Showing posts with label 12345. Show all posts

Literary: Changing Seasons




Butterflies flew from all over,
With the news of spring’s first flower,
Soon there was I, a little bud.
An eager little sprouting gaud.

My giddy sisters sprung one by one,
Ready to welcome the big bright sun.
I didn’t know about anything,
But sure, was to conquer everything.

The buzzing bees came by me and said,
You’re the pinkest bud we’ve ever seen!
Flattered, I spread my petals proudly,
Of course!
No one has ever witnessed such beauty!

For the rest of the season of spring,
I bathed with sweet sugared water,
Misted with perfume every morning,
In the evening slathered with butter.

Summer came, and to no one’s surprise,
Amongst all the flowers, with no ties,
Blooming and swaying right with the wind.
With my beauty, others were outshined.

But with summer came the nasty heat.
Every flower darkened its petals,
So that they would not be burned alive,
To be able to live, so did I.

And then Fall came with ravaging strength.
It dried my roots and wilted my petals,
All the other flowers were shedding,
To be able to live, so did I.

The field was people packed in winter,
Taking pictures with us pink flowers.
Rows and rows of us were trampled on,
So, I grew thorns to keep them at bay.

Lost and weary at the season’s end,
All the hardships truly made me bend,
Taken, the beauty that nature lent,
Needn’t all of this obstacle sent?

Grieving over the loss of beauty,
An epiphany came over me.
Had these dull petals and thorns not come,
I wouldn’t survive the seasons’ wrath.

Literary: Infinity for you




Ten days I’ve been wandering the world aimlessly,
I thought of chasing you even through land and sea.
Nine times I’ve seen your face amongst the crowd,
Delusional, did I scream your name too loud?
Eight times I passed the couch we slept on together,
Seven minutes every hour, it got me wishing that was forever.
Six moments, and that, makes up a heartbreak,
Bet when you come back it’ll seize all the ache.


Five steps and I’ve tumbled down the hill,
Bruised and beaten but no tears still.
Four thoughts popped in my head when I came tumbling,
Three was solved and the last needed thinking,
How come two loved but only one stayed true?

Zero is the exact number of answers that came to play,
But I know, someday, I’ll find the answer anyway.
Even if it takes me a whole infinity and a day.

Literary: Ang Inang Bayan Ko




Pag-ibig mo ang pumupuno sa aking puso at ang dumadaloy sa aking dugo.
Inang bayan, ikaw ang pinakamamahal, wag mong kalilimutan.
Lahat ay kayang gawin para sa’yo,
Ipaglalaban sa kahit na sino,
Poprotektahan hanggang dulo.
Iniingatang yaman ng bawat Pilipino ang iyong aruga.
Nasaan man sa mundo, di malilimutan dahil sa akin ikaw ang bumubuo.
Ang pagkakakilanlan ay nakaukit sa aking isipan,
Sa puso ng bawat Pilipino ay nakatatak ang nag-iisang Inang Bayan na kailan man ay di ito pakakawalan.

Literary: Noong gabing iniwan mo ako




Hindi ko matandaan kung gaano na ako katagal lumilibot sa lugar na ito, ngunit alam ko kung paano ako nakarating dito.

Noong gabing iniwan mo ako ay tinangay mo rin ang ilaw sa buhay ko. Unti-unti, nabalot ng kadiliman ang aking mundo. Mula sa kanluran patungong silangan, unti-unting ginapang ng itim na tinta ang kalangitan, kasunod noon ay ang pagbulong ng malamig na hangin sa akin.

Wala na siya. Sabi nito. Alam ko naman, bulong ko, habang pinapanood ang puting usok na kumakawala sa aking bibig. Malamig na. Masyadong malamig.

Dito nagsimula ang paglalakbay ko sa madilim at malamig na disyertong ito. Lakad lang ako nang lakad, determinadong makarating sa destinasyong walang patutunguhan.

Sa paglalakbay ko, madami na akong nakilala. Sina Lungkot, Takot, at Pangamba. Madami pa sila. Alam mo noong nandito ka pa hindi naman sila nagpapakita, Takot kasi sila sa ilaw na iyong dala. Sa kasamaang palad, dahil wala ka na nga, tila sila’y naging kaibigan ko na.

