Showing posts with label altostratus. Show all posts

Literary (Submission): Pangarap



"Anak, libre lang mangarap. Sulit-sulitin mo na. Bibihira na lang ang libre ngayon."

'Yan ang sabi sa akin ng aking ama noong bata pa ako. At siyempre, dahil isa akong masunuring anak, sinunod ko ang kaniyang payo.

Nangarap ako, at alam mo ba kung sino ang nilalaman ng pangarap ko? Simple lang.

Ikaw.

Una kitang nakita sa ilalim ng puno ng Acacia. Nakaupo, at masayang humuhuni sa tono ng "Forevermore" ng Side A na para bang walang pinoproblema sa mundo. Bahagyang inililipad ng hanging banayad mula sa silangan ang iyong itim na itim buhok. At perpektong perpekto ang tama ng sinag ng araw sa iyong mala-diyosang mukha.

Agad akong nabighani.

Hindi ko namalayang mga sampung minuto na pala akong nakatitig lang sa’yong direksyon. Tatlong jeep na rin ang dumating, naghintay, at umalis bago ako bumalik sa aking ulirat.

"Ang ganda talaga, walanghiya. Out of this world!" sabi ko sa aking sarili sabay sakay sa kasunod na jeep.

Mula noon, araw-araw na akong bumabalik sa lokasyong iyon. Umaasa akong sana kahit isang beses ay muli mong maisipang tumambay roon. Umaasa ako na sana, sa aking muling pagsilip sa lugar na kinalalagyan mo noon ay muli kong makikita ang iyong mga mala-anghel na mukha. At nang muli akong mabighani.

At maging sa aking pag-uwi, ikaw pa rin ang tumatakbo sa aking isipan. Matutulog na lang ako, aabutin pa ako ng halos isang oras sa kaiisip kung kelan kaya kita muling makikita. Nakaupo, masaya, na para bang walang dinaramdam doon sa parehong upuan kung saan una kitang nasilayan.

Pero lumipas ang mga araw. Isa, dalawa, tatlong araw akong paulit ulit na bumalik doon. At wala ka. Wala ni isang palatandaan kahit man lang ng anino mo na naparoon ka sa lugar na iyon.

"Siguro nga 'di ka na babalik," sabi ko na lang sa sarili ko, sabay naglakad palayo.

At sa hindi inaasahang pagkakataon, kung kailan isinuko ko na ang lahat ng pag-asa kong muli kang makita sa eksaktong lugar na iyon, kung kailan handa na akong bumalik sa normal na daloy ng aking buhay, bigla kang lumitaw. Naroon ka, pareho ang suot mo sa noong una kitang makita, isang bestidang kulay puti na hanggang tuhod ang haba. At tulad ng una kitang nakita, hinahangin pa rin ang iyong buhok.

Pero may malaking ipinagbago. Hindi tulad dati, nawalan ng kislap ang iyong dating makikinang na mga mata. Mas madalas ka nang nakayuko, hindi tulad nung una kitang makita na halos sa kabuuang oras na minamasdan kita ay nakatingala ka sa langit. Humuhuni ka pa rin, pero ngayon, sa saliw na ng kantang "Fix You" ng Coldplay. Bakas na bakas ang lungkot sa iyong mukha, na para bang may pinapasan kang napakalaking problema.

Sa mga pagkakataong iyon, hindi ko alam ang mararamdaman ko. Matutuwa ba akong muli kitang nakita? O malulungkot dahil nakikita kong nalulungkot ka?

Lalapitan ba kita? Ayaw na ayaw ko kasing nakakakita ng mga babaeng malungkot. Pero nagdadalawang isip ako. Kasi baka hindi mo lang din ako pansinin lalo pa't hindi mo naman ako kilala. Baka i-report mo pa ako sa pulis. At isa pa, parating na rin yung jeep na kanina ko pa hinihintay.

Nag-isip ako, at nag-isip, at nag isip.

At nakarating ako sa isang desisyon. Lalapitan kita. At kakausapin.

At susubukan kong pawiin kahit papaano ang bakas ng kalungkutan na aking nakikita sa iyong pagmumukha.

Naglakad ako, ngunit parang sa bawat hakbang na aking ginagawa ay bumibigat ang aking mga paa. Lumalakas ang tibok ng aking puso habang umiikli ang distansiya natin sa isa't isa. Damang-dama ko ang mga butil ng pawis na tumatagaktak sa aking mukha.

Natigilan ako pagkatapos ng ilang hakbang. Isang lalaking hindi ko kilala ang bigla na lamang sumulpot mula sa kawalan. Tinitigan mo siya. Niyakap ka niya, hinagkan.

At bigla kayong tumayo at umalis. Patungo sa isang lugar. Sa isang lugar na hindi ko alam.

Sa isang lugar na alam kong hindi na kita muling masisilayan.

Nanlamig ako. Wala akong magawa. Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam ang gagawin ko habang nakikita kong tinatangay ka niya patungo sa isang lugar na malamang ay kayong dalawa lang ang nakakaalam.

Kung sabagay, wala rin naman talaga akong magagawa. Ni hindi mo nga ako kilala. Ni hindi mo nga alam na nag-eexist ako. Ni hindi mo nga alam na halos araw-araw akong dumadaan doon simula ng makita kita kahit hindi naman talaga iyon ang daan ko pauwi.

At dahil hindi ako naglakas-loob na kausapin ka, wala akong karapatang magdamdam.

Siguro nga hanggang pangarap lang talaga kita.

At tulad ng sabi nila, hindi lahat ng pangarap, natutupad.

