altostratus,

Literary (Submission): Kailan*

7/23/2015 09:01:00 PM Media Center 0 Comments



“Bakit kaya nangangamba sa tuwing ika’y nakikita?”

Tuesday!!! ‘Yan ang paborito kong araw sa buong linggo.

Kahit kailangan kong gumising ng alas kuwatro ng umaga… Kahit parang nauubos sa first period Math ang brain cells ko… Kahit ibig sabihin simula na naman ng isang linggong paggawa ng requirements… Excited pa rin akong pumasok.

Kasi buo na naman ang baon ko, maaga ang uwi ko, at higit sa lahat… may flag ceremony! Ibig sabihin, maganda tiyak ang simula ng linggo ko dahil mayroong at least labinlimang minuto para malayang makasilay sa’yo.

Hindi ko kailangang sumimple. Walang makakahalata kasi lahat sila sa’yo rin nakatingin habang bumabati ka ng “Magandang umagaaaa!” at nagtatawag ng mga estudyante para pumila. Kapag nag-aannounce ka na, hindi ko kailangang umiwas ng tingin. Hindi ko kailangang pakalmahin ang puso ko. Wala akong dapat ipag-alala na may makahalatang isa ako—isa pa rin ako—sa napakarami mong “fans”.

Alam ko namang okay lang na hangaan ka, na okay lang magka-happy crush sa’yo. Kasi sino ba namang hindi makapapansin at bibilib sa katulad mo?

“Ilang ulit nang nakabangga. Aklat kong dala’y pinulot mo pa.”

Unang-unang araw ko pa lang sa school noong Grade 7, hindi ko pa alam na lumilipat ng room kada subject, wala pa akong ibang kilala… ikaw na agad ang napansin ko.

Papanong hindi eh may eksena tayong akala ko sa mga teleserye lang ng KathNiel nangyayari. Yung mga tipong naglalakad kang patalikod kasi kausap mo yung mga kaibigan mong hindi man lang sinabi sa’yo na mababangga mo akong hindi rin nakatingin sa dinadaanan kasi pilit na iniintindi ang class schedule. Ayun! Nabitawan ko ‘yung bitbit kong libro at baunan. Muntik nang mahulog sa kanal yung lalagyan ko ng tubig! Buti na lang nahabol mo.

Nahihiya kang ngumiti at nagsabing, “Sorry,” sabay abot ng mga gamit kong pinulot mo. Tumingin ka sa mga kaibigan mong pinagtawanan ka imbis na tulungan at sinabing, “Di niyo kasi sinabing may tao!”

“Okay lang. Salamat,” sagot ko. At iniwan ko na kayo kasi hahanapin ko pa ang unang classroom ko. Late pa rin akong dumating sa unang subject (malay ko ba kung alin yung Old Building eh parehong mukhang luma) kung saan nakatayo ka na at nagpapakilala. Akalain mo ‘yun! Kaklase pala kita! Buti na lang di kita tinarayan kagaya ng usual na ginagawa ng mga character ni Kathryn sa unang pagkikita nila ng mga character ni Daniel.

Pero nakakainis kasi sa unang taon pa lang natin magkaklase, napatunayan ko nang na sa’yo nga ang lahat! Student leader ka na, star athlete pa. Amazed ako na may oras ka pang mag-aral at makakuha ng mataas na grades. Nung minsang narinig kitang naggitara at kumanta kasama ang mga kaibigan mo, kinilig ako sa galing mo. Kung di lang nakakahiyang magpaka-fangirl-na-nagdadala-ng-banner-level nung kumanta ka kasama ang banda mo nung UPIS Week, ginawa ko na. At nung na-realize ko na ang gwapo mo na nga, ang bait mo pa… wala na… yung puso kong nagmamatigas, natunaw na—

Kagaya ng pagkatunaw ng mga puso ng lahat ng babae’t lalaking may crush sa’yo.

