Matagal ko ng hinintay ang araw na iyon

Maraming iniisip, ganiyan at ganoon

Ngayong gusot na ang hinandang damit

Ako’y handa na sa desisyon di na magpapalit

Nang magsimula ang gabi ng sayawan

Ikaw lang ang laman ng aking isipan

Sinabi na sa sariling masasayaw kita

“Oo, kaya ko ‘to, puso lang.”

Iginala ang aking mata at ikaw lamang ang nais makita

Hinanap, ikaw na aking isang pangarap

At sa isang tabi, nakaupo, doon ika’y nakita

Ako’y natulala, hindi agad nakakilos

Nang ika’y mapag-isa, ako’y tumayo

Lumakad nang mahinahon patungo sa’yo

Ngunit hindi mo makita na ako’y nanginginig

Hindi mawari kung sa takot o sa kilig.

Napaisip sa sarili, “Dapat ko bang ituloy ito?”

Ayan na, ayan na, palapit na ako.

Hindi ko na kinaya dahil nadumog at nahiya

Ngayo’y nagsisisi, sayang talaga.

Lumipas na ang napakahabang panahon magmula nang mangyari ang lahat

Naghilom na ang malaking sugat na yumakap sa pagkatao ko nang pagkatagal-tagal

Ngunit ang naiwang marka sa aking katawan ay buong-buo pa ring natatanaw

Ang bakas ng kahapon ‘di kailanma’y papanaw.

Maaari ngang nasa ibang landas na akong muli

Tulad noong bago ko pa harapin ang mga pangyayari

Bago ko pa masilayan ang sari-saring mga pagkakamali

Dahilan para ang mga mata ko’y mapapikit buhat ng pagkamuhi

Ngunit, paminsa’y ang sugat na naglihom ay nanariwang muli

Sa tuwing pagkabigo ang ibinungad ng mga mas nakakataas

Nakapagtataka kung bakit sariwang dugo pa rin ang dumadaloy sa hilom na dapat na sugat

Sa mga alaala ng nakaraang matagal nang nagwakas

Ang pagtitiis ay iba sa nakasanayan

Ang pagtanggap ay iba sa nakalimot

Ang sakit gawa ng sugat ay hindi na kalianman maiiwasan

Idagdag pa ang aming mithiing hindi naipapaabot

Hindi hiniling ng kung sinuman ang karahasan

Na nagbubunga ng tinalang gasgas sa nagtataas-taasan

Hindi na ako magtataka kung ang mga ito’y patuloy paring mararanasan

Gawa rin ng bagsak na ang aking lipunang kinabibilangan

Marami ang nagtatanong sa akin kung ano ba talaga ‘tayo’?

Hindi ako makasagot dahil hindi ko rin talaga alam.

Hindi ko alam kung magkaibigan ba tayo.

Hindi ko nga alam kung gusto mo ako.

Pero, parang sa loob ng aking isip at puso ay ayoko ring malaman.

Natatakot ako na baka “Hindi” naman pala. Natatakot ako na baka “Oo”.

Marahil ay hindi ka sigurado sa iyong nararamdaman.

Marahil ay hindi mo maintindihan.

Ngunit sa aking isipin, ikaw ang tanging nananahan.

Ang puso ko’y ikaw ang tanging laman.

Hindi lamang bilang isang simpleng kaibigan, ngunit bilang isang kaibigan.

Ang hirap paniwalaan ng iyong mga sinasabi.

Hindi naman dahil sa wala akong tiwala sa’yo, pero talagang natatakot lamang ako na baka hindi totoo.

Natatakot ako na muling masaktan.

Natatakot lang ako na muling maiwan.

Kung sasabihin kong “Hindi ako ang tipikal na lalaki na papaasahin ka lang,” 

ay magmumuka akong “tipikal na lalaki”.

Hindi ko alam kung paano kita makukumbinsi ngunit ang tanging alam ko lang ay ang aking nararamdaman para sa’yo ay tunay at hindi gawa-gawa lang.

Huwag mo sanang isipin na walang saysay ang lahat ng ginagawa at paghihirap mo.

Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon upang tuluyang makasiguro.

Sana lang h’wag kang sumuko at magbago.

Sa ngayon kasi, ikaw ang dahilan nitong mga pagngiti ko.

Hindi ako magbabago.

Patuloy akong magiging dahilan ng iyong mga ngiti.

Hindi ako susuko.

Handa akong maghintay ng ilang linggo, buwan, kahit taon.

Maghihintay ako dahil alam kong ang hinihintay ko ay,

ikaw.