Literary (Submission): Kailan*



“Bakit kaya nangangamba sa tuwing ika’y nakikita?”

Tuesday!!! ‘Yan ang paborito kong araw sa buong linggo.

Kahit kailangan kong gumising ng alas kuwatro ng umaga… Kahit parang nauubos sa first period Math ang brain cells ko… Kahit ibig sabihin simula na naman ng isang linggong paggawa ng requirements… Excited pa rin akong pumasok.

Kasi buo na naman ang baon ko, maaga ang uwi ko, at higit sa lahat… may flag ceremony! Ibig sabihin, maganda tiyak ang simula ng linggo ko dahil mayroong at least labinlimang minuto para malayang makasilay sa’yo.

Hindi ko kailangang sumimple. Walang makakahalata kasi lahat sila sa’yo rin nakatingin habang bumabati ka ng “Magandang umagaaaa!” at nagtatawag ng mga estudyante para pumila. Kapag nag-aannounce ka na, hindi ko kailangang umiwas ng tingin. Hindi ko kailangang pakalmahin ang puso ko. Wala akong dapat ipag-alala na may makahalatang isa ako—isa pa rin ako—sa napakarami mong “fans”.

Alam ko namang okay lang na hangaan ka, na okay lang magka-happy crush sa’yo. Kasi sino ba namang hindi makapapansin at bibilib sa katulad mo?

“Ilang ulit nang nakabangga. Aklat kong dala’y pinulot mo pa.”

Unang-unang araw ko pa lang sa school noong Grade 7, hindi ko pa alam na lumilipat ng room kada subject, wala pa akong ibang kilala… ikaw na agad ang napansin ko.

Papanong hindi eh may eksena tayong akala ko sa mga teleserye lang ng KathNiel nangyayari. Yung mga tipong naglalakad kang patalikod kasi kausap mo yung mga kaibigan mong hindi man lang sinabi sa’yo na mababangga mo akong hindi rin nakatingin sa dinadaanan kasi pilit na iniintindi ang class schedule. Ayun! Nabitawan ko ‘yung bitbit kong libro at baunan. Muntik nang mahulog sa kanal yung lalagyan ko ng tubig! Buti na lang nahabol mo.

Nahihiya kang ngumiti at nagsabing, “Sorry,” sabay abot ng mga gamit kong pinulot mo. Tumingin ka sa mga kaibigan mong pinagtawanan ka imbis na tulungan at sinabing, “Di niyo kasi sinabing may tao!”

“Okay lang. Salamat,” sagot ko. At iniwan ko na kayo kasi hahanapin ko pa ang unang classroom ko. Late pa rin akong dumating sa unang subject (malay ko ba kung alin yung Old Building eh parehong mukhang luma) kung saan nakatayo ka na at nagpapakilala. Akalain mo ‘yun! Kaklase pala kita! Buti na lang di kita tinarayan kagaya ng usual na ginagawa ng mga character ni Kathryn sa unang pagkikita nila ng mga character ni Daniel.

Pero nakakainis kasi sa unang taon pa lang natin magkaklase, napatunayan ko nang na sa’yo nga ang lahat! Student leader ka na, star athlete pa. Amazed ako na may oras ka pang mag-aral at makakuha ng mataas na grades. Nung minsang narinig kitang naggitara at kumanta kasama ang mga kaibigan mo, kinilig ako sa galing mo. Kung di lang nakakahiyang magpaka-fangirl-na-nagdadala-ng-banner-level nung kumanta ka kasama ang banda mo nung UPIS Week, ginawa ko na. At nung na-realize ko na ang gwapo mo na nga, ang bait mo pa… wala na… yung puso kong nagmamatigas, natunaw na—

Kagaya ng pagkatunaw ng mga puso ng lahat ng babae’t lalaking may crush sa’yo.

“Bawat araw sinusundan... di ka naman tumitingin…”

Kaya unang taon pa lang rin, sinabi ko na sa sarili ko na hanggang classmate, paminsan-minsang groupmate, idol, happy crush ka lang talaga. Kahit madalas kitang makatabi, maging kagrupo, at makausap dahil magkasunod tayo ng class number, kahit minsan tinutukso na tayo, kailangan hanggang diyan lang. Kailangan itago. Kailangan mukhang immune ako sa charms mo. Kailangan poker faced, kahit deep inside kilig na kilig.

Alam ko naman kasi na hindi kagaya kong makulit, magulo, maingay yung mga tipo mo. Alam ko rin na kahit marami silang (kaming) nagpapacute sa’yo, isa lang ang gusto mo mula pa nung elem ka. Alam ko na nangangarap lang ako ng gising kung iisipin kong may posibilidad na maging ganun ang tingin mo sa akin.

Kaso kahit hindi kita kaklase sa sumunod na dalawang taon, kahit minsan sa isang linggo lang kita makita at makamusta, kahit MU na raw kayo, nagkalabuan na raw, naging MU ulit, nag-away ulit (repeat 100x), hindi raw talaga kayo MU nung crush mo mula pa elem… ‘yung pagkagusto ko sa’yo, steady lang.

Akala ko nahulog, naiwanan, at nabaon na sa dating building yung paki ko sa’yo… Hindi pala. Andiyan lang lagi. Pero hinayaan ko lang kasi… wala lang. Okay lang kasi hindi kita araw-araw nakakasalamuha. Marami rin akong ibang iniintindi kaya hindi ko masyadong naiisip.