“Bawat araw sinusundan... di ka naman tumitingin…”

Kaya unang taon pa lang rin, sinabi ko na sa sarili ko na hanggang classmate, paminsan-minsang groupmate, idol, happy crush ka lang talaga. Kahit madalas kitang makatabi, maging kagrupo, at makausap dahil magkasunod tayo ng class number, kahit minsan tinutukso na tayo, kailangan hanggang diyan lang. Kailangan itago. Kailangan mukhang immune ako sa charms mo. Kailangan poker faced, kahit deep inside kilig na kilig.

Alam ko naman kasi na hindi kagaya kong makulit, magulo, maingay yung mga tipo mo. Alam ko rin na kahit marami silang (kaming) nagpapacute sa’yo, isa lang ang gusto mo mula pa nung elem ka. Alam ko na nangangarap lang ako ng gising kung iisipin kong may posibilidad na maging ganun ang tingin mo sa akin.

Kaso kahit hindi kita kaklase sa sumunod na dalawang taon, kahit minsan sa isang linggo lang kita makita at makamusta, kahit MU na raw kayo, nagkalabuan na raw, naging MU ulit, nag-away ulit (repeat 100x), hindi raw talaga kayo MU nung crush mo mula pa elem… ‘yung pagkagusto ko sa’yo, steady lang.

Akala ko nahulog, naiwanan, at nabaon na sa dating building yung paki ko sa’yo… Hindi pala. Andiyan lang lagi. Pero hinayaan ko lang kasi… wala lang. Okay lang kasi hindi kita araw-araw nakakasalamuha. Marami rin akong ibang iniintindi kaya hindi ko masyadong naiisip.

Kaso ngayon, kaklase ulit kita. Madalas na naman tayong magkatabi, magkagrupo, magkausap. Mag-hi lang ako sa’yo, tutuksuhin na naman tayo ng mga kabarkada mong pasimuno. ‘Yan tuloy, nararamdaman ko nang lumelevel up itong pagka-crush ko sa’yo. Yung pag magkasama kami ng best friend ko, gusto ko nang i-share sa kanya (kahit feeling ko naman alam na niya pero hindi ko pwedeng iconfirm kasi there’s no going back). Yung pag mag-isa akong nag-aaral sa lib, minsan nagse-space out ako at naiisip kita. Yung excited akong pumasok kasi makikita kita. May mga ganyan na. NOOO. Hindi pwede ‘to. Bawal ma-fall.

“Anong aking dapat gawin?”

Ewan ko. Hindi ko na alam. Naloloka na yata ako.

Palipat kaya akong upuan pag magkatabi tayo? Wow. OA! Obvious much?
Pagbatiin ko kaya kayo ng ka-MU mo? Para alam kong off-limits ka. Pero ouch, masakit.
Eh tanggapin ko na kayang more than happy crush na ‘to? Hahaha. Ha. Ha. Baka may mapala.

Siguro iiwasan na lang kita. Pag di kailangan, di kita kakausapin. Hindi masyadong matatawa sa’yo o matutuwa para sa’yo. Hindi bibigyan ng malisya ang kabaitang pinapakita mo sa ‘kin. Titigilan na ang kasisilay sa’yo mula sa malayo. Titigilan nang hanap-hanapin pa. Bago pa maging kumplikado.

Siguro panahon na talaga para ibaling ang tingin ko sa iba.

-----

“Bakit kaya umiiwas? Binti ko ba’y mayroong gasgas?”

Parang noong Tuesday lang kinausap mo pa ako at nag-“bye bye” ka pa sa akin bago ako umalis para mag-training. Parang noong isang araw lang tinanong mo pa ako kung nakapag-review na ba ako sa test sa Physics. Parang noong isang gabi lang, chinat mo pa ako para lang magpaturo sa isang math problem na alam ko namang kayang-kaya mong sagutan.

