Sa bawat nota,

Aking naaalala noong una kitang makilala,

Kung paano ang lahat ay nagsimula,

Nagsimulang magkakulay at tila gumanda.

Sa bawat himig,

Naaalala ko ang una nating pag-ibig,

Kung saan tuwing makikita kita ay nakakakilig,

At sa tuwing kasama kita, tila tumitigil ang buong daigdig.

Sa bawat musika,

Naaalala ko na lagi tayong magkasama,

Sa hirap man o sa ginhawa,

Ikaw at ako, wala nang iba pa.

Ngunit, sa bawat chorus ng kanta,

Naaalala ko kung paanong lahat ay nag-iba,

Kung paano ka biglang nanlamig at nagsawa,

Nang hindi ko man lang alam kung anong mali ang aking nagawa.

Sa bawat linya ng awit,

Naaalala ko ang pait,

Ang lahat ng hinaing at sakit,

Nang ika’y makahanap ng kapalit.

At sa bawat pagtatapos ng kanta,

Naaalala kong ako ay dapat na maging masaya ,

Ang kailangan lang ay imulat ang aking mata,

Sa mga taong nandyan lang para tulungan akong muling magsimula.

Ikaw ang hinahanap na salita sa kulang kong kanta

Ikaw ang hinahanap na nota sa walang tono kong gitara

Ikaw lamang ang hinihintay na kukumpleto sa aking buhay

Ngunit bakit ako’y iyong iniwan? Buhay ko’y nawalan ng kulay

Ikaw ang aking naging musika sa mga nakalipas na mga buwan

Marinig ka lang kumanta, biglang naglalaho ang kalungkutan

Hinahanap ka bawat sandali, bawat oras, bawat minuto

Ngunit nasaan ka ngayon? Bakit winasak mo ang aking puso?

Akala ko ikaw na ang musika na para sa akin

Pareho ka lang pala nila na naglalaho matapos ibigin

Hindi ko maalis ang iyong boses sa aking isipan

Hanggang kalian kayang tiisin? Ako din naman ay nasasaktan

Akala ko ikaw na ang musika na sa akin ay magpapaligaya

Tulad ka din pala nila na mabilis magsawa

Nang ika’y mawala, mundo ko'y napuno ng katahimikan

Rinig na rinig ang tibok ng puso't napagtatantong may tunog na kulang

Paano ko nga ba makakalimutan ang isang musikang napakaperpekto?

Ikaw ba’y aking hahabulin o maghahanap na lang ng bago?

Siguro ay titiisin na lang ang sakit na dulot ng pag-ibig

Mas gugustuhin ko pang mabingi kaysa kailanman ay hindi ka na marinig.

Nakakawili ang iyong tinig

Tila hinehele ako tuwing ika’y nadidinig

Matinis, malumanay at nakakaaliw

Ang boses mo’y tila may dinadalang saya

Minsan ako’y nagpapapansin

Sa pamamagitan ng pang-aasar (ko)

Pinipilit kong ika’y pakiligin

At tumingin sa akin (nang) may damdamin,
sana’y may pag-asa pa ako

Tuwing ika’y napakikinggang kumanta

Ako’y nawawala sa iyong musika, napapapikit ng mata

Sana’y tumingin ka sa akin at purihin ako

Dahil nahuhumaling na ako sa iyo

Bakit ba ang musika ko ay tila ingay sa iyo?

Nang tugtugin ko ang aking gitara,

Iyong tinanong "Bakit ka masaya?"

Nagulat ako na iyong nahulaan,

Ang sa puso’y aking nararamdaman.

Nang daanan ng mga daliri ko ang tiklado ng piano,

Tinabihan mo ako at sinabi sa akin,

"Huwag ka nang malumbay."

Paano mo na naman nalaman?

Nang hampasin ko ang tambol,

Pinigilan mo ang aking kamay.

"Mawawala rin ang init ng ulo mo,"

Ang siya mong malambing na bulong.

Nang hipan ko ang plawta,

Hinagkan mo ako’t hinaplos ang aking likod.

"Malalaman mo rin ang tamang sagot."

Tama ka, dahil ako ngayon ay nalilito.

Hindi ko alam kung paano.

Dahil siguro’y kilala mo na ako

Na kahit sa simple kong mga tugtugin,

Ang nadarama ko’y iyong nadarama rin.

Kaya pumasok na lamang sa aking isipan,

Na bakit hindi ko na lang idaan sa awit.

Baka sakaling maiparating sa iyo

Na ikaw ay aking lihim na iniibig.

O, baka naman pati ‘yon ay alam mo na rin?