Isang araw ako’y nakarating sa pababang burol. Hindi ko na makita ang dulo sa sobrang tarik at lalim. Nagtataka akong sumilip sa nakakalulang dulo. Ano kayang naroon?

Maaari mo namang tingnan, bulong ng malamig na hangin. Tingnan natin, sabi sa akin ni Lungkot habang nakaupo sa aking kanang balikat. Parang magandang ideya, sang-ayon naman ni Pangamba sa aking kaliwa.

Umiling ako. ‘Di ko sigurado. Ngunit bago tumalikod, sumulyap ako ng huling beses sa ilalim ng burol . Wala pa sa kalahati ng isang segundo, pero sigurado akong nakita ko ang silahis ng iyong ilaw. Walang pag-aalinlangan at hindi na nag-isip pa, bumulusok ako sa burol para habulin ka. Nagkanda sugat-sugat, nadapa, at gumulong pababa. Ngunit sa dulo ay lamig at dilim pa rin ang sumalubong sa akin.

Tumayo ako para pagpagan ang sarili. Sa di kalayuan ay rinig ang ingay ng umaagos na tubig. Nilingon ko. Hayun! Dali-dali akong tumakbo papunta sa may ilog. Ang ilaw!

Habang papalapit nang papalapit, tumulo ang aking luha. Ang tubig, ang ilaw, ang repleksyon sa tubig, ang pinanggagalingan ng ilaw. Natuto ka rin umiyak. Bulong ng malamig na hangin. Nang mabasa ang aking paa ng umaagos na tubig, yumuko ako at tiningnan ang aking repleksyon.

Ang ilaw ay nanggagaling sa aking puso, mahina ngunit sapat na para makita. Sana mas maaga mong natutunan kung paano tumingin sa iyong sarili, bulong muli ng hangin. Nilapat ko sa aking puso ang aking mga kamay at hinayaan ang sarili na pantayan ang agos ng aking mga luha ang lakas ng agos ng tubig sa ilog.

Hindi man kayang ilawan pa ng munting baga sa aking puso ang aking mundo, mayroon at nandoon ang liwanag. Balang araw makikita kong muling sisikat ang araw sa silangan kahit wala ka na. Nandito pa naman ako kaya’t magpapatuloy ang buhay.

Literary: Ikaw Ay Ako




Palagi tayong magkasama sa kahit na anong bagay. Kahit anong gawain, sa paglalaro, pag-aaral, pagbabasa hanggang sa paglilibang. Kahit saang lugar, tayo rin ay makikitang magkasama; sa eskwelahan, sa mall, sa bahay, at kung saan-saan pa. Alam mo, napagtanto ko lang na pareho rin tayo ng opinyon, parehong mag-isip, parehong magsalita, parehong kumilos, parehong manamit, kikay, at ang pinakamahalaga ay pareho tayo ng mga gusto. Ikaw ang pinakakilala kong tao sa mundo.

Tayo ang tipo ng taong walang masyadong kaibigan. Nakakatawa ka naman, siyempre nakakatawa rin ako. Ayos naman ang pananamit mo, astig nga e. Kakaiba, makulay at pansinin sa mata. Para sa akin lang a, cool naman tayo e. Kaya nga lang parang di ganoon ang tingin ng mga tao sa atin. Parang wala talagang gusto makipagkaibigan sa ating dalawa…di naman tayo wirdo, di ba? Alam mo minsan nalulungkot ako dahil di ko alam kung bakit nila tayo nilalayuan. Pero ayos lang, mayroon naman tayong isa’t isa... Ikaw at ako. Iyon na lang ang laging iniisip ko.

Sa kaiisip ko nga noon ay napansin kong nagbabago ka na. Iba na ang iyong pag-iisip, pagkilos, at di na natin ginagawa ang mga dati nating libangan kasi sabi mo ‘di ka na tulad ng dati. Iba na ang hilig mo. Iba na rin ang pananalita mo, madalang mo nang sabihin ang mga biro natin. Sabi mo ay di nakakatawa. Iba na rin ang pananamit mo, di na makulay, di na kapansin-pansin, sumusunod na sa uso. At alam mo, iba na rin ang iyong mga hilig at gusto. Ginagawa mo na ang mga bagay na di ko akalaing magagawa mo. Madami ka na ring bagong kaibigan, kung saan-saan kayo pumupunta at kung anu-ano ang pinaggagagawa ninyo. Bagong mga libangan, bagong mga kaibigan, at bagong mga hilig. Para ngang ‘di na ako ang prayoridad mo.