Tapos kaninang pagpasok mo sa classroom, ni hindi ka man lang bumati kahit simpleng “Hi!” or “Hello!” man lang na dati ay araw-araw mo namang ginagawa. Noong naging magkagrupo tayo sa isang gawain sa Filipino, ni hindi mo man lang ako kinibo noong nagtanong ako sayo kung may idadagdag ka pa ba sa ginawa natin. Hindi na kita nahuhuling sumusulyap-sulyap sa akin sabay ngingiti nang napakatamis habang nagtatakip ng mukha (oo, napapansin ko yun). At tuwing magkakasalubong tayo, bigla ka na lang kakanan, o kakaliwa, o babalik sa pinagmulan mo na para bang iniiwasan mo ako.

Kung tama man ang aking hinalang iniiwasan mo ako, bakit? Hindi naman ako amoy pawis. Nag-cologne naman ako. Wala namang sugat yung mukha ko. Bagong gupit pa ako. Bakit mo ako iniiwasan? May mali ba akong nagawa? May mali ba akong nasabi? Hindi mo ba nagustuhan ang cologne ko?

Oh baka naman dahil sa inakala mong may MU pa rin kami noong crush ko nung elem? Wala, wala ring nangyari sa amin. Tulad ng ginagawa mo ngayon, hindi na rin niya ako pinapansin. Simula pa noong kalagitnaan ng second year.

Pero okay lang, kinalimutan ko na siya, pati na rin lahat ng nararamdaman ko noon para sa kanya. Moved on, sabi nga nila.

“Dito’y mayroon sa puso ko, munting puwang laan sa’yo…”

Mga ilang linggo ko rin sigurong pinag-isipan kung bakit mo ako iniiwasan. Mga ilang linggo rin akong tulala sa klase. Mga ilang linggo rin akong nasisita ni Coach habang nagtetraining kasi bigla na lang akong nawawala sa focus. Mga ilang linggo na rin na bigla-bigla akong magse-space out sa mga meeting ng KA at kailangan pang ulitin sa akin ang mga huling nabanggit para lang maalala ko. At ang pinakamalala siguro ay noong bigla ko na lang naihulog ang aking panulat sa kalagitnaan ng isang pagsusulit at nang bumalik ako sa aking ulirat ay limang minuto na lamang ang nalalabing oras para kami’y matapos.

At kasabay ng mga pangyayaring yan ay unti-unting nanunumbalik sa akin ang mga pangyayari ng nakaraan.

Naalala ko noong nabangga kita noong Grade 7 kasi hindi sinabi sa akin ng mga kaibigan ko na nandoon ka pala. Naalala ko iyong mga pagkakataong magkasama tayo sa iisang grupo at ikaw lagi ang nagsusulat sa Manila Paper kasi talaga namang napakaganda ng handwriting mo. Naalala ko iyong mga pagkakataong papagalitan tayo ng teacher kasi bigla mo akong dadaldalin sa gitna ng klase dahil hindi mo naiintindihan iyong itinuturo sa harap. Pati na rin yung mga pagkakataong bigla tayong aasarin ng mga kaklase at kaibigan natin at bigla kang yuyuko dahil siguro sa hiya.

“Kailan? Kailan mo ba mapapansin ang aking lihim?”

Doon sa dalawang taon na hindi tayo magkaklase, palagay ko normal naman ako at ang takbo ng buhay ko. Hirap na hirap lang ako gumising sa umaga kasi siyempre pagod sa training pero kayang-kaya naman. Sanayan lang naman kasi ang pag-balanse ng org, sports, acads. ‘Yan pa lang ubos na ang oras ko. Wala na akong panahon mag-isip ng iba. Parang hindi ka naman sumasagi sa isip ko, maliban na lang kung magkakasalubong tayo.

Pero ngayon, para bang bigla-biglang nagbago ang ihip ng hangin. Bigla akong naging excited na pumasok sa klase nang hindi ko namamalayan. Na para bang sa tuwing gumigising ako, kung dati ay humihirit pa ako ng, “wait laaaaang, limang minuto paaa,” ngayon ay agad agad akong babangon at maliligo upang walang masayang na oras sa pagpunta sa school.

