Maliit na tahanan,
Puno ng pag-aalinlangan,
Paano matutustusan ang pagpasok sa paaralan?
Ano pa ang maaaring kabuhayan?
Anong sakripisyo pa ang kailangan?

Maliit na tahanan,
Muntik mawalan ng kulay
Pamilya’y halos mawalan ng pag-asa sa buhay
Dumanas ng lungkot at lumbay
Ngunit dahil sa matatag na haliging Tatay
At maliwanag na ilaw ng Nanay
Sama-sama nilang hinarap nang hawak-kamay
Ang daang tungo sa buhay na matiwasay

Maliit na tahanan,
Ngayo’y nabibingi sa katahimikan
Pitong bata’y may sari-sarili nang sambahayan
Sa malalayong dako naninirahan
Matagumpay sa kani-kaniyang paraan

Maliit na tahanan,
Nasaksihan ang kuwento ng nakaraan,
Alalahanin at muli itong babalikan,
Ngingitian, pasasalamatan
Nang may kaginhawaan
Naging kasangkapan
Sa pagbuo ng matibay na samahan
At pag-ibig na magtatagal magpakailanman

May mga basehan ako sa kaligayahan

Mahirap nga lang ilahad ang kabuuan

Pero para sa akin ito’y nararapat

At akin itong pinaniniwalaan

Na hindi magbabago kailanman

Buo ang aking mga mahal sa buhay

Sa hirap man o ginhawa

Dumadaan man sa pagsubok at kahinaan

Hinding-hindi kami maghihiwalay

Kahit pa kami’y magkatampuhan

Pangarap na nais kong makamtan

Makapagtapos ng aking pag-aaral

Paglingkuran ang aking bayan

Aking panalangin sa Maykapal

Malagpasan ang mga hamon ng buhay

Mamuhay nang masaya’t makulay

Makita ang mga ngiti sa labi ng aking magulang

Walang labis, walang kulang

Para sa akin ito ang ilang basehan

Pero para sa iyo iba ang posibleng dahilan

Kapwa di natin pwedeng husgahan

Magkakaibang basehan ng kaligayahan

Kalayaan, mabigat na salita,

Magaan sa damdamin,

Tunay, maraming ibig sabihin

Maraming maaring tukuyin

Ngunit ano ito sa akin?

Pagkawala sa kulungan

Na pumigil sa kagustuhan,

Pagkawala sa mga posas,

Ang pagtanaw ng bagong bukas

Paggawa ng walang pagpapaalam,

Walang kailangang permiso

Pagkilos na ayon sa sigaw ng puso

Kumportableng paggalaw ng katawan

Walang dumidikta sa mga gawa ko

Kalayaan, kay sarap tamuhin

Napakahirap namang kamtin

'Pagkat marami ang nakahahadlang

Ibang tao man o sarili

Iyan ang aking kalayaan.

Naliwanagan na ba ang kaisipan?

Tuwing umuuwi na ang araw pabalik sa kalangitan, dumarating na ang buwan. Kasabay ng paglalim ng gabi ay ang pagpapahinga ng mga tao. Sa kabilang banda, sa aking madilim at maliit na kuwarto ako nakahiga at namamalaging gising kasama ang nagliliwanag na kaisipan.

Naroon akong nakasakay sa tumatakbong tsubibo na siyang pinakamaliwanag sa lahat. Kasama ng umaalingawngaw na tunog ang aking pagbabalik-tanaw sa masasaya kong alaala. Aking binabalik-balikan at inuulit-ulit na patakbuhin ang mga kabayong sakay ang mga walang hininga kong tawa, ang mga pagkakataong nakasama ko ang aking mga kaibigan, at ang panahong kumpleto pa ang aming pamilya. Ang mga pangyayaring hanggang ngayon ay nakapagdadala pa rin sa akin ng ligaya.