Pero ayos lang, tanggap ko lahat ng iyon. Pilit ko lang ding binago ang aking sarili kasi kung ano ka, iyon din ako. Di ba, pareho nga tayo? Pareho ng pag-iisip, pagkilos, pananalita, pananamit at gusto. Basta, dapat ay pareho tayo…

Ganoon nga pero parang nahihirapan na akong makisabay sa iyo. Minsan, masyado na akong nalilito...

Para tapusin na ang kalituhan kong ito ay umupo ako sa harap ng malaking salamin ng aking kwarto. Kinatok ko ang repleksyon at tinanong, “Ako pa ba ito?”

“Akala ko gusto mong lapitan tayo ng tao? O heto,” sagot ng aking repleksyon.

Spoof Literary: Super Hero Namin si Ate Gege




Si ate Gege ay isang magiting na kusinera,
‘Di lang ‘yon, siya rin ay aking tropa.
Kaya naman ako’y laging inililigtas niya.

Pagpasok ng canteen ay tatambad ang napakahabang pila,
Lunch nga naman.
Ang daming nagugutom, di ba?

Gutom na ako, pero sa unahan ng pila, ako’y malayo pa.
Ngunit nakatakdang magbago ang aking landas.
Sapagkat, dumating si Ate Gege ako’y ililigtas!

Nang maaninag ko ang aking bayani, nabuhayan ang aking diwa,
Nagkatinginan kami saka ako ay nginitian niya.
Pinagtaasan ko siya ng kilay, “ ‘Te Ge. Alam mo na.”
Sumenyas siya sa’kin nang palihim, “Halika! Ano ba gusto mong ulam?”

Ako ay natuwa, kalamnan ay ‘di na makararanas ng dusa!
Ako ay kumawala sa hanay ng mga estudyante.
Pasimple kong dinaanan ang mga taong nasa aking harapan.
Express lane na naman!

Literary: Diary ni Tanya Entry No. 2




Dear diary,

Alam mo napakahaba ng school year ngayon. ‘Yung 7 days per week at apat na araw doon ay may klase, tapos 9 na buwan bago matapos. Sa sobrang tagal ng mga araw nagdududa na ako kung matatapos pa ba itong school year na ito. Sa sobrang inip ko, iniisip ko na lang ang mga bagay na nagpapasaya sa akin. Nag-iimagine ng kung anu-ano, parang nag de-daydreaming sa klase, ganoon.

Kapag nagde-daydreaming ako, kadalasan napapadpad ang aking isipan sa isang paraiso... At alam mo tuwing iniisip ko ang aking paraiso, yung whiteboard na puno ng trigonometric equations, unti unting ‘yung naglalaho. Nagsisimula sa bawat sulok ng aking paningin, hanggang sa iyon na lang ang aking nakikita... ayan na, makikita ko na ang paraiso.

Ang Isang paraiso kung saan mainit ang yayakap... yayakap sa aking katawan na sinag ng araw.

Isang paraiso kung saan dumadampi ang malambot... malambot na buhangin sa aking mga paa.

Isang paraisong matitipuno ang... matipuno ang tindig ng mga puno kung saan pwede akong mamahinga sa ilalim ng silong nila.

Isang paraiso kung saan banayad ang haplos... haplos ng mga alon sa malalim na dagat.

Nakikita mo na ba siya?

Ayon ang iisang paraisong minamahal kong tunay at siya ay--

“Tanya! Makinig ka sa lesson!” sigaw ng aking guro.

“Ang Palawan! Palawan po ma’am!” napabulaslas ako bigla nang isigaw ng guro ang aking pangalan, “Iyon po ang aking paraiso! Gusto ko kasing bumalik doon! Ang ganda talaga ng buhangin, puting-puti! Pati na ang mga puno, napakatataas! Isama mo pa ang napakagandang dagat! Nakakaalis kasi ng sakit ng ulo ang pagtingin sa dagat, nakakakalma. Iyon po ang aking paraiso!”

