Showing posts with label wendy. Show all posts

Literary (Submission): Okay Lang




"’Uy! Kita tayo mamayang uwian, ha? May kuwento ako sa 'yo," sigaw mo habang tumatakbo na papunta sa klase, suot-suot ang ngiting abot-tainga.

Hay. May kuwento ka na naman. Hindi na ako magugulat kung tungkol na naman 'yan sa simpleng chat niya sa 'yo kagabi pero kilig na kilig ka pa rin. Palagi namang ganoon, wala nang pinagbago.

Magkukuwento ka ng tungkol sa kaniya habang nakikinig lang ako. Nakangiti mo pang inilalahad ang lahat ng pinag-usapan ninyo tapos magkukunwari naman akong masayang nakikinig. Tapos ikukuwento mo ulit na sobrang saya mo kasi matapos ang matagal na pagiging torpe mo, nakakausap mo na siya ngayon.

Hindi pa natatapos ang istorya mo roon. Inisa-isa mo pa kung paano mo siya liligawan. Samantalang ako naman, nagbibigay pa ako ng suggestions kung paano ka manliligaw. Papalakasin ko pa ang loob mo at susuportahan ka sa lahat ng mga gagawin mo. Kahit sa loob ko, durog na durog na ako sa mga ginagawa ko.

Pagkatapos mo, ako naman ang pipilitin mong magkuwento. Itatanong mo pa kung sino ang gusto ko. Wow. Hindi ko alam kung matatawa ako o ano. Pero, alam mo 'yon? Hindi ko rin alam kung insensitive ka ba o sadyang manhid ka lang talaga. O baka magaling lang talaga ako magtago ng nararamdaman. Ilang beses ko na yatang pinaparamdam sa 'yo na gusto kita pero tingin mo lang talaga sa lahat ng ginagawa ko para sa 'yo ay bilang kaibigan lang. Kapatid. Best friend. Gano’n lang. At hanggang doon na lang yata 'yon.

Okey lang. Masaya ako para sa 'yo.

Masaya ako para sa 'yo kasi masaya ka. Kahit na hindi ako ang dahilan.

Masaya pa rin naman ako kasi na-appreciate mo lahat ng effort ko bilang kaibigan mo at bilang tao. Hinding-hindi mo ako nakakalimutang pasalamatan.

Masaya pa rin naman ako kasi pinagkakatiwalaan mo ako—sa lahat ng bagay. Wala kang itinago na kahit ano sa akin. Kumbaga, lahat ay kinukuwento mo.

Masaya pa rin naman ako kasi palagi ka ring nandyan para sa akin.

Iyon naman ang layunin ng magkaibigan, di ba? Kaya kahit masakit, masaya pa rin ako kasi magkaibigan tayo.

Literary (Submission): Kakayanin






Marso 19, 2019

 Para sa umaasa,

             Kumusta ka? Masaya ka ba ngayon? Lalo na ngayong ilang buwan na ang nakalipas mula nang kumuha ang batch mo ng exam sa isa sa pinakamalalaking pamantasan sa Pilipinas. Siguro’y hindi pa, dahil hindi pa inilalabas ang resulta ng exam.

             Naaalala mo ba kung gaano katagal ang oras na ginugugol mo sa review center para lamang maalala muli ang lahat ng pinag-aralan mo mula Grado 7?

             Naaalala mo ba kung gaano ka naging ka-chill nang matapos ito? Pero pagbalik naman ng pasukan, tuloy pa rin sa pagrerebyu. Gumagawa ka pa nga ng reviewer sa mga index card para lang mayroon kang madaling dalhin na reviewer kahit saan ka magpunta. Nagpaskil ka pa nga sa kuwarto mo ng mga listahan ng mga formula na kailangang kabisaduhin. Sabi mo, para sa tuwing titingin ka sa iyong dingding, maisasaisip mo na agad ang lahat ng ito.

             Naaalala mo rin ba kung ano ang mga isinakripisyo mo para lamang makapag-concentrate sa pagrebyu? Binawasan mo muna ang pagso-social media pati na ang panonood ng mga series at K-drama. Pero hindi mo naman tinigilan nang buong-buo dahil baka mabaliw ka naman sa kakaaral.

             Naaalala mo rin ba kung ilang beses ka nang umiyak? Dala ng kakaisip sa mga bagay na hindi pa naman nangyayari. Minsan, hindi mo alam, pero bigla mo na lang napagdududahan ang sarili mo. Minsan, nangangamba ka kasi hindi mo alam kung maipapasa mo ba at kung hindi (huwag naman sana) ay kakayanin mo ba. Lalo pa kung sasagi sa iyong isipan ang mga taong nampe-pressure. Dagdag pang alalahanin ‘yung mga taong umaasa, sumusuporta, at naniniwala sa iyo at ayaw mong biguin sila.

             Paano pa kung lumabas na ang resulta? Iiyak ka rin kaya? Sa tuwa o sa dismaya? Sa tuwa dahil lahat ng pinagsikapan mo nang ilang buwan ay nagbunga ng maganda? O sa dismaya dahil ginawa mo naman ang lahat ngunit saan ka nagkulang?

             Iiyak mo lang ang lahat paglabas ng resulta. Basta’t palagi mong tatandaan na hindi lang iyan ang natatanging unibersidad na maaari mong pasukan. Marami rin namang ibang paraan upang makapasok sa pamantasang ito. At napakarami ring paaralan sa Pilipinas at maging sa ibang bansa na bukas ang bisig na tatanggap sa ‘yo.