Kaso ngayon, kaklase ulit kita. Madalas na naman tayong magkatabi, magkagrupo, magkausap. Mag-hi lang ako sa’yo, tutuksuhin na naman tayo ng mga kabarkada mong pasimuno. ‘Yan tuloy, nararamdaman ko nang lumelevel up itong pagka-crush ko sa’yo. Yung pag magkasama kami ng best friend ko, gusto ko nang i-share sa kanya (kahit feeling ko naman alam na niya pero hindi ko pwedeng iconfirm kasi there’s no going back). Yung pag mag-isa akong nag-aaral sa lib, minsan nagse-space out ako at naiisip kita. Yung excited akong pumasok kasi makikita kita. May mga ganyan na. NOOO. Hindi pwede ‘to. Bawal ma-fall.

“Anong aking dapat gawin?”

Ewan ko. Hindi ko na alam. Naloloka na yata ako.

Palipat kaya akong upuan pag magkatabi tayo? Wow. OA! Obvious much?
Pagbatiin ko kaya kayo ng ka-MU mo? Para alam kong off-limits ka. Pero ouch, masakit.
Eh tanggapin ko na kayang more than happy crush na ‘to? Hahaha. Ha. Ha. Baka may mapala.

Siguro iiwasan na lang kita. Pag di kailangan, di kita kakausapin. Hindi masyadong matatawa sa’yo o matutuwa para sa’yo. Hindi bibigyan ng malisya ang kabaitang pinapakita mo sa ‘kin. Titigilan na ang kasisilay sa’yo mula sa malayo. Titigilan nang hanap-hanapin pa. Bago pa maging kumplikado.

Siguro panahon na talaga para ibaling ang tingin ko sa iba.

-----

“Bakit kaya umiiwas? Binti ko ba’y mayroong gasgas?”

Parang noong Tuesday lang kinausap mo pa ako at nag-“bye bye” ka pa sa akin bago ako umalis para mag-training. Parang noong isang araw lang tinanong mo pa ako kung nakapag-review na ba ako sa test sa Physics. Parang noong isang gabi lang, chinat mo pa ako para lang magpaturo sa isang math problem na alam ko namang kayang-kaya mong sagutan.

Tapos kaninang pagpasok mo sa classroom, ni hindi ka man lang bumati kahit simpleng “Hi!” or “Hello!” man lang na dati ay araw-araw mo namang ginagawa. Noong naging magkagrupo tayo sa isang gawain sa Filipino, ni hindi mo man lang ako kinibo noong nagtanong ako sayo kung may idadagdag ka pa ba sa ginawa natin. Hindi na kita nahuhuling sumusulyap-sulyap sa akin sabay ngingiti nang napakatamis habang nagtatakip ng mukha (oo, napapansin ko yun). At tuwing magkakasalubong tayo, bigla ka na lang kakanan, o kakaliwa, o babalik sa pinagmulan mo na para bang iniiwasan mo ako.

Kung tama man ang aking hinalang iniiwasan mo ako, bakit? Hindi naman ako amoy pawis. Nag-cologne naman ako. Wala namang sugat yung mukha ko. Bagong gupit pa ako. Bakit mo ako iniiwasan? May mali ba akong nagawa? May mali ba akong nasabi? Hindi mo ba nagustuhan ang cologne ko?

Oh baka naman dahil sa inakala mong may MU pa rin kami noong crush ko nung elem? Wala, wala ring nangyari sa amin. Tulad ng ginagawa mo ngayon, hindi na rin niya ako pinapansin. Simula pa noong kalagitnaan ng second year.

Pero okay lang, kinalimutan ko na siya, pati na rin lahat ng nararamdaman ko noon para sa kanya. Moved on, sabi nga nila.

“Dito’y mayroon sa puso ko, munting puwang laan sa’yo…”

Mga ilang linggo ko rin sigurong pinag-isipan kung bakit mo ako iniiwasan. Mga ilang linggo rin akong tulala sa klase. Mga ilang linggo rin akong nasisita ni Coach habang nagtetraining kasi bigla na lang akong nawawala sa focus. Mga ilang linggo na rin na bigla-bigla akong magse-space out sa mga meeting ng KA at kailangan pang ulitin sa akin ang mga huling nabanggit para lang maalala ko. At ang pinakamalala siguro ay noong bigla ko na lang naihulog ang aking panulat sa kalagitnaan ng isang pagsusulit at nang bumalik ako sa aking ulirat ay limang minuto na lamang ang nalalabing oras para kami’y matapos.

At kasabay ng mga pangyayaring yan ay unti-unting nanunumbalik sa akin ang mga pangyayari ng nakaraan.

Naalala ko noong nabangga kita noong Grade 7 kasi hindi sinabi sa akin ng mga kaibigan ko na nandoon ka pala. Naalala ko iyong mga pagkakataong magkasama tayo sa iisang grupo at ikaw lagi ang nagsusulat sa Manila Paper kasi talaga namang napakaganda ng handwriting mo. Naalala ko iyong mga pagkakataong papagalitan tayo ng teacher kasi bigla mo akong dadaldalin sa gitna ng klase dahil hindi mo naiintindihan iyong itinuturo sa harap. Pati na rin yung mga pagkakataong bigla tayong aasarin ng mga kaklase at kaibigan natin at bigla kang yuyuko dahil siguro sa hiya.

“Kailan? Kailan mo ba mapapansin ang aking lihim?”

Doon sa dalawang taon na hindi tayo magkaklase, palagay ko normal naman ako at ang takbo ng buhay ko. Hirap na hirap lang ako gumising sa umaga kasi siyempre pagod sa training pero kayang-kaya naman. Sanayan lang naman kasi ang pag-balanse ng org, sports, acads. ‘Yan pa lang ubos na ang oras ko. Wala na akong panahon mag-isip ng iba. Parang hindi ka naman sumasagi sa isip ko, maliban na lang kung magkakasalubong tayo.