At madalas ko na lamang nahuhuli ang aking sariling nakangiti habang iniisip ka.

Hindi ko namalayan na sa mga pagkakataong iyon, unti-unti na palang nahuhulog ang loob ko sa iyo. Totoo nga siguro yung sabi nila, na mas maiisip mo ang halaga ng isang tao kung wala na siya. O sa kaso natin, kung hindi mo na ako pinapansin.

“Kahit anong aking gawin di mo pinapansin.”

Hindi ko maintindihan. Ano kaya ang pwede kong gawin?

Magkunwari kaya akong hindi ko naiintindihan yung lesson para magpaturo sa‎’yo? Wag, baka mahalata.
Mag-skip kaya ako ng training para sabayan ka umuwi? Baka magalit si coach.
Magpalit kaya ako ng cologne? Magpagupit kaya ako ulit? Ahh bahala na.

Siguro nga panahon na para gumawa na ako ng hakbang. Para gumawa ng effort na maibalik ang pagkakaibigan natin. Kakausapin ka kahit alam ko namang mas malamang ay dededmahin mo lang ako, o tatanguan. Siguro panahon na para lakasan ko ang aking loob. Kasi, wala namang mangyayari kung mananatili akong duwag, di’ba?

Siguro nga panahon na para malaman mong may itinatago akong pagtingin sa’yo.

*Inspired by MYMP's Kailan

0 comments:

capulet,

Literary (Submission): Lullaby

7/23/2015 08:56:00 PM Media Center 0 Comments



I'm captivated by you in every sense—
Enraptured by your voice
Void of any pretense

Your eyes sing melodies that allure me so,
Building up emotion
In the perfect tempo

Your heart intrigues me with its steady beating
Unfaltering, secure
Its impact, undying

Your scent, how it soothes! Like music to my ears—
In solace I savor
Your presence, so clear

You are a lullaby in all ways but one
I'm haunted, enchanted
But sleep, I get none.

0 comments:

english,

Literary (Submission): Track 01

7/23/2015 08:53:00 PM Media Center 0 Comments



I still remember my very first song
Introduced by your old guitar
It was the tune that lulled me to sleep
And calmed me from my tantrums

I still remember the first time I played,
Experimented on grandmother's antique piano
I didn't know how to harness the notes
But you were there to guide me

I still remember my first recital
Played on the new violin you bought me
You promised me you would watch
But in the end you couldn't make it

I still remember the first time I composed,
Wrote on borrowed music sheets
It was about the day you left me
Taking with you the beauty of music

I still remember my first time in a studio
Stationed somewhere you could never be
I was amazed by wonders you didn't teach
It was as if the beauty had returned to me

I still remember the first time I toured
Sang in places I hoped you would be
Among the songs I wrote there was one
One to thank and finally forgive you

0 comments:

english,

Literary: Sonare

7/23/2015 08:49:00 PM Media Center 0 Comments


“To sound”

Affetuoso
“With affection”

To my dear songbird
Whose every melodic word
Plucks at my heartstrings

Da Capo
“From the beginning”

Curtains fly open
The orchestra starts to play
And notes flutter by

Adagio
“Slowly”

Gently they begin
Carefully keeping their pace
Steadily flowing

Diminuendo
"Getting softer”

Approaching silence
They muffle their melody
To a lone whisper

Fermata
“Hold”

Deafening silence
As the orchestra stays still
Not making a sound

Fine
“The end”

Applause from the crowd
Giving way for the next piece
Or so it may seem

Solo
“Alone”

And then he rises
To play for a loving hand
And a soul’s embrace

Crescendo
“Getting louder”

The first note is shy
But the next, a thunderous roar
That calls out to her

Accelerando
“Getting faster”

Swifter he gets
As he plays for dearest love
Letting no word pass

Allegro
“Livelier”

And in full motion
Their symphony is then set
And will always stay

Fine
“The end”

Continuing on
With the graceful waltz of souls
To its final note

0 comments:

filipino,

Literary: Masaya*

7/23/2015 08:45:00 PM Media Center 0 Comments



"Ayaw lumingon pagkatapos kumaway.”

