Showing posts with label elora. Show all posts

Literary: Ngayo't Tumitindig





Naranasan ko na ang sakit ng pagbagsak,
Walang sakit na hihigit pa roon.
Napakaraming alon ang humampas sa akin,
Matataas at malalakas at tila di nagwawakas.

Sa aking pagbagsak,
Tila katauhan ko'y nawasak.
Nakita’t naranasan ko ang dilim,
Ngunit pinili ko itong ilihim.

Nang malubog sa paghihirap,
Kamay ng magulang ko ang nahanap.
Iniahon at itinayo ako,
Mula sa aking pagkabigo.

Tao lamang tayo,
Nagkakamali at nasasaktan.
Dapat sa mga alon tayo ay tumulad
Sa hampas ng hangin, iilalim muna saka aangat.

Ngayong nakatindig na ako,
Maraming bagay ang natutunan ng isip at puso.
Pansamantala lamang ang pagbagsak
Sa iyo ang desisyon kung mananatili ka sa lapag.

Literary: Sa Aking Pagbagsak




Hindi ko malilimutan ang araw na iyon. Ika-22 ng Hunyo, alas-diyes ng umaga. Iniabot ng Homeroom teacher ko ang aking stub. Todo-nginig ang aking mga kamay, nanlalamig, namamawis, puso’y tila kakabog palabas mula sa aking dibdib. Binuklat ko ang parisukat na papel at tumambad sa ’king mga mata ang aking mga marka.

Puso ko’y tila tumigil sa pagtibok,
Hindi ako makahinga.
Tuliro at blangko ang isip,
Paligid ko’y tila biglang tumahimik.

“Ano’ng nangyayari sa ’kin?”
Naitanong ko sa aking sarili.
Kaunti lang naman ang ibinaba ng grado ko,
Kaya binalewala ko muna at nagpatuloy.

Dumaan ang mga araw,
Umaga’t gabi ay di naramdamang lumipas.
Ilang oras na rin akong tulala,
Walang maisip at walang maramdaman.

Laging nagmumuni-muni sa ’king silid,
Isipan ko’y gulong-gulo.
Buong araw walang kausap,
Sinukuan na yata ako ng lahat.

Pumunta ako sa doktor at binigyan niya ako ng gamot,
Inumin ko raw, baka sakaling makatulong.
Sinunod ko naman ang kaniyang payo,
Ngunit bakit tila wala pa ring nagbago?

Kailan ba matatapos ang kadilimang ito?
Paano iaahon ang sarili sa dagat ng kawalan?
Masisilayan ko bang muli ang liwanag?
O, sa huli, ako’y lulubog at malulunod din naman?

Kung alam ko lang na sa ganito hahantong,
Naagapan na sana habang maaga pa.
Di sana binalewala ang kirot na minsang naramdaman,
Na ngayo’y naging dilim na kumokonsumo sa aking kabuuan.

Kirot na dala ng mababang grado sa iisang asignatura,
Tuluyan nang nilamon ang aking pagkatao mula ulo hanggang paa.
Mama, Papa, ‘wag ninyo akong alalahanin,
Ito na ang huling beses na kayo’y aking bibiguin.

Pasensiya na kung sa inyo’y di nabanggit noong una pa lamang,
Na hirap na akong panatilihin ang ulo sa ibabaw ng tubig.
Pasensiya na kung ang pintuan ko’y hindi binubuksan,
Sa bawat pagkakataon na kayo’y kakatok sa kabilang banda.

Maraming salamat sa laging pagpapaalala,
Na ang pagkatao ko’y hindi naibabase sa mga numero.
Maraming salamat sa pag-abot ng inyong mga kamay,
Na muli akong itinayo mula sa aking pagbagsak.

Literary: The One





There was once this girl,
who was young and foolish.
Naive with the idea of love,
but still, she jumped right into it.

Every year,
she celebrated valentines with someone new,
trying to find the right one,
but still has no one until today.

This year,
she tried something new.
She spent Valentine’s Day with no one,
but herself.

She treated herself good food,
went on a date with herself,
And bought expensive things only for herself,
and headed home.

Upon reaching her doorstep,
She noticed that she hadn't stopped smiling.
She realized that after a long time,
She was happy once again.

Happy about how she had changed
Beautifully, Inside and out.
Grateful for all the ups and downs,
That made her into a better person.

As she entered her room, she stopped in her tracks.
She suddenly whispered,
"I finally found true love."
As she stared at herself in the mirror.

Literary: Gone Astray





I was once lost,
far away from home.
I wandered in an unfamiliar place,
and faced an empty road.

