take me back.

How can I be so foolish
To hurt you and make you cry?
Let me fix everything
Before your feelings die.

Let me love you again,
I promise I won’t break your heart.
Will you give me another chance
To go back and restart?

Literary: Ego Feeder



First,
Find a boy who will fall for
Your hair,
Your eyes,
Your pouty lips,
Or your smile.

That boy should be able to treat you right,
Blind himself from your selfishness,
Keep you friendly company through the night,
And love you despite your intentions.

Second,
Make him stay
And promise him you’ll always love
The way he smiles at silly things
And the way he holds you when you feel down.

Third,
Forget about him most of the time,
Fall in love with anyone else who makes you laugh,
Forget about the letters he wrote you,
Or how you filled his thoughts.

Fourth,
Be confused as to how to tell him
That you don’t love him anymore.

Fifth,
Realize you never did.

Finally,
Tell him you’re sorry that he stayed around
To only disappoint him in the end
Tell him he will always be fun to be with.

Punish yourself for making him love you
Just because you never did.

Literary: Liar



How many times have I said it?
How many times have I repeated it?
How many times have I failed?
How many times have I said that I’d try?

What if you never knew?
What if I no one ever told you?
What if the gossip never flew?
Would we ever get to talk without further ado?

I want to change but I don’t know how.
I do not want it someday; I want it now.
I want to take every opportunity I can get,
No more wasted chances, no more regrets

I said that I would change for the better,
I said I would have the courage.
I said, “Come tomorrow, I will finally talk to her!”
But in truth I’m just a scared, dimwitted liar.

Literary: Speechless



“Hi” was the only thing I could say
Before my mind went blank.
As I saw you walk my way,
My only thought was if you’d say “hi” back.

Whenever I see you,
A conversation is all I ask—
One longer than a minute or two.
Simply, in your presence, I bask.

I can’t help but wonder,
With opportunities ringing like a chime,
I let them pass and say “later”
Only to find out, there is no time.

Has this all been predestined?
I’ve tried it all to get closer
But, alas, in the bitter end,
It is I who drives myself farther.

But why? Why am I like this?
Change, am I to resist?
Will I forever keep myself from bliss?
No more, for without you I cannot exist.

That will soon be nothing more than the past.
With these words we shall part.
On the morrow I shall change at last,
And I shall look forward to a new start.

Literary: Handa Ka Ba?



Handa mo bang itaya
Ang sarili para sa kanya?
Sa kanyang ang mahal daw ay ikaw?
Isa itong malaking sugal.

Handa mo bang harapin
Ang bukas para sa kanya?
Sa kanyang ikaw lang daw ang nakikita’t natatanaw?
Isa itong pakikipagsapalaran.

Handa mo bang sabihin sa kanya
Na di mo mapaniwalaan ang nararamdaman niya?
Na baka hindi ikaw ang natatanaw, nakikita’t mahal niya?
Isa itong pagdududa.

Kaya dumating ang oras,
Sinabi mong maghintay siya.
Hanggang ang pagdududa’y lumipas,
Ang sumugal at makipagsapalara’y matapang nang mahaharap.

Lumipas ang mga araw at buwan,
Kung kailan sa wakas,
Napag-isip-isip mong handa ka na,
Tatanggapin mo na ang pagmamahal na alay niya.

Sasagot ka nang “mahal kita.”
Subalit nakita mo siyang masaya’t nasa malayo na,
Ngayong handa ka na buhay naman niya’y natapos na.
Handa ka pa rin ba?

Literary: When It All Began



I still remember that day. When you delightfully entered the room I was in, you also unknowingly entered my life. I barely knew you nor did I want to. So I didn’t expect to reach this point… this point when you make my mind spin circles, go round and round like a carousel every time I see you.

I still remember that day. You wore your best smile. That unforgettable arch of your lips lit up my world. There were so many people in that crowded place yet you effortlessly caught my attention. Soon, you also caught my heart and got ahold of my emotions.

I still remember that day. You spoke to me softly. Your angelic voice and your heavenly tone had me floating on cloud nine. I hoped that sound serenading my ears would last forever. Your words kept flowing through my veins that I feel every inch of you in my soul.

I still remember that day when I saw a spark in every move you made, when you captured every single piece of my heart. I remember the wick of the candle that you lit, the butterflies in my stomach you made flutter. That day was the beginning of everything I feel for you right now.

That was the day I started falling in love with you.

Literary: Magkaibigan



Nagsimula ang lahat nang kami’y magkatabi,
At nang masilayan ko ang ngiti sa kanyang labi.
Tinanong ko ang kanyang pangalan,
Sumunod ang pakikipagkamayan.

Kami’y naging magkaibigan,
Nagkukulita’t nagtatawanan.
Subalit di ko inaasahan,
Tumibok ang puso kong ito na puno ng kasiyahan.

Di ko malaman ang aking gagawin,
Di ko malaman kung ako’y aamin.
Matagal kong pinag-isipan,
Naglakas ako ng loob at siya’y tinawagan.