Hinihintay kitang lumingon tulad ng dati mong ginawa. Akala ko babalik ka at sasabihin mo na mahal mo pa rin ako. Akala ko yayakapin mo uli ako mula sa aking likuran. Akala ko manghihingi ka pa ng isa pang tsansa na handang handa naman ako ibigay muli. Akala ko magiging tayo muli. Akala ko magkakaroon pa ng isang bagong kabanata sa kwento natin. Ngunit akala ko lang pala iyon. Ito na nga ata ang wakas.

“Ayaw pumikit. Patay-sindi ang ilaw.”

Ayoko na, hindi ko na kaya.” Iyan ang mga salitang tumatakbo sa loob ng isipan ko. Sumisikip ang dibdib ko animo’y binabara ang paghinga ko. Unti-unti na kong binabalot ng depresyon. Hindi na ko makagalaw. Sinusubukan kong tumawag ng tulong ngunit. Wala. Mag-isa nalang ako. Mag-isa nalang ako. “Ako” nalang at hindi na “tayo”.

“Hindi ka na ba masaya?”
“Ano ba kasi ang nangyari?”

Naalala mo pa ba noong nakaraang buwan? Iyon ang isa sa pinakamasasayang araw ng buhay ko. Napakasaya ko noon dahil iyon ang unang anibersayo natin. Ngunit parang ang bilis naman maglaho ng pag-ibig mo. Dahil habang tanaw ko pa ang pag-alis mo, nakita na kitang may kasamang babae at hindi ako. Teka, ang bilis mo naman ako palitan? Animo’y nagpalit lamang ng damit. Ganoon ka na ba talaga ka-sawa sa akin?

Kahit nasaktan na ako, sana masaya ka na.

*Inspired by Masaya by Frances Feranil

0 comments:

english,

Literary: Opus 715

7/23/2015 08:42:00 PM Media Center 0 Comments



My fingertips gently pressed the keys.
I slowly bowed the strings.
In front of a spotlight
In front of an agog crowd—
Our music spoke aloud.


I played the melody.
I gave the accompaniment.

One by one
My fingers touched notes,
While I played with both hands
And even gave my soul.
For the fairness of this piece
That we both composed.


But then you went out of our rhythm.
After a measure,
Your hands slipped from the keys.


You played sharp.
You played flat.
You now played an octave higher.
You’re far away from where we should be.
You said you knew this piece very well.
You said you were ready.
But how come we’re now out of harmony?


How I wish I can get out of this tragedy,
This disconcertment I cannot redeem.

Now the crowd has gone,
The curtains have closed.
Yes, it was all a show—
And now it’s over.

I’d like to blame you
I want to ask you, “Why?”

But our heartstrings
Are now broken.
Our once sweet song was replaced
By silence that for us,
Will forever remain.

0 comments:

english,

Literary: You are my Bad Habit

7/23/2015 08:39:00 PM Media Center 0 Comments



There was a time
When bands and rock
Were what music meant
To me

This was when
I haven’t met
The impending storm
That was you

Now all I listen
For is you
All I wish
To hear is you

You’ve become
What music
Used to be
To me

My escape
And contemplation
My soul
And my salvation

Now songs do no good
For now I have you
But I guess
You were too loud

Too loud to hear
My addiction and obsession
You never heard
My love and adoration

Some talk cigarettes
Some do video games
Mine is music
Mine is you

And yes they did
Ask me to quit
But how can I
When my habit is you

0 comments:

agham,

Literary: Limang Pamamaraang Aghamusika

7/23/2015 08:35:00 PM Media Center 0 Comments



1. Paggawa ng Tanong

Bakit tila parang bumaba ng limang oktaba ang ating awitin?
Bakit imbis na may kasamang harmonya, ang natira na lamang ay melodiya?
Bakit parang sintunado na ang ating tono?
Bakit parang unti-unting nawawala ka na sa tono?