Pero ngayon, para bang bigla-biglang nagbago ang ihip ng hangin. Bigla akong naging excited na pumasok sa klase nang hindi ko namamalayan. Na para bang sa tuwing gumigising ako, kung dati ay humihirit pa ako ng, “wait laaaaang, limang minuto paaa,” ngayon ay agad agad akong babangon at maliligo upang walang masayang na oras sa pagpunta sa school.

At madalas ko na lamang nahuhuli ang aking sariling nakangiti habang iniisip ka.

Hindi ko namalayan na sa mga pagkakataong iyon, unti-unti na palang nahuhulog ang loob ko sa iyo. Totoo nga siguro yung sabi nila, na mas maiisip mo ang halaga ng isang tao kung wala na siya. O sa kaso natin, kung hindi mo na ako pinapansin.

“Kahit anong aking gawin di mo pinapansin.”

Hindi ko maintindihan. Ano kaya ang pwede kong gawin?

Magkunwari kaya akong hindi ko naiintindihan yung lesson para magpaturo sa‎’yo? Wag, baka mahalata.
Mag-skip kaya ako ng training para sabayan ka umuwi? Baka magalit si coach.
Magpalit kaya ako ng cologne? Magpagupit kaya ako ulit? Ahh bahala na.

Siguro nga panahon na para gumawa na ako ng hakbang. Para gumawa ng effort na maibalik ang pagkakaibigan natin. Kakausapin ka kahit alam ko namang mas malamang ay dededmahin mo lang ako, o tatanguan. Siguro panahon na para lakasan ko ang aking loob. Kasi, wala namang mangyayari kung mananatili akong duwag, di’ba?

Siguro nga panahon na para malaman mong may itinatago akong pagtingin sa’yo.

*Inspired by MYMP's Kailan

Literary (Submission): Huling Sayaw*



“Ito na ang ating huling sandali”

Hindi ka importante. Ang mga mundo natin ay napakalayo sa isa’t isa, ni minsan hindi pa ata tayo naging magkaklase. Ni hindi nga kita napapansin noong Grade 7 eh. Para kang hangin sa akin. Dumadaan ka, pero hindi naman kita nakikita. Hindi ko namamalayan yung presensiya mo kahit na mga pitong taon na ata tayong magka-batch sa UPIS. Hindi naman sa ayoko sa’yo. Sadyang hindi lang kita kilala kaya ang lagi kong naiisip tuwing napapadaan ka ay “Hindi ka importante.”

“‘Di na tayo magkakamali”

            Noon, para ka lamang isang bituin sa kalangitang kahit kailanman ay hindi ko kayang abutin. Tinitingala ka ng lahat. Ikaw yung tipo ng babaeng halos walang kapintasan sa buhay. Tapos, ni hindi pa nga kita nagiging kaklase. Samantalang ako, simula pa noong Kinder eh wala pa akong nagagawang bagay na maski ako ay magiging proud. Para lang akong isa sa mga lalaking tambay sa may kanto tapos kumakanta nang paglakas-lakas kahit wala sa tono. Kaya nahihiya ako sa’yo. Kaya sa bawat pagkakataong nakakasalubong kita sa hallway, wala akong magawa kundi yumuko na lamang at tumitig sa sahig.

“Kasi wala nang bukas, sulitin natin, ito na ang wakas.”

At sa hindi inaasahang pagkakataon, naging magkaklase tayo. Sa lahat pa ng araw na pwede akong mag-absent, kahapon pa. Pumili na pala ng partners para sa PE. Kapareho tayong absent at dahil ikaw ang naiwan na lalaki, tayo ang pinag-partner ni Ma'am.  Hindi ako naniniwala sa tadhana kaya sabihin nating kamalasan ‘to.

“Uhm, mali na naman paa mo. Kapag kaliwa yung gamit kong paa,  uhm ano.. kanan dapat sa’yo.” halos hindi ko na marinig yung sinasabi mo pero napangiti na lang ako.

“Kanan naman yung gamit kong paa nun ah,” Binibiro lang kita pero sineryoso mo naman.

“Ah.. eh.. ano.. kasi….sige panoorin na lang muna natin sila.” Napatawa ako ng kaunti sa’yo.

“Sorry ha. Hindi kasi talaga ako marunong sumayaw. Parang puro kaliwa lang alam ng mga paa ko.” Napangiti ka nito pero hindi ka na umimik.

Nakailang ulit pa tayo bago ako nasanay na kaliwa sa'yo, kanan sa akin, kaliwa sa'yo, kanan sa akin. Imposible atang bumagsak sa PE pero sa lagay na ‘to, mukhang uulit pa ata ako ng PE 8. Pero natutuwa ako sa mga tahimik mong komento at paggabay, mga tawa at ngiti na hindi inaasahan. Dahil sa’yo lagi akong una pumasok sa Dance Room kasi gusto ko na agad sumayaw kasama ka, makausap ka, at makakulitan ka. Inaabangan ko ang mga panahon na tinitingnan mo na ako sa mata at hindi ang sahig ang minamasdan mo.


“Kailangan na yata nating umuwi”

            Hayun nga, naging magkaklase tayo nung ikawalong grado. At sa hindi inaasahang pagkakataon, tayo pa ang naging magkapartner sa PE 8, ballroom dance. Nung malaman ko yun, grabe ang kaba na naramdaman ko. Sino ba namang hindi kakabahan kapag makapartner mo yung taong hinahangaan mo ‘diba? Pero, nalaman kong hindi ka pala marunong sumayaw. Nalaman kong pareho palang kaliwa ang mga paa mo.