Sinimulan kong bigkasin,
Ang sigaw niring damdamin
“Gusto rin kita.” sabi niya, sabay tahimik.
Ako’y nagulat at nawalan din ng imik.

Aming mundo’y pinagtagpo
Ng tadhanang mapagbiro.
Nagsimula sa pagkakaibigan,
Na nauwi sa pag-ibig na sana’y walang hanggan.

Literary: Just Woke Up



I dropped from a cliff
Slowly, like a leaf,
Not knowing where I’ll fall,
Not knowing who to call.

I crashed into the waves.
Then, I was drowning—
Drowning from thinking
Of treasures I want to save.

Feeling the depression,
I started swimming away
In no such direction,
Cluelessly taking different ways.

Suddenly, I saw a light,
And it blinded my sight.
Then I woke up
Feeling lighter from my nap.

Literary: Moved On? Moved On.



“Ano bang nagawa ko?”
“Anong pagkukulang ko sa’yo?”
“Di pa ba sapat ang mga ginagawa ko?”
“May pagkakamali ba ako?”

Iyan ang mga tanong na tumatakbo sa isip ko. Hindi ko lubos na matanggap na wala ka na sa akin. Napakasakit na iwan ng minamahal mo. Napakahirap kalimutan ang lahat ng alaala, at ang panahon na pinagsamahan. Tulad na lamang ng aking matagal na paghihintay sa matamis mong “Oo”. Kung hindi dahil sa iyong “Oo,” ay hindi rin magiging TAYO. Lalong hindi ko kayang kalimutan ang ating unang anibersaryo. Ang mga kandilang hugis puso kasama ang pangalan mo’t pangalan ko. Akala ko tayo hanggang dulo. Pero nagising na lang ako’t sinabi mong mag-usap tayo.

“Mag-usap tayo.”
“May kailangan tayong pag-usapan.”
“Kailangan kitang makausap.”

Iyan ang iyong sinabi sa akin nang araw na iyon. Naisip kong may problema ka. Nagmadali pa ako. Nag-ayos ng sarili dahil mag-uusap tayo. Nagulat ako’t kinabahan dahil pagkakita ko sa’yo’y kasama mo siya. Hindi mo man aminin, alam ko na. Naramdaman ko na. Pagkat kung paano mo siya tignan ngayon, ganoon ka rin sa akin noon. Wala na akong nasabi. Nauna nang lumuha ang mga mata ko. Ang lahat ng iyon ay mananatili sa aking alaala. Masakit na pangyayaring tila mananatili sa aking puso.

“Bakit kailangan mo pang makipag-usap?”
“Bakit kailangang sa harap pa niya?”
“Bakit may iba na?”
“Wala na siguro akong magagawa pa.”

Iyan ang tanong na bumabagabag sa isipan ko. Pero, huwag kang mag-alala. Wala akong pinagsisihan sa panahong ating pinagsamahan. Sa kabila niyon, nais kong ika’y pasalamatan sapagkat kung hindi dahil sa iyo, hindi ako magbabago. Nagising na ako sa katotohanan. Napagtanto kong ang ating pinagsamahan ay isa lamang sa maraming kuwentong walang masayang katapusan.

“Hindi kami para sa isa’t isa.”

Iyan ang nabuo sa sa isip ko. Itinakdang di kami magsasama ng matagal. Nawala ka sa buhay ko. Pero, alam kong may darating na bago. Kaya ito ako ngayon, namumuhay nang panibago. Nagsisimula nang bagong buhay para sa sarili ko.

Literary: ContinYou



The days are getting longer,
This is too much for me to ponder.
How will I recover from this, I wonder,
Why can’t we just be together?

One rainy day in January,
I was daydreaming in my sanctuary.
Then it hit me, like a meteor in the galaxy,
That I should start already.

Time to make my dream a reality
And approach you with the right mentality.
No, this is not a fallacy
And I don’t want it to result in a travesty.

I hope that soon you feel
The same way I feel about you.
Because the moment I saw you, I knew
That these feelings are definitely true.

I may not be your type
Or the one you like to talk to on Skype.
Yet one thing is for sure,
I will always treat you right.

I don’t know what I’m getting into
Or if this is the right thing to do
Yet I will still continue
For all I keep thinking about is you.

Literary: Playlist



“Living in my own world, didn’t understand…”

A new playlist will be played with a new set of songs included. As the first song starts, I also begin to feel a range of emotions. I hear the Intro and I start to feel excited. Once I hear the words and the beautiful melody, I start to understand what is coming up. Here goes the harmony and it feels very different. Things are falling into place and are blending in perfectly together. I keep getting hooked as the song continues.

“…I feel in my heart, the start of something new.”

As I hear the first song ending, I start to feel the suspense of waiting for what song will start next. And now, here it comes. A new range of emotions is felt again as yet another song comes. This cycle goes on and on all the while I was listening to my new playlist.

“Took a deep breath in the mirror. He didn’t like it when I wore high heels…”

My playlist now comes to an end and I’m a little disappointed. But here’s the thing about it ending—it is giving me a chance to create a new one and listen to it. I have been given a chance to start again.

“But on a Wednesday, in a café, I watched it begin again…”