Showing posts with label casualdehyde. Show all posts

Literary (Submission): Unspoken Vows x Unsaid Farewell




Unspoken Vows

Dear Almost:

I loved you, but it’s not enough. Before we part ways, promise me these.

Promise me you'll sing again; sing to somebody who'll listen to your beautiful melody— Unlike me. You were a person who never gives up on something, you were passionate in all that you do, and that you were singing these songs for me, none of which I ever noticed.

Promise me you'll trust again; trust somebody who'll hear you out sincerely— Unlike me. You were always there for me, even if I wasn't, you were tired of always understanding, and that you were slowly drifting away from me, none of which I ever accepted

Promise me you'll be happy again; be happy with somebody who'll be happy to be with you too— Unlike me. You felt you were imposing yourself on me, that you were nothing but a nuisance, and that you were unloved. None of which was true because I did—

I was just a little too stupid and a little bit insecure.

Promise me you'll give love another chance; a chance for somebody to see your worth— Unlike the way I didn't notice that you were worth all the time, that you were worth all these maybes, that you were worth fighting for and that you were worth loving over,
and over,
and over.

I'm sorry. I’m sorry for not noticing, I’m sorry for not accepting, I’m sorry for not making you happy—

I’m sorry, for making you un-love me.


Unsaid Farewell 


Dear Never Again:

I loved you. Loved. But before I leave you, I must promise you these.

I promise to sing again; to someone who'll listen to my voice and not just hear it, to someone who'll show interest. Because I never give up. I am passionate, especially in singing but it's discouraging when no one notices.

I promise to trust again; trust somebody who values my words and values me too. Because I was always there for you and I tried to understand you. But now I have drifted away and we just have to accept it.

I promise to be happy again; happy with someone who wants to be happy with me. Someone who makes me feel the way I never felt before. Someone who doesn't make me feel like I'm imposing, like I'm a nuisance or that I'm unloved. Someone who will treat me the way I deserve to be.

I promise—

I promise to give love another chance. Because I know my worth and someone out there deserves to be blessed with it. My songs are meant to be listened to. My words are meant to be understood. My laugh is worth the noise it comes with.

My love is worth what it offers.

Unnoticed, unaccepted, unhappy. It is all okay and it's all in the past— because it is all in the past. I'm sorry that we had a fallout and we had to fall out of love.

Literary: Patterns of You





You are my constellations
You reach the farthest lengths
And do it with astounding ease
You connect what once were distant dots
And create meaning and imagery and greatness
I was lucky enough to witness your magnificence

You are the lines on my paper
Ruling my words
Precise and measured
Careful and cautious not to overstep
Binding me, controlling me
Warning me of dangers of going beyond
But still, I tread on

You are the grooves on my vinyl record
Playing my favorite song every day
Your stories of pure humanity
And undull representations of life
Your tune is unwavering and never unnerving
I succumb to your voice each time

You are the circles under my eyes
The midnights of secrecy and untellable tales on the phone
Your quiet whispers for we should not be found
Your breath as if right by my ear
Nobody knows of the universe we built on our own

You are the waves on the ocean
Lifting me up and pulling me under
Drowning me in silent surrender
Filling my lungs with heavy feeling
And making my eyes redder with every blink

You are my world and beyond
You give my life constant meaning
You keep me continuously breathing
You are everywhere
Intertwined in my life as if it were yours
You have defined every aspect of it and I do not regret it one bit

Literary (Submission): Liham x Pagbitaw







Liham

Rodriguez Dam Suite 761,
Carmen 5824
Quezon City

Kalahating mundo ang ating pagitan. Magkaibang oras na pinaggagalawan.

Alam kong hindi madali para sa atin na maging malayo mula sa isa’t isa. Ngunit nais kong malaman, mayroon na bang iba? Ang mga sulat ko ba ay nababasa mo pa? Lahat ng gunita, naaalala mo pa ba?

Dahil wala nang dumating na mga rosas, magdadalawang taon na. Wala na ring sulat na dumarating kapalit ng mga ipinapadala ko sa’yo. Dumaan ang tag-lamig, sumibol ang mga bulaklak, natapos ang tag-init, at nalanta ang mga dahon, hindi ko namalayan na nalimutan ko na ring sumaya at umibig. Napalitan lahat ng takot, pangamba, duda, galit, lungkot, dahil hindi na kita maramdaman. Hindi ko na maunawaan kung mahal mo pa ba ako, o sadyang kinalimutan na ang pinagsamahan nating dalawa.

Kung nasaan ka man, marahil ay masaya ka na. At sa pag-ibig, malaya ka. Kaya hahayaan ko na lamang na dalhin ng hangin ang nilalaman ng mga liham ko sa iyo. Nagbabakasakaling makarating at malaman mo ang tunay kong nararamdaman.

Sa kabila ng hindi mo pagpaparamdam, hihintayin ko ang iyong sagot. Hihintayin ko ang iyong pagbalik.

Nagmamahal,
Iyong tala
Pagbitaw

Largo de Vaz
7020 Ilhavo

Kalahating mundo’y nilibot. Lahat ng oras inilaan.

Hirap na hirap na akong mag-isa. Nabasa ang lahat ng iyong sulat, natanggap ang lahat ng pagmamahal ngunit kailangan na kitang kalimutan. Hindi ko na kailangang isatitik pa, sa palagay ko’y sapat na ang salitang patawad upang mahinuha mo ang dahilan ng di ko pagpaparamdam.