            Buti na lamang at medyo marunong naman ako sumayaw. Inalalayan kita. Ginabayan. Itinuro ko sa iyo kung saan dapat nakapuwesto ang iyong mga paa, kung kailan ka dapat iikot, kung kailan mo bibitiwan ang kamay ko, at kung kailan mo ito hahawakang muli. Mahirap ka palang turuang sumayaw. Madalas pa nga, napapatid ka. Pero sige lang, nagpatuloy lang tayo.

            Sa mga pagkakataong ito kahit papaano ay nagkaroon ako ng lakas ng loob, ng tiwala sa sarili. May mga bagay pa rin naman pala na kaya kong gawin. At dahil dito, natutunan kong hindi na lamang tumingin sa sahig kapag naglalakad at nakakasalubong ka. Natuto akong maglakad nang tuwid ang likod. Natuto akong tumingala at tingnan ka sa mata.

           
“Hawakan mo’ng aking kamay,”

“Kaya natin ‘to, pramis.”

Yun yung lagi mong sinasabi sa akin noon, bago tayo mag-practical test. Paminsan inaalala ko yung mga panahon na yun para makaraos. Iba na ang PE ngayon. Panay raketa at bola na ang nahahawakan ng kamay ko. Nakaka-miss rin pala na may nakahawak ng kamay mo habang umiindak. Alaala na lang ang mga munting sikreting nabubuo habang magkahawak ang kamay natin at magkasabay tayong gumagalaw ayon sa kanta.

Magkapareho pa rin ang section na sinusulat natin sa bawat papel, pero di tulad nang dati, lampas na sa PE ang pagsasama natin. Hindi na tayo puro practice lang para sa PE, paminsan nagm-movie marathon na rin tayo. Kulang na lang ay mabasag na ang lahat ng baso sa bahay ko kasi puro horror ang pinapanood natin. Parang sumasayaw pa rin tayo. Natatawa ka sa’kin at ginagabayan mo ako sa bawat eksena. Sinasabihan mo ako kung kailan pwede na akong tumingin, kung kailan ako dapat pumikit. Pero kampante naman ako kasi lagi kang nandiyan, tahimik na nanonood habang nakahawak ka sa kamay ko. Hindi ko na namalayan na importante ka na pala sa akin.


“Bago tayo maghiwalay”

            “Oo, kaya natin to.” Yan lagi ang sinasabi ko sa’yo simula noong naging magkapartner tayo sa PE noong Grade 8. Wala naman akong ibang magagawa eh, kundi i-cheer ka at palakasin ang loob mo. At saka tuwing PE ko lang naman nagagawa ‘yan, kasi yun lang naman yung natatanging bagay na may ibubuga ako kumpara sa’yo. Yun lang naman yung natatanging bagay na maipagmamalaki ko sa’yo, na mas magaling ako sa’yo sa PE. Pero hanggang dun lang yun. Langit at lupa pa rin ang pagitan nating dalawa.

            Pero, kahit langit at lupa pala ay maaari ring magtagpo. Kahit ang mga bagay na noo’y inakala kong imposible ay nangyayari. Heto, ikasiyam na grado, at magkaklase pa rin tayong dalawa. Patuloy ang ating magandang pagsasamahan. Ang ating pagkakaibigang nabuo dahil sa isang sayaw ng PE class.

Palagi tayong magkatabi kapag walang binigay na seating arrangement yung teacher. Nagpapaturo ako sa’yo ng mga lesson na hindi ko maintindihan. Magkatext tayo hanggang madaling araw, kahit pa madalas ay wala tayong pinag-uusapan at puro “Haha” na lang yung lumilitaw sa mga text messages natin. At naging kasa-kasama na rin kita sa panonood ng mga Movie Marathon mo.

Palaging Horror Movie yung pinapanood natin. Palagi kang tumitili at sumisigaw ng “AYOKO NAAAAAAAAA” kapag may lumilitaw na nakakatakot na eksena, at minsan kahit wala. Kapag nangyari yun, hahawakan kong bigla ang iyong kamay. Parang nung Grade 8 lang. At bigla kong maaalala kung paanong dati-rati ay hindi ako makatingin nang diretso tuwing dadaan ka. Kung paanong naging magkaibigan tayo dahil sa isang sayaw, at kung paanong ang lahat ng ito ay nauwi sa isang kuwento ng pag-ibig na kung saan tayong dalawa ang bida.

“Lahat lahat, ibibigay. Lahat lahat.”

"Naniniwala ka ba sa tadhana?"

Sa tinagal-tagal nating magkasama, tuwing tinatanong ako niyan, oo na ang sagot ko. Oo, naniniwala ako sa tadhana. Oo, naniniwala akong hindi biro yung isang sayaw na yun na sabay nating inaral, kung saan binuhos ang lahat para sa isa't isa. Oo, naniniwala ako na ikaw dapat prom date ko para sa unang prom natin.

Inabangan mo talaga na walang tao sa Narra Wing 1 para doon ako dalhin ng mga kaibigan natin. Nag-aabang ka sa Dance Room, hindi bulaklak ang hawak mo kundi yung malaking radyo ng PE Dept. Nakakatawa kang tingnan, parang Grade 8 lang. Kinakabahan ka at tinitingnan ng mata mo ang lahat bukod sa mga mata ko. Ibinaba mo ang radyo at pinatugtog mo ang kantang sinayawan natin sa practical test. Naglakad ka papunta sa akin at kinuha mo ang kamay ko.