Nagtawanan ang aking classmates.

Ayan, siya— este, iyan, ang lagi kong daydream.

Uhm. Ayon... ang gandang pampalipas talaga ng daydreaming! Parang kasama ko na ang paraiso ko— kaso hinay-hinay lang. Kasi habang klase napasobra ata ang pag-iimagine ko... ayon wala akong naitindihan sa lesson! Pinagtawanan na ng mga kaklase at napagalitan pa ni titser!

Love,
Tanya.

*Link para sa naunang entry ng Diary ni Tanya: http://upismc.blogspot.com/2019/02/literary-diary-ni-tanya.html

Literary: Diary ni Tanya




Dear Diary,

Kaninang umaga, habang papasok ako sa klase, hinampas ng malamig na hangin ang aking mukha... Rude! Sa inis, napatingin ako sa paligid naghahanap ng kadamay, ngunit lahat ng tao sa paligid naka jacket... o di kaya ay may kayakap! Ako lang ata nakalimot ng pampainit, di ko naalalang malamig na nga pala ang pebrero ngayon...

Alam nyo parang tuwing Pebrero, mas nararamdaman ko na ang lamig. Ramdam na ramdam ko ang ihip ng malakas na hangin, ang maginaw na paligid at ang hamog sa umaga. Ngunit, sa mga nakalipas na taon, parang mas napapansin ko pa ito... Malamig nga ba ang Pebrero o lumalamig lang habang tumatagal dahil ito ang buwan ng pag-ibig? At tuwing sumasapit ang selebrasyong ito ay wala akong kasama... Hmm… questionable.

Kasi ganito ha? Hindi ko naman napapansin ang lamig dati. Bakit ngayon? Dapat nga masanay na lalo sa lamig kaso, bakit parang mas naging sensitibo pa ako? I mean, ayos lang naman sa aking lamigin… no biggie. Pshh. Pero, nakaka-bother lang talaga, alam mo ‘yun? Ang lamig-lamig ng paligid, wala man lang nagpapainit! Ugh.

A, speaking of nagpapainit. Sa sobrang lamig ng February parang gusto niya nang maging bermonths. Ano siya Februaber? Dahil ito sa global warming eh… Global warming… Tama! Malamang kaya ako nilalamig tuwing Pebrero dahil sa epekto ng global warming at pagbabago nito sa weather patterns! Wow, problem solved! It’s not me, it’s the weather!

Love,
Tanya

Literary: A Fairy's Secret




Last night, I went to the house down the block.
The house with the red door, blue roof, and an odd-looking clock.
There, 136 wing flaps past the window of the 2nd floor,
You’ll see a girl, turning, tossing, and sleeping some more.

My small body flew above the bed and her entirety.
I didn’t think I’d come back to see her, but I need to watch closely.
I flew to her night stand, settling behind a stuffed puffin,
And watched the clock strike 12 waiting for magic to begin.

Not quite long, a cloud of shimmering dust formed above her head.
It glimmered and glowed then scenes and pictures were created.
It’s a dream! I flapped my wings at the sight.
What a wonderful happening, right?

You see, I collect them. The dreams.
Each night, I roam to collect glimmers by all means.
I put them in a jar I carry,
And I place them at home for I’m a fairy.

This one special girl which I am with tonight,
Creates dreams that are very bright!
But the glimmering lights of her dream above her head,
Shows how the incident of last night led.

She saw me, a little fairy fly out her window.
She couldn’t forget so it became her dream.
I was not sure that I was caught,
But this confirms all my thoughts.

It is true. She saw me.
That’s why tonight I will collect her memories.
As I come close, shivers run down my body.
It was a frightening dream to see.
For I cannot be seen or I’ll be in jeopardy.

I open my jar, hovering above her body.
I collected her dream, ending its story.
Sorry little girl, you cannot know we exist.
In this world, fairies must stay as myths.

Literary: Pulang Labi




Pula ang kulay ng iyong mga labi habang binibigkas mo ang mga salita mula sa aking panaginip.

Bughaw ang iyong suot ngayon, ngunit ang pagkakaalala ko ito’y lilang blusa na may mantsa sa ibaba.