I was not myself back then,
not the person I knew.
I was just a body moving around carelessly.
Walking continuously, not knowing where my feet will lead me.

Hours, days, weeks, months and years passed,
And still, there I was, doing the same thing over and over again,
Chasing my own tail and running in circles,
Uncertain if I will ever be able to break the monotonous routine.

Muscles strained, eyes bloodshot and face stained with tears,
at this point I should have raised the white flag.
But I thought to myself,
Why should I give up now?

With that single thought,

I mustered all the strength I had left,
I forced myself to stand up and walk.
Slowly, but surely,
one foot after the other, until I was able to walk steadily.

Enduring the pain and fatigue,
I followed the road that seemed to be endless,
but before I knew it,
I stepped foot onto my destination, and I was home.

The child that once went astray,
scared of the unknown,
was finally home
along with a better, stronger version of herself.

See, that is the beauty of being lost.
It is not about reaching your destination,
It is about the trials and tribulations that you have gone through,
that makes you grow into a better person than you were before.

Literary: You're Still The Bes(t) x The Only Bes(t)




You’re Still The Bes(t)

Simula umaga hanggang pag-uwi, tayo’y magkasabay,
Nung na-sprain ako sa P.E., ako’y iyong inakay.
Tuwing magka-cut tayo ng klase, ikaw ang siyang bantay,
Maituturing nga talagang tayong dalawa na kapwa pasaway.

Nalalaman mo ang sikretong itinatago ko,
Wala na yata akong maililihim pa sa’yo.
Palagi tayong magka-partner sa seatworks sa trigo,
Kaya madalas, napapagkamalang tayo.

Nitong nakaraang prom, tinext mo ako ng “I’m here and I’ll wait.”
Tumawag ka pa nga para sabihing di ka sinipot ng iyong date.
Kahihintay mo sa’kin, pareho tuloy tayong na-late,
Kaya iyon, sabay tayong pumasok sa hall gate.

Nakatitig lamang sila sa atin,
Kinakabahan ang dibdib ko.
Bigla na lamang may humatak sa’yo
Nang mapagtanto ko kung sino
Matinding kirot sa puso ang naramdaman ko.

Nand’yan pala siya, niyakap at hinagkan ka,
Sabay sabing, “OMG! Sorry nalimutan ko, date nga pala kita!”
Anong klaseng tao ‘yan at nakalimutan niya ang dapat niyang kasama
Hinawakan niya ang kamay mo at sa dance floor, ika’y hinila.

Eto ako, mag-isang kumain, sumayaw at umuwi,
Ikaw naman, kasama mo siya sa isang after-party.
Nang sumunod na linggo, kailangan kitang makausap at masabi,
Ang matagal ko nang kinikimkim sa sarili.

Hapon, nilakasan ko ang loob ko para kausapin ka,
Ngunit magkahawak-kamay ko pa kayong nakita.
Kinikilig ka pang sinabi na “Bes, kami na!”
“Bes, mahal nga pala kita.”
Ang gusto kong sabihin.
Kay tagal na.

The Only Bes(t)

Ikaw lang ang taong lagi kong hinihintay.
Kapag kasama kita, hindi ako nalulumbay.
Kahit na madalas pagalitan ng mga magulang,
Hindi ko kayang sa’yo ay mawalay

Sa lahat ng problema, ako ang takbuhan mo,
Acads man, pamilya o sa mga manliligaw mo.
Lahat ng bagay ay magkasama tayo.
Tawag na nila sa’tin ay “the amazing duo”.

Nitong prom, akala ko it’s going to be great
Ano ba kasing ginawa ko para ‘di siputin ng date?
Binigyan ko naman siya ng roses and chocolate
Tinanong pa sa harap ng classmate.

Buti na lang, bes nand’yan ka
Para di naman ako mag-isa.
Pero wala kang date, nakapagtataka.
Sa ganda ng bes ko, walang nagyaya?

Hawak mo ang aking braso sa pagpasok.
Tinawanan kasi kita ng ikaw ay matapilok.
Ngunit bigla sa braso ko’y may humatak,
May humila sa akin papunta sa isang sulok.

Pasensya na, bes kung naiwan kita
Di ko alam na nasa loob na pala siya.
Wala talaga akong intensyon iwan kang mag-isa
Pangako, babawi ako kahit na kami na.

Nang nalaman mo ang balita ko sa’yo,
Parang ang bestfriend ko, biglang naglaho.
Kahit may kahati ka na, sana’y maintindihan mo,
Ikaw lang ang tanging bes ko.