"Kapag kaliwa ako, kanan ka ha?"

Mas may kumpiyansa ka na sa sarili at ikinatutuwa ko 'yun. Hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang sumasayaw tayo. Tahimik lang tayo, naiintindihan ang hiling ng isa't isa na alalahanin na lang muna ang nakaraan habang inaasam ang hinaharap. Hindi mo na kailangan itanong.

Yes, I'd love to go to Prom with you.

“Paalam sa’ting huling sayaw”

            Oo, tadhana. Tadhana ang naglapit sa atin. Tadhana ang naging daan upang magkatagpo ang langit at lupa. Tadhana ang naging dahilan para maging magkapartner tayo noon sa PE. Tadhana ang nagbigay-daan upang magkalapit ang ating mga damdamin. At tadhana rin ang nagsasabi sa akin na ikaw nga ang dapat kong maging Prom Date.

            Hindi biro ang mga ginawa ko noon para lang makuha ang inaasam kong oo mula sa’yo. Alam mo naman kung gaano ako ka-mahiyain, ‘di ba? Kinailangan kong hiramin yung radyo ng PE Dept. Tapos kinasabwat ko pa yung mga kaibigan mo. Mamula-mula ako sa hiya noon nung pinagtututukso nila ako. Pero sabi ko sa sarili ko, ngayon, kaya ko nang gawin ang lahat, basta para sa’yo.

            Noong gabi ng Prom, para tayong nasa alapaap. Pakiramdam natin, parang ang lahat ay hindi na magwawakas. Pakiramdam natin, tumigil na ang pag-ikot ng mga kamay ng orasan. Pakiramdam natin, ganito na lang tayo habang buhay, masaya habang sumasayaw sa saliw ng ating paboritong kanta.

“May dulo pala ang langit”

Sabi nila, ang paalam, hindi naman yun lagi ang huli dahil may parating pa na pagkikita. Matatapos na ang taon, at kasabay nito ang pagtatapos ng buhay natin sa UPIS. Nasa dulo na tayo pero sa huli, lagi namang may nag-aantay na panimula pagkatapos ng paalam.

Ito na lamang ang inaalala ko nang magkasayaw tayo sa Grad Ball. Nandito na tayo. Nagpapalitan ng grad pic, hindi na cellphone number. Nag-iiyakan hindi dahil sa grades, kundi dahil huling sayaw na natin 'to. Sa loob ng tatlong taon, bumuo tayo ng kuwentong tila ilang pahina na lang ang natitira.

Bumuo tayo ng mga alaalang hindi ko na mabilang subalit mabilis kumawala ang mga alaala sa kadena ng panahon. Kung pwede lang sana, itinago ko na ang mga ito sa isang garapon para hindi na mawala, pero nababasag rin naman ang garapon. Kaya pwede ba, dalhin mo na lang ito sa puso mo. Tutal ang puso mo naman ay madadala mo kung saan ka dalhin ng tadhana.

Hindi ko inakalang magsisimula at magtatapos sa isang kanta at isang sayaw ang kuwento natin. Kailangan muna nating matutunan na mahalin ang sarili at tahakin ang sariling landas.

Kapag kaliwa ka, kanan ako, diba?

“Kaya’t sabay tayong bibitaw, sa ating huling sayaw.”

            Narito na nga tayo, sa mga huling bahagi ng ating buhay-highschool. Nakalipas na ang mga panahong hinahangaan pa lamang kita at pinagmamasdan mula sa malayo. Nakalipas na ang mga panahong magkasayaw tayo para sa isang requirement. Narito na tayo, sa huling kabanata ng ating kuwentong pag-ibig.

            Bumuhos ang lahat ng ala-ala. Mga pagkakataong ni hindi ako makatingin ng tuwid sa mga mata mo. Mga pagkakataong pumaparoo’t parito lang ako sa’yo na parang hanging hindi mo napapansin. Mga pagkakataong nabago nang maging magkapartner tayo sa PE Class. Hinding-hindi ko iyon malilimutan, tinuturuan pa kitang sumayaw, at sa ating maliit na mundong iyon umusbong ang isang pag-ibig.

            Grad Ball. Huling kanta. At ito na rin marahil ang ating huling sayaw. Ninamnam natin ang bawat sandaling magkahawak ang ating kamay. Walang nagsasalita sa atin. Walang umiimik.  At nang papatapos na ang kanta, mula sa iyong mumunting mga mata ay nagsimulang tumulo nang paunti-unti ang mga luhang bumibigkas ng mga katagang “Paalam na.” Ito na nga, ang ating huling sayaw.
           
            Niyakap kita nang matapos ang kanta. Binalot kita sa isang mahigpit na yakap na tila ba nagsasabing “Huwag ka munang aalis.” Pero, alam ko, kailangan rin kitang bitawan. At kasabay ng pagbitaw na iyon ay ang aking pagsambit ng mga katagang, “Sige, paalam na.”

            Ngunit sa piling ng ating mga munting paalam, iniisip ko, at alam kong hindi pa ito ang huli. At naniniwala ako na balang araw, muli kong mababanggit sa iyo ang mga katagang,

            “Oo, tama, kapag kaliwa ako, kanan ka.”


*Inspired by Kamikazee’s Huling Sayaw



Literary: Pseudonyms


Why do we keep on writing poems,
And pouring our emotions on paper
When we always keep on hiding
 Behind masks we call 'Pseudonyms'?

We all write for someone—
Friend, family, or lover;
 For someone out there we don’t yet know;
Or, sometimes, just for ourselves

But how will they know what we feel?
How will our intentions be clear?
 When we keep ourselves hidden,
 If our identities, we never reveal?