             Palagi mong tatandaan na ang makikita mong resulta ay hindi hudyat na katapusan na ng mundo. Hindi ito ang magiging sukatan ng pagkatao mo. Ang tao ay higit pa sa mga numerong nakalagay sa papel, gaya ng sabi ng isang awtor na “mas marami pa s'yang alam kesa sa nakasulat sa Transcript of Records n'ya, mas marami pa s'yang kayang gawin kesa sa nakalista sa resume n'ya, at mas mataas ang halaga n'ya kesa sa presyong nakasulat sa payslip n'ya tuwing sweldo.”

             Kung nabigo ka man, alalahanin mo na ang mahalaga ay ginawa mo ang lahat ng makakaya mo, sinubukan mo at kinaya mo. Sabi nga ng isang pari sa misa, “You will not get everything you want but He will provide you everything you need.”

             Kaya’t huwag kang mawawalan ng pag-asa. Parte ito ng buhay. Ayon nga sa isang pilosopo, “Parang noong una ngunit, iba at higit pa”—masaktan ka man, tanggapin mo ito dahil dito mo matatagpuan ang panibagong pag-asa na hindi katulad ng dati. Maaari mong makita ang isang oportunidad na higit pa kaysa sa dati. Patuloy ka lang sa pag-asa—dumating man ang bagong pagkalugmok sa iyong buhay, alam kong kakayanin mo ito, tulad ng bolang tatalbog muli matapos ang pagbagsak, ng along nagmumula sa ibaba saka hahampas paitaas.


Maasahan mo,

Ang iyong kasama’t karamay mula pa man sa umpisa

Literary (Submission): Ngiti





Ngumiti ka.
‘Yan ang magtatago ng lungkot sa ‘yong mga mata at mga hirap na nadarama. Ngumiti ka at baka sakaling mabawasan ang bigat na nararamdaman sa panahon na parang wala nang nangyayaring tama, sa panahon na parang wala ka nang maintindihan.

Ngumiti ka.
Ngumiti ka sapagkat ito ang magpapahiwatig na ayos na ang lahat. Ang magpapahiwatig na wala na ang mga problema. Kung di man nawala, kahit papaano’y nabawasan na sila. Kaya’t ngumiti ka dahil ang ‘yong mga dinadala ay gumaan na.

Ngumiti ka.
Ngumiti ka dahil hindi mo alam kung ilang tao ang nais makita ang iyong maganda at nakakahawang ngiti. Tandaan mo, ito ang isa sa mga pinakamagandang bahagi ng isang tao, ang kanilang mga ngiti. Hindi mo alam na may taong makita ka lamang nang nakangiti ay kumpleto na ang araw nila.

Ngumiti ka.
Ngumiti ka sapagkat maganda ang sikat ng umaga na nagbabadyang magiging maganda ang buong araw. Isang dahilan upang magpasalamat sa Kanya dahil binigyan ka pa ng isang araw upang gawin ang mga nais mo at makasama pa ang mga mahal mo sa buhay.

Ngumiti ka.
Ngumiti ka dahil kaya mo pa. Kakayanin mo pa, kahit gaano man ‘yan kahirap. Kung nalagpasan ng iba ang mga pagsubok, kung napagtagumpayan ito ng mga nauna sa atin, pasasaan ba’t makakaraos ka rin. Tulad nga ng lagi nilang sinasabi, may bahaghari makaraan ang ulan, at may umaga matapos ang bawat gabi.

Literary (Submission): Sa Dulo x Magkikitang Muli




Sa Dulo Nang Tayo’y Nagtagpo

Ito na ba
Ang huling takipsilim
Ang huling ihip ng hangin
Ang huling haplos sa aking pisngi?

Dahil alam ko na ang 'yong sasabihin
Bakit hindi mo na lang hawakan ang aking kamay
Huwag ka na sanang magsalita
At isayaw na lang ako sa himig ng mga tala

Sana'y huwag nang magpaalam
Sana'y huwag mo nang ipahiwatig
Hayaan na lang nating dumating ang bukang-liwayway
Sabay sa huling indak, saka ka na mawalay

Sa ating napipintong katapusan
Marapatin sana ang aking hiling
Kailangan ko ng maitatagong alaala
Dahil baka ang puso'y di na tumibok pa...




Magkikitang Muli

Ito man ang huli nating takipsilim
Ito man ang huling ihip ng hangin
Ang ating huling sandali
Hindi pa ito ang huling paghaplos sa iyong pisngi

Hindi na muna hahawakan ang 'yong kamay
Baka mas piliin ko pang manatili
Kahit kailangan ko nang lumisan
Lulubusin ang sandali habang ika'y pinagmamasdan

Ako muna'y iyong bitawan
Ngunit ating mga alaala'y huwag kalilimutan
Uunahin muna ang aking pag-aaral
Sabay nating sasalubungin ang bukang-liwayway nang magkahiwalay

Ngunit, huwag kang mag-alala
Pangako, magkikita tayong muli...

Literary (Submission): To Know



Here in the present, I know
That you are a special person to me.
I know that I become better
Every time you are near.

In the past, I did not know
That I would think of you as more than a friend.
I just knew that as your buddy
I would be there ‘til the end.

In the future, I will know
That soon I would have to let you go.
I would just have to face the facts
That I am just your friend, nothing more.

Ever since I have known
I became all sad and blue.
I am happy you found someone new
but I have decided to remain true to you.


For Lost Boy
from Wendy

In the past, you thought
I would be just a friend.

At present, you think
That I make you better.

May your future be happy
Even without me.

It will be brighter
You will find someone even better.
I am sorry, we cannot be together
But I will be your friend forever.
Subscribe to: Posts (Atom)