Literary: Pandama






Naaamoy
Sa tuwing ika'y mapapadaan,
‘Di mapigilang huminga nang malalim.
Pabango mo'y memoryado nang lubusan,
Madalas mabango, minsa’y amoy pawisan.

Tumitingin
Ingat na ingat ‘pag ika’y tinititigan,
Dahil mga mata’y nagpapahiwatig ng tunay na nararamdaman.
‘Pag ika’y lumingon, ibabaling ang tingin sa iba,
Baka kasi ako’y iyong mahuli. Nako, ‘wag naman sana.

Naririnig
Kay sarap sa pandinig,
Ng mga salitang lumalabas sa iyong bibig.
Tila parang musika,
Love na love ko “paparapapa”.

Nararamdaman
Sa tuwing kapiling ka,
Kakaiba ang aking nararamdaman.
Ako’y labis na kinikilig at natutuwa.
Iyong nadarama para sa akin, ganoon din sana.

Sasabihin
Kailan nga ba sasabihin?
Matagal ko na kasing gustong aminin.
Ngunit ito lang ang aking sasambitin
"Huwag mo sana akong paasahin."

Literary: Talunan




Sa pagitan ng pagkabigo at tagumpay
Puso ko'y sa alanganin inilagay
Sa pagitan, kung saan wala pang talo, wala ring panalo
Sa pagitan kung saan sa isang iglap, lahat ay pwedeng mabago.

Ako'y tila naglalaro sa isang paligsahan
Kung saan ako'y walang kalaban
At kung saan ako ang laging panalo
Napabulong sa sarili, "Sana lagi na lang gan’to."

Walang pagsubok, walang hirap
Abot-kamay ko ang tagumpay sa isang kurap
Walang kahirap-hirap, pawis ko'y di man lang tumagaktak.

Ngunit hindi...

Panaginip ko lamang pala ito
Isa lamang pala itong laro
Wala pa pala sa kalingkingan ng aking katotohanan
Ang aking pantasyang matagal nang napapanaginipan

Sa realidad pala...

Ako'y tila naglalaro ng baraha kung sumugal sa pag-ibig
Kahit alam ko na malaki ang tsansang wala sa aking maibabalik
Hinding-hindi mag-aalinlangan
Pupusta nang pupusta hangga't puso ko'y ikaw ang laman

Tila ako'y isang bola ng basketbol sa laban
Pinaikot mo at pinaglaruan
Nang ako'y mahulog sa ‘yo,
Ako ay hindi mo man lamang sinalo

Hanggang dito na lang ba ako?

Laging pinaglalaruan?
Naiiwan na lang lagi sa hanay ng mga talunan?
Iyo bang pinatutunayan lalo,
Na sa laro ng ating pag-ibig ako na ang talo?

Ito na ba ang nakatalagang tadhana para sa ating dalawa?
Pilit ba tayong pinaglalayo,
O talaga bang ikaw lang ang nagtatago?
Hindi ko na alam, hindi ko na alam ang gagawin ko!

Kahit isa lamang sa mga tanong ko, sana masagot mo
Para naman mabigyang-linaw din naman ako
Para hindi na ako maghintay pa,
Para alam ko rin kung mauuwi lamang sa wala.

Literary: Mga Binitiwang Hiling





Sana hindi na lang kita nakilala,
bakit ba kasi sa dinami-rami ng tao, ikaw pa?
Tadhana yata ay nagkamali,
oras at tao ay mali ako ng pagpili.

Sana hindi na lang tayo nagkita,
dahil pagtingin sa ‘yo’y lalong lumalim pa.
Nang ang mga mata natin ay nagtagpo,
biglang bumilis ang tibok ng aking puso.

Sana hindi na lang kita nilapitan,
napigilan pa sana ang paglalim ng nararamdaman.
Hindi na dapat umasa,
lalong hindi na rin sana nagmukha pang katawa-tawa.

Sana hindi na lang tayo naging magkaibigan,
kung alam ko lang na ‘yon na ang hangganan.
Naiwasan pa sana ang sakit at pighati
ng ating mga pusong nagdadalamhati.

Pero sana, hindi ka na malungkot
kahit ang puso ko’y punong-puno pa ng poot.
Masaya na ako kung masaya ka na
kahit minamahal mo man ay iba.

Ito lamang ang mga hiling ko para sa ‘yo,
mula sa nagdaramdam kong puso!
Ngayon sana ika’y masaya na,
mga hiling ko’y binitiwan ko na.
Subscribe to: Posts (Atom)