Ang aking mga pisngi ay kulay rosas, malamang nahawa sa kulay ng iyo nang ang tanong na iyon ay sabihin mo.

Tumaas ang iyong kilay—arkong kilay, sabik sa mga gustong malaman.
Nagbabaga ang aking damdamin,
Alam ko ang sagot sa iyong katanungan.

Kulay berde ang cutics sa iyong mga kukong na kanina mo pang kinakagat dahil sa kaba at
Itim naman ang iyong mapupungay na mata na hindi mapantayan ang pagningning nang sagutin kita-

“Siyempre, mahal din kita…”

Ngumiti ka at nasilayan ko ang mga perlas mong ngipin. Ang sarap mong pagmasdan habang nakatayo diyan. Parang sinadya ang buhos ng puting sinag ng araw na bumabalot sa iyo.

Ako’y napapikit. Ngunit ‘di katulad ng aking panaginip na natatapos ang mga pangyayari at ako’y magigising na lang tanaw ang bughaw na dingding ng aking kwarto.
Ngayon ‘di ka nawala sa aking harapan.

Mukhang sa pagkakataong ito hindi magwawakas ang aking panaginip. Mukhang patuloy mo pang pipintahan ang buhay ko ng mga kulay na dala mo.

Literary: Neverland




Sprinkle the pixie dust!
Be my Peter Pan who soars through the sky.
If I say I believe, can I be your Wendy?
I swear, together we can fly and see many sights!

So hold my hand and let’s take flight.
We can walk the sky and find what we are and what we could be.
Together, you and me, way up there and free.
Know that we’re more than humans who stroll the ground,

For our purpose, fine if it can’t be found.
To the clouds, fly me.
Take me to Neverland,
With the Lost Boys, we will be.

Let us play our hearts out,
for here we never age.
We can fight Captain Hook!
You know how fast he will be in a cage!

Would you leap with me through all these possibilities?
Let’s leave all our troubles and take flight as Peter and Wendy.
Be in our happiest and fly past our realities.
Would you take flight and go on an adventure with me…

Even if it’s just imaginary?

Literary: Aking Idolo




Doon narinig ang iyong tinig,
Nabighani sa bawat notang inawit,
Sa lahat ng salitang umalo sa akin,
Hiniling na ang sining na aking naulinig ay ‘wag nang magwakas.

Sumikip ang aking dibdib sa himig ng iyong tinig,
Ipinagdasal na sana’y maaari kong ikulong sa isang baul at angkinin; paniguradong habang buhay ko itong pakikinggan.

Ngunit alam kong ito’y isang sakim na kahilingan,
Dahil batid kong ang iyong tinig ay isang sining na nilikha upang marating ang sangkatauhan.

At ang sakim na pag-aasam nito para sa aking sarili ay parang pagnanakaw ng mga bituin sa gabing madilim.
Kunin ang kinang at karimlan ang tanging matitira.
Ang parehong di pagsilay ay kawalan ng saysay ng paglikha.

Kaya’t aking ipinagmamakaawang ika’y kuminang muli katulad ng mga bituin sa langit ng gabi, at nang masaksihan ng buong sangkatauhan ang biyayang sa ‘yo’y nagpapaningning upang kanilang matagpuan din ang pagmamahal na sa iyong tinig ay aking nadama.

Literary: Atleta




Hanggang saan ang kayang paghirapan
Para sa pangarap na pilit iginapang ng mga taon na di na mabilang kung ilan?
Anong kayang gawin para ‘di maglaho ang siklab na bumubuhay sa mithiing abutin ang kasukdulan,
Hangang kailan kayang magtiis upang mahulma ang sarili sa hugis ng tagumpay,
Anong kayang ibigay upang maabot ang nangungutyang kapanalunan?

Lahat, marahil, para sa iilan.

Para ito sa iilan na kayang magsakripisyo ng dugo at pawis para sa likhang ‘di mapapantayan,
Para sa mga iilan na tinutulak ang sarili upang bitbitin ang bantayog ng kalakasan,
Para sa iilan na handang ulitin ang sakit at paghihirap para sa tibay,
Para sa iilan na lumalaban para sa sarili, pamilya, at bayan.

Salamat. Dahil kayo ang bayani ng panahong kasalukuyan.
Subscribe to: Posts (Atom)