Are we scared of criticism,
 Of hate, of negative reaction?
Or is it just a bit of shyness
Knowing you'll be on the spotlight?

But I have decided to keep myself concealed
 Behind this fake name, I will hide
Not 'cause I'm afraid to be judged

 But because this identity has become mine

Literary: An Unexpected Reunion



Sabado, buwan ng Disyembre.

Tahimik akong nagmamasid-masid habang naglalakad sa kahabaan ng academic oval. Matagal-tagal na rin akong hindi nakakapunta rito, mga halos sampung taon na yata. Noong pagkagraduate ko pa lamang yata sa UPIS ako huling nakapagliwaliw sa mga lugar sa UP Diliman. Nakaka-miss.

Wala pa rin palang gaanong nagbabago. Naroon pa rin ang mga malalagong puno ng Acacia na nagbibigay-lilim sa mga naglalakad. Marami pa ring nagjajogging. At naroon pa rin ang tindahan ng fishball sa may Vinzon’s na lagi naming tinatambayan noon para kumain. At sa sunken garden, natatandaan ko pang doon kami tumatambay noon ng mga barkada ko.

Iba talagang maglakad-lakad sa Acad Oval. ‘Ika nga nila, brings back memories.

Nasa kailaliman ako ng pag-iisip nang hindi ko mapansin ang babaeng naglalakad na kasalubong ko. Nagkabungguan kami, natumba siya. At siyempre, bilang isa akong mabait na mamamayan ng bansang Pilipinas, inalok ko ang aking kamay para tulungan siyang makatayo.


Feature: Horoscoop

ARIES
Love: Hindi pwedeng ibigay mo ang lahat ng atensyon sa kanya. Huwag damdamin ang pagiging OTP ninyo. Walang forever.
Studies: Ang pagpasa sa test ang pinto sa graduation. Ang pagkopya ang susi sa pintong iyon.
Health: Makakatikim ka ng shampoo. Masasarapan ka.
Money: Umutang ka at wag mo nang bayaran kasi bakasyon na naman.

TAURUS
Love: Huwag mong hayaang paglaruan ka ng mga tao. Tandaan, “two can play this game”.
Studies: Wag mong kalimutang sagutan yung bonus question sa test. Yun lang ang makapagsasalba sa‘yo.
Health: Makikita mo ang lab rat mo. Magtataka ka kung ano ang lasa nito. Mapupunta ka sa ER dahil sa mouth injury.
Money: Ilagay mo lang sa wallet ang pera mo kasi magagastos mo lang ‘yan sa syota mo.

GEMINI
Love: Matutong maghintay. May tamang oras para sa lahat.
Studies: You will never understand the benefits kapag may katabi kang genius na may malaki at magandang handwriting sa isang Science Test.
Health: Ikaw ang makakanakaw ng Krabby Patty formula. Isa lang ang mata mo, maliit at may antenna ka.
Money: Mag-volunteer kang bumiling Coke para sa tanghalian niyo at wag nang ibalik ang sukli.

CANCER
Love: Piliin mo ang mga taong handang tanggapin ang mga pinakamadidilim mong sikreto. Hindi yung mga basta basta ka lang iiwanan.
Studies: Ang pagteteacher’s pet and tanging paraan para makagraduate.
Health: Maalat ang pawis. Kailangan ng seasoning.
Money: Amoy Surf na ang perang naiwan mo sa pantalon mo.

LEO
Love: Stop complaining about everything. Period.
Studies: Mahiya ka nga sa sarili mo. High school ka na hindi mo pa rin alam ang pagkakaiba ng “your” at “you’re”.
Health: Roar like a lion. Eat a zebra.
Money: Kasing dami lang ng letters ng horoscope sign mo ang ipon mo ngayong taon.

VIRGO
Love: Not everything is a debate. Pwede naman kasing idaan sa maayos na usapan.
Studies: Makaka-98 ka sa Physics. 98 LANG.
Health: Ikaw ang rason kung bakit may “Don’t lick the electric wires” na sign.
Money: Kuripot ka kaya wala kang kaibigan.

LIBRA
Love: Never give up on something that you really want. Ipaglaban mo.
Studies: Magpakabait ka sa klase. May grade ang behaviour.
Health: Kakain ka sa Gerry’s Grill. Makikilala mo si Gerry.
Money: Single and ready to . . . spend.

SCORPIO
Love: If someone really likes you, why not give them a chance? Malay mo, siya na pala.
Studies: Kung 50 ang passing grade, do not aim for 50. Aim for 49.5. Tiwala lang, iraround-off nila yan.
Health: Toe Jam is not food.
Money: Hindi mo na kailangang mag-ipon ng mga 50 cents sa sukli sa pamasahe sa jeep dahil dumating na sweldo niyo sa function. Mayaman ka.Ngayong araw lang.

SAGITTARIUS
Love: Hindi mahalaga ang nakaraan kundi ang kasalukuyan.
Studies: Matulog ka habang nagpeperio. Baka sakaling mapanaginipan mo yung Answer Key.
Health: Vegetarian ka? Ayan o, daming damo dyan.
Manlibre ka kasi pupunta kang impyerno kung hindi.

CAPRICORN
Love: Huwag pilitin ang sarili sa isang taong ayaw sa’yo.
Studies: Wag ka nang magreview para sa test. Di mo na kailangan. Babagsak ka pa rin naman.
Health: You will hear the death screams of all the things you have eaten.
Money: Tumaya ka sa lotto. Kaso hindi ka pa legal age.

