Showing posts with label chocobutternut. Show all posts

Literary (Submission): The Woman



Cleanse.
Exfoliate.
Tone.
Moisturize.
Prime.
Conceal.
Blend.
Brighten.
Highlight.

She bombards her face
With oils and creams and powders
She must be perfect
Under her make-up and over

The woman must be beautiful.
The woman must be perfect.

She paints on a new pair of eyebrows
And sculpts her face with a brush
Corrects her lips with a pencil
Topping it with gloss making it lush

The woman must be beautiful.
The woman must be perfect.

She squeezes herself in Spandex
Puts on high heels
Drinks nothing but water
And takes cotton balls for meals

The woman must be beautiful.
The woman must be perfect.

Long wavy hair down her back
Painted nails on her fingertips
Luscious lashes everytime she blinks
She just makes you smile with those red red lips

The woman must be beautiful.
The woman must be perfect.
The woman retails for $□□.□□

Literary (Submission): Hamak





Wala akong laban
Sa kanyang kagandahan
Na mukhang kinatha ni Bathala
Gamit ang pinakamapuputing ulap para sa kanyang kutis
Pinakamapupulang rosas para sa kanyang mga labi
Pinakamatatamis na huni ng mga ibon para sa kanyang boses
At pinakamaliliwanag na silahis ng araw para sa kanyang ngiti.

Wala akong laban
Sa pungay ng mga mata
Na singganda ng mga tala
Sa ngiti na sintamis
Ng halimuyak ng sampaguita
Sa kaniyang alon-along buhok
Na tinalo ang kalma ng dagat matapos ang bagyo

Wala akong laban
Sa kaniya
Siyang pinagmumulan ng mga tula
Siyang pinaghahabihan ng mga tugma
Siyang isinasawalang hanggan sa tela
Siyang sinesentro sa mga dula
Siyang ipinapalabas sa pelikula
Siyang isinasama sa mga akda
Siyang bumubuo sa mga letra ng bawat katha.

Wala akong laban
Sa kaniyang ganda
Dahil ako'y hamak lang na makata
Walang laban ang pag-antig ng aking mga taludtod
Sa sayang nadadala sa 'yo ng kaniyang magaang tawa
Walang laban ang pagduduldulan ko ng damdamin
Sa pagkatigagal mo sa kaniyang bawat salita
Walang laban ang mga talinghaga
Sa kung paano mo siya masdan
Tuwing siya'y nakatingin sa mga tala

Wala akong laban
Sa isang gawang sining
Dahil 'di naman ako isa

Literary (Submission): Why We're Afraid





Aren’t all humans afraid of something?
The deep and shark-infested waters
Thunder claps and lightning strikes
Building rooftops, cliffs and ledges
Spiders, snakes, darkness
Aren’t all humans scared of something?

Now, while you’re in the dark,
Imagine a face.
A pale white face.
PALE WHITE.
Bloodied, rotten, decaying.
Hollow eyes.
Eyes void of anything.
Eyes staring at you.
Razor sharp teeth, too many to count.
It could be laughing.
Or just smiling.
It’s the face you see when you can’t move at 3 am.
It’s the face you see behind you in the mirror.
It’s the face you see at the end of dark hallways.
It’s the face you see in every horror film, haunting the lead, killing the cast.
Who is this face?

Aren’t all humans scared of something?
Our fears rooted from farthest ancestors?
Afraid of deep waters for not all could swim
Afraid of lightning for its strike could burn homes
Afraid of the dark for in it lurks predators
Afraid of snakes and spiders for their deadly bites
Afraid of high places for poor footing becomes lethal
They were all so scared of these things
They passed them down to us.

What happened to them?
That now makes us so afraid
Of the pale white face?

Literary (Submission): Sa Dulo x Magkikitang Muli




Sa Dulo Nang Tayo’y Nagtagpo

Ito na ba
Ang huling takipsilim
Ang huling ihip ng hangin
Ang huling haplos sa aking pisngi?

Dahil alam ko na ang 'yong sasabihin
Bakit hindi mo na lang hawakan ang aking kamay
Huwag ka na sanang magsalita
At isayaw na lang ako sa himig ng mga tala

Sana'y huwag nang magpaalam
Sana'y huwag mo nang ipahiwatig
Hayaan na lang nating dumating ang bukang-liwayway
Sabay sa huling indak, saka ka na mawalay

Sa ating napipintong katapusan
Marapatin sana ang aking hiling
Kailangan ko ng maitatagong alaala
Dahil baka ang puso'y di na tumibok pa...