2. Pagbuo ng Hypotheses

Siguro ay hindi ko lang malimutan ang tugtugin natin.
Siguro hindi ko lang talaga makalimutan ang tulad mo,
Na kahit hindi mo na kayang tugtugin ang awit natin,
Pilit kong ipinaririnig at ipinaalala ang nakaraan natin.

3. Mga Hula

Hindi tugma ang himig mo sa liriko ng diwa ko.
Hindi naman sa hindi kayang pagtugmain,
Pero hindi ko lang talaga kayang ipilit ang mga salitang,
Malayong-malayo sa tono mo.

4. Eksperimentasyon

Sinubukan ko tugtuging muli ang ating kanta nang wala ka.
Sinubukan kong balikan sa isip ko ang lahat na kasama.
Subalit parang may mga tono’t liriko na talagang hindi ko masundan.
Ang pagkawala mo’y sadyang nag-iwan ng patlang.

5. Pagwawakas

Laos na ang kantang hinabi natin mula sa munting alaala.
Masyado tayong nagmadali sa pagsusulat ng isang awitin,
Tama naman ang lirika, ang tono, ang kanta, ang lahat.
Talagang mali lamang ang umaawit.

0 comments:

faber castell 0.7,

Literary: MusIkaw

7/23/2015 08:30:00 PM Media Center 0 Comments



Sa bawat nota,
Aking naaalala noong una kitang makilala,
Kung paano ang lahat ay nagsimula,
Nagsimulang magkakulay at tila gumanda.

Sa bawat himig,
Naaalala ko ang una nating pag-ibig,
Kung saan tuwing makikita kita ay nakakakilig,
At sa tuwing kasama kita, tila tumitigil ang buong daigdig.

Sa bawat musika,
Naaalala ko na lagi tayong magkasama,
Sa hirap man o sa ginhawa,
Ikaw at ako, wala nang iba pa.

Ngunit, sa bawat chorus ng kanta,
Naaalala ko kung paanong lahat ay nag-iba,
Kung paano ka biglang nanlamig at nagsawa,
Nang hindi ko man lang alam kung anong mali ang aking nagawa.

Sa bawat linya ng awit,
Naaalala ko ang pait,
Ang lahat ng hinaing at sakit,
Nang ika’y makahanap ng kapalit.

At sa bawat pagtatapos ng kanta,
Naaalala kong ako ay dapat na maging masaya ,
Ang kailangan lang ay imulat ang aking mata,
Sa mga taong nandyan lang para tulungan akong muling magsimula.

0 comments:

english,

Literary: Fine

7/23/2015 08:27:00 PM Media Center 0 Comments



I love her.
But I don’t think she knows
That I love how our fingers entwine
As gently as they can do so.
To hear a tune, I play on strings
And as if a song,
I wait till my beloved harp sings.

I love her.
But I don’t think I can say how
I will always want to hold her dear,
As cautiously as I can try to.
To hear her thoughts, I keep her in my reach
And as if a song,
I wait till my beloved violin speaks.

I love her.
But I don’t think she’ll see
How I will always love her bossy personality—
As silly as I can possibly be...
To follow her beat, I play the keys
And as if a song,
I wait till my beloved piano has ceased.

I love her.
But I don’t think she’ll believe
How I will care for her as long as she lives—
As dedicated as any love can try…
To be that loud, in my thoughts I scream
And as if an idiot,
I wait.

I love her.
But what would she say?
If I told her that I would need her to stay…

I’d rather not keep her for myself.
She deserves happiness beyond what I can give.
Perhaps the choice is for the best
But something my own soul cannot forgive.

As scared as I can possibly become
To ease myself, I quiet down
And as if a song,
Feelings scared off

“Forget what I said.”

This is the part
Where I wait for the piece to end.