Ayaw na kitang paghintayin pa, ubos na ang oras, patay na ang rosas. Sa bawat panahon na nagdaraan, nauubos ang parte ng puso kong sa iyo nakalaan. Bitawan mo na ako dahil pinakawalan na kita. Humanap ka na ng iba, sana’y maging masaya ka. Ang tagal kong naghintay bago ito ipadala dahil akala ko’y di ko kayang mawala ka pero mas hindi ko kaya na saktan pa.

Sana’y ‘wag mong masamain. Ngunit ngayon ay kailangan nang magwakas ang ating istorya at tuluyan nang maglayo an gating tadhana.

Nagmahal,
Iyong tala

Literary (Submission): Ang Sinisigaw ng Katahimikan






Magkasama tayong dal'wa sa malamig na batong upuan
Hapon na
Kailangan mo nang umuwi
Pero sabi mo sa tatay mo may project ka pa sa art
Kahit ang pinipinta mo lang naman
Ay mga di mawaring hugis
Gamit ang watercolor
Na sa'yong mga mata’y tila walang kulay

Wala akong masabi
Wala ka ring imik
Tahimik
Sa pang-ilang ulit
Babad na naman tayo sa makabasag-tengang katahimikan
Binging-bingi na ako

Walang salitang lumalabas sa bibig mo
Na mas madalas naman ay mga hinaing mo sa buhay ang isinisigaw
Hahawakan ko sana ang kamay mo
Kasi alam ko na
Di ko na kailangang tanungin
Hindi ka okay
‘Di tayo okay
Pero nilayo mo ang mga daliri mo
Na tila napaso ka sa balat ko
Kahit dati nama'y hinahanap-hanap mo ang init nito

Walang nangyayari
Walang nagsasalita
Pero parang ‘yun pa ang maraming sinasabi
Ang katahimikan
Sa pag yuko mo pa lang
Sinasabi mo nang pagod ka na
Sa bawat hawi ng buhok
Sinasabing makikinig pa
Sa mahina kong tinig
At sa paulit-ulit ko nang binabanggit

Di na natin kailangan ng mga salita
Kasi alam na nating dalawa
Kung ano yung sasabihin ng isa’t isa
Mga gasgas na dahilan
Mga desisyong di pinag-isipan
Mga pagpapatawad na labag sa kalooban
Lahat ng ito paulit-ulit na lang

Umalis ka
At iniwan ako
Sa panghuling pagkakataon
Hindi ko masabing paalam
Kasi alam mo na ang lahat
Hindi ko masabing ingat
Dahil ako ang nagdudulot ng kapahamakan
Di ko masabing patawad
Kasi luging-lugi ka na
Di ko masabing mahal kita
Dahil hindi na
Hindi na ulit

At ngayo'y mag-isa ako
Nagpipinta ng mga di mawaring hugis
Gamit ang sarili kong tila walang kulay, walang sigla
Di sinasabi ang dapat sabihin
Di inamin ang dapat aminin
Walang imik
Nakayuko
At nalulunod sa ingay ng katahimikan at kawalan

Literary (Submission): May Kaibigan Ka Bang Clarisse?



Ako ang hilig na takbuhan ng kaibigan kong nagngangalang Clarisse. Mahilig siyang magpaloko, aminado naman siya. Mahilig siyang magmahal. Punung-puno siguro siya ng love kaya madalas siyang magmahal. Kung gaano kadalas siyang umibig, ganoon din siya kadalas na malungkot at masaktan.

At kapag nasasaktan si Clarisse, bumabaha ng luha sa aking harapan.

Anuman ang mangyari sa kanyang buhay pag-ibig ay hindi buong kasalanan ni Clarisse. Kung maloko man siya, hindi niya kasalanan. Sadyang may mga taong malakas ang loob na manlamang sa kanyang kapwa. Kung di magtagal ang relasyon nila ni Clarisse, hindi rin naman niya purong pagkukulang sapagkat ang relasyon ay pandalawahan at hindi isahan. Pareho silang maaaring nagkulang.

Marahil, ang problema sa kaibigan kong si Clarrise, labis siya kung magmahal. Hindi pa man opisyal na “kayo” kapag nakita ka niyang kakaiba ang ikinikilos mo, labis na siyang nasasaktan at nag-iisip ng kung ano-ano.

Ang kaibigan kong si Clarisse, napakasensitibong tao. Kaunting kibo, kaunting mali, nasasaktan siya’t sa huli’y makikita mo nang humihikbi. Kapag nasagi po ang kanyang damdamin, magdaramdam, magmumukmok, hanggang mauwi sa labis na kalungkutan.

Maaaring mahirap siyang intindihin o unawain, pero hindi siya mahirap mahalin. Maliban sa given na ang pagiging mapagmahal niya, mapagbigay din siya. Marunong umunawa. Marunong makiramdam. Sensitibo sa iniisip at nararamdaman ng iba.

Sa ngayon, hindi pa nahahanap ni Clarisse ang taong para sa kanya. Pero ang tangi ko lamang hiling, huwag naman sanang kapag dumating na ang pagkakataong iyo’y ang Clarisse na punung-puno ng love ay nagbago na.

Ikaw, may kaibigan ka rin bang Clarisse?
Subscribe to: Posts (Atom)