Magkikitang Muli

Ito man ang huli nating takipsilim
Ito man ang huling ihip ng hangin
Ang ating huling sandali
Hindi pa ito ang huling paghaplos sa iyong pisngi

Hindi na muna hahawakan ang 'yong kamay
Baka mas piliin ko pang manatili
Kahit kailangan ko nang lumisan
Lulubusin ang sandali habang ika'y pinagmamasdan

Ako muna'y iyong bitawan
Ngunit ating mga alaala'y huwag kalilimutan
Uunahin muna ang aking pag-aaral
Sabay nating sasalubungin ang bukang-liwayway nang magkahiwalay

Ngunit, huwag kang mag-alala
Pangako, magkikita tayong muli...

Literary (Submission): Nodus Tollens





Ang kwentong tayo ay nagsimula sa simula
Noong umagang una kitang nakita
Nag-aalmusal ka sa may harap ng inyong bahay
Sa probinsya, walang kamalay-malay

Napatingin ka sa aking gawi
At doon ako nabighani sa 'yong ngiti
Hindi na nagpatumpik-tumpik
Ako ay lumapit, mga ibon nanahimik

Nagpakilala ako, nagpakilala ka rin
Bumibisita ka pala sa 'yong pamangkin
At iyon na nga ang simula
Ng isang kwentong 'di ko inakala

Ang ikaw at ako
Ay tuluyang naging tayo
Palaging magkasama, 'di mapaghiwalay
Palaging magkahawak ating mga kamay

Tayo ay masaya
'Di na maghahanap pa ng iba
Ngunit sinubok ng mga araw, buwan, at bituin
Pag-agos ng sakit 'di nakayang talunin

Sa pag-ibig mong alam kong tunay
Sinubok ang puso kong lantay,
Na 'di marunong manakit, datapwat sinasaktan
Sabi pa nila sa akin, wala na 'kong natutunan

Nasanay sa hapdi, pagod, at hinagpis
'Di na ako nanibago sa mga pag-alis
Sa tuwing ang "ako" ay magiging “kami”
lniiwan naman nila ako palagi

Sa tuwing may bagong iibigin
Alam ko na'ng aantayin
Sakit na dala ng pananawa sa akin
At dahil sa simple kong mithiin

Mahalin akong tunay, tapat, at totoo
Samahan ako hanggang sa dulo
Ng altar, ng walang hanggan
Tuparin ang pangakong 'di ako iiwan

At sa tagal ng panahon
Nasanay na sa pakiramdam ng pagtapon
Tila ba kwento ko ay nasulat na
At susunod na lamang sa tadhana

Ngunit binago mo ang tuluyan
Dinaya ang nakagisnan
Dahil nang ako ay iyong saktan
'Di ako pinagbigyan ng sansinukuban

lkaw ay kinuha sa akin
Ng Diyos na mahabagin
Ako ay nilisan
Iniwan nang tuluyan

Laking dusa ang dulot sa ’kin
Lalo na't iyong sinabi
Na ako na'y sasamahan
Sa dulo ng simbahan

Hindi ko maintindihan
Kung ba't ako laging nasasaktan
At ang sakit na dulot mo
Ay dulo na ng ating kwento
Ang dulo ng ating pagmamahalan
Ang dulo ng sinabi mong walang hanggan
Ang dulo ng dapat na tayo
Dahil wala ka na sa piling ko

Literary (Submission): Choose C



When in doubt, choose C.
It’s simple and easy
And it could be the right answer,
That’s easy to see.

But then I doubted, I chose U.
Far from C, but will still do.
U stood out from all the letters
Because back then, only U did matter.

Of all the choices made, I was lost in the mix.
I wasn’t found from numbers one to twenty-six.
And the result was only almost perfect
Because I was lost, it’s true,
I should have been next to U.

But now when I doubt,
I will only choose C
It’s simple and easy.
And in this test I’ll take, we’ll see
U and I will only matter
When they’re next to each other.
Subscribe to: Posts (Atom)