AQUARIUS
Love: Having regrets does not mean a bad future. There is still time; make use of it.
Studies: Wag kang magdamdam sa grade mo sa card. 33 is the new 100.
Health: Hindi maling mahalin ang pagkain. Wag lang physical relationship.
Money: Bakit mo pinambili ng gems ang pera mo?

PISCES
Love: Everything can be given second chances. But do not give a third chance. Because what that person did was not a mistake, it was a choice.
Studies: Hindi na effective ang palusot na ”kinain ng alaga kong aso ang homework ko.”
Health: When avilization is gone, only that will you truly realize money cannot be eaten.
Money: Pumusta ka sa Purefoods para may pera ka.

/ nina 20 Seconds, Altostratus, Peppermint, Shrade

Literary: Second Chances


I remember how fast you were going
As I was waiting by the corner,
Waiting for you on a rainy afternoon,
With only your footsteps to be heard.

I remember how you were standing still
Getting drenched as the rain poured down
You were waiting for someone,
Was it me?

I counted your steps, one by one,
The pitter patter of rain sounding like the ticking of my watch
I watched as the pitter patter turned to large drops, the way ticks became tocks
And finally you were there

I walked slowly towards that corner where you were
Ignoring the large raindrops falling on my back.
All that matters is now, I’ve got a chance
To make up for the time I wasted in the past

Twenty minutes a bit too late,
I was ready to walk away in the rain
But as I was closing my umbrella
You put yours above my head.

Just in time, I reached you with my umbrella
You stopped, turned, and our eyes met.
We stared at each other for almost an eternity
With no one even bothering to say a single word

I didn’t mind anymore that you were late
I lay my head on your shoulder and sighed,
The smell of rain and your scent enveloping me.
Words would never be enough to describe our love.

We held each other in a very warm embrace
As I felt your heart beating through my shirt I remembered
How in the world did it once cross my mind
To break this lovely woman’s precious heart?

Words running thin, eyes running dry,
Walking away, coming back, making time,
We made our own history, my dear,
One time frame was never enough for us.

We walked together, towards a future full of love
Leaving behind a past full of sorrow and regret
Our own history, indeed, is what we wrote down
Our own fairy tale, which we will never, ever forget

Literary: Akala ko Tayo x Akala ko Ikaw


Literary: Takot at Lakas ng Loob


Marami ang nagtatanong sa akin kung ano ba talaga ‘tayo’?
Hindi ako makasagot dahil hindi ko rin talaga alam.
Hindi ko alam kung magkaibigan ba tayo.
Hindi ko nga alam kung gusto mo ako.
Pero, parang sa loob ng aking isip at puso ay ayoko ring malaman.
Natatakot ako na baka “Hindi” naman pala. Natatakot ako na baka “Oo”.

Marahil ay hindi ka sigurado sa iyong nararamdaman.
Marahil ay hindi mo maintindihan.
Ngunit sa aking isipin, ikaw ang tanging nananahan.
Ang puso ko’y ikaw ang tanging laman.
Hindi lamang bilang isang simpleng kaibigan, ngunit bilang isang kaibigan.

Ang hirap paniwalaan ng iyong mga sinasabi.
Hindi naman dahil sa wala akong tiwala sa’yo, pero talagang natatakot lamang ako na baka hindi totoo.
Natatakot ako na muling masaktan.
Natatakot lang ako na muling maiwan.

Kung sasabihin kong “Hindi ako ang tipikal na lalaki na papaasahin ka lang,” 
ay magmumuka akong “tipikal na lalaki”.
Hindi ko alam kung paano kita makukumbinsi ngunit ang tanging alam ko lang ay ang aking nararamdaman para sa’yo ay tunay at hindi gawa-gawa lang.

Huwag mo sanang isipin na walang saysay ang lahat ng ginagawa at paghihirap mo.
Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon upang tuluyang makasiguro.
Sana lang h’wag kang sumuko at magbago.
Sa ngayon kasi, ikaw ang dahilan nitong mga pagngiti ko.

Hindi ako magbabago.
Patuloy akong magiging dahilan ng iyong mga ngiti.
Hindi ako susuko.
Handa akong maghintay ng ilang linggo, buwan, kahit taon.

Maghihintay ako dahil alam kong ang hinihintay ko ay,
ikaw.

Literary: Of Magic Shows and Societies


 I’ve always thought of how magic shows depict the current state of politics. How the auditorium is like a miniature version of a country. The stage is set, and the characters are well rehearsed and prepared.

                  First up, the Magician, or should I say, the politician. He comes up with the most difficult and most intricate tricks to amuse the people. He makes people believe that his so-called magic is real and that there are no tricks behind it but in fact, it has.

                  Then, there is the assistant. She makes herself look as innocent and as graceful as possible. She makes herself foolish, blindly following every instruction the Magician makes. She looks like she does not know anything, when in fact, she helps the Magician every step of the way. You see her as a foolish person, when in fact, you are the on being fooled.

                  Third, of course, are the spectators. The gullible ones, the ones who ooh and aah while applauding every time the Magician completes a trick. They are easily deceived by “magic”, which shouldn’t be magic in the first place, but merely tricks. They’re stuck on believing that everything they see is true when in fact, it is not.
                  Among these spectators are few people who know what’s going on. People who know that they are only being tricked. They know this, but they are afraid to speak out. They’re afraid, maybe because they would be kicked out of the premises if they said a word. Or that no one will believe them.

                  In the end, the Magician finishes his act. Word will spread about his greatness, his skill, his “magic”. More people will admire him. More people will want to be him, not knowing what they are talking about. But unbeknownst to these people, they are looking up to a person who has tricked them all along.