Kinumutan ko ang aking sarili at sa pagbaba ko ng aking maligayang tsubibo ay natanaw ko ang itim na bumper cars kong patuloy na nagkakabungguan. May pagkagulat na nadama ang aking puso. Nakikita ko ang mga bumper cars kong dala ang mga problema kong sumisigaw ng dalita sa aking pamilya, kabiguan sa pag-aaral, hindi pagkakuntento sa sarili, at toxic na pagkakaibigan. Ayaw ko nang puntahan ang ride na iyon sapagkat tanging sakit sa puso lamang ang aking aabutin.

Humarap ako sa aming kisame at napadpad ako sa aking katakot-takot na horror house na ang tema ay ang hinaharap. Madilim ito at hindi ko malaman kung ano ang sasalubong sa akin. Nanginginig ang aking mga kamay habang ako’y pumapasok dito. Samu’t sari ang mga bagay na hindi tiyak. Saan ako magkokolehiyo? Ano ang aking kukuning kurso? Saan ako magtatrabaho? Tanging malalalim na hininga na lamang ang aking maisasagot sa mga katanungang ito.

Hindi ko na naisipan pang tapusin ang horror house sapagkat hindi kinakaya ng aking isipan ngayon na alalahanin ang mga bagay na iyon. Sa pagyakap ko ng aking unan ay aking narating ang ferris wheel ko. Hindi ako binibigo ng ferris wheel na ito na tanawin ang aking buhay. Natutulungan niyang mapagtanto nang maigi ang aking buhay. Nakapagdadala ito ng malaking kaginhawaan sa aking pakiramdam. Sa patuloy na pag-akyat nito ay natatanaw ko na ang napakahaba kong roller coaster ng nakaraan. Dito ay nagkaroon ng maraming mga ups and downs, may paikot pa nga eh. Pinaaalala nito na kung kinaya kong pagdaanan ang ride na iyon ay kakayanin ko ring pagdaanan pa ang mga nalalabing ride na aking kinatatakutan.

Sa pagharap ko sa aking pader ay tumilaok na ang manok ng aming kapitbahay. Hindi ko napansing nagliliwanag na ang kalangitan at kumakaway nang muli ang araw.

Nagsimula nang mamatay ang mga ilaw ng aking sariling perya.

Aking minamahal,

Kumusta? Kumain ka na ba? Anong oras ka natutulog? Maligaya ka na ba?

Hindi naging madali ang iyong paglalakbay. Humarap ka sa mga mababatong daanan, matataas na bundok, at malalakas na bagyo. Sana'y sa dulo ay makahanap ka ng kapayapaan. Sa iyong paglalakbay, marami kang naging mga kaibigan at malalapitan ngunit sana'y matandaan mong hindi kita iniwan. Sa mga panahong nabasag ka ay tinulungan kitang mabuong muli. Sabay tayong lumaban sa mga pagkakataong wala tayong ibang maasahan.

Ngayong nasa bagong kabanata ka ng iyong buhay, humanap ka ng mga bagay na makapagpapasaya sa’yo. Ang kasiyahang tuturuan kang lumangoy sa dagat ng problema at handa kang hatakin sa kadiliman ng kalungkutan. Kilalanin mo ako at sabay tayong tutuklas ng mga bagay na makapagbibigay sa atin ng ligaya. Kilalanin mo ang mga nagpapalakas at humihila sa atin pababa. Sa prosesong iyon, magiging matatag tayo at matutunan mo na rin akong pagkatiwalaan.

Tanging ako lamang muna ang iyong mahalin sapagkat hindi ka pa handa para sa isang pagmamahal na kasama ang ibang tao. Ako muna bago ang iba! Tunog makasarili ngunit darating din ang araw na iyong mauunawaan ang aking nais iparating.

Balang araw, sa panahong natutunan mo na akong mahalin, hindi ka na mahihirapan pang maglakad at sumulong sa mga daanang ibibigay sa’yo ng buhay.

Nagmamahal,

Sarili