0 comments:

filipino,

Literary: Migraine*

7/23/2015 08:22:00 PM Media Center 0 Comments



“Oo nga pala, hindi nga pala tayo...”

Ilang taon na tayong magkakilala. Ilang taon na rin tayong magkaibigan. Ang lahat ay nagtataka, kung tayo ba’y may pagtitinginan. Isa lang ang ating sagot, “WALA!”. Paano ba naman tayo magkakaron ng ganun, eh para tayong aso’t pusa kung mag-away, lagi pa tayong nag-aasaran at lagi tayong bu-bwisitan. Tsaka para na rin kaya tayong magkapatid. Pero, hindi rin naman ako magtataka kung ganun yung nakikita nila, sa ganda kong ‘to imposibleng hindi ka mag-kakagusto sa akin. Isa ka na siguro sa pinaka maswerteng tao sa mundo dahil sa akin. Biruin mo, may best friend ka na, may alalay at secretary ka pa!

Kung anong ikina-swerte mo sa akin, iyon naman ang ikina-malas ko sayo, lalo na tuwing may girlfriend ka. Ako ang laging naga-arrange ng dates niyo, ako ang pumipili ng isusuot mo tapos ako din ang alarm clock mo para lang hindi ka ma-late. Haaay, ka-stress ka talaga! Since sinagot ka na ng nililigawan mo, “who you” nanaman ako sa’yo. Hindi mo na ako tinatawagan, hindi na tayo nagkikita, hindi na tayo nagkakausap. Aba, pabor na pabor sa akin yun ah. Walang asungot na mangungulit sa akin araw-araw at gabi-gabi. Nakaka-miss ka rin pala. Dalawang linggo na tayong hindi nagkikita ah. Teka nga, matawagan nga.

“Hello, loverboy! Buhay ka pa ba? Baka naman gusto mong magpakita sa akin.”
“Sorry ah, hindi ako pwede ngayon, may lakad kami eh.”
“Ay, ganun ba. Sige ganyan ka naman eh, kilala mo lang ako pag single ka. Bye na nga!”
“Sorry na, babawi ako next time promise!”

Ouch! Bakit ganun, ngayon ko lang ‘to nararamdaman. Parang nasaktan ako dun ah. Ano nga ba ang karapatan ko, kaibigan nga lang pala niya ako.

“Hanggang dito na lang ako…”

Simula nung araw na yun parang may nag-iba sa sistema ko. Hindi ko maintindihan. Tinamaan ba ako dun sa sinabi niya? Pero lagi naman niya yun sinasabi eh. Anyare sa akin?

Ilang gabi ako hindi nakatulog. Hindi ko pa rin maisip kung bakit parang…parang nagseselos ako. WAIT, NAGSESELOS ako?! Imposible! Umayos ka nga! Kapatid mo na yun eh! Arghhhh!! Tumigil ka!

*kring! Kring! Kring!* (Hala, tumatawag siya. Bakit ngayon pa?!)
“Hello, lonely girl pwede ka ba bukas? Libre ko tara Streat tayo! Para naman makabawi ako”
“L-l-lover boy! Nabuhay ka! Himala naalala mo ako. Sayang naman, kung kalian ka naman pwede ako naman itong may lakad (wala akong lakad pero ayaw ko siyang makita) next time na lang ha. Sige na good night may exam pa ako bukas.”
“Sige, good night”

Ano ba naman ‘tong pinagsasabi ko! Para na yata akong nasisiraan ng bait. Yun na nga yung chance para magkita kami, tapos aayaw pa ako. Ugh! Ano ba talaga ‘tong nasa isip ko. Hindi, hindi talaga. Hindi talaga ako pwedeng magkagusto sa kaniya. Kaya dapat alam ko ang limitasyon ko. Dito ka lang, friends lang kayo. Sayang friendship tandaan mo yan, Lonely girl.

“… nangangarap na mapa-sayo.”

Di ko mapigilan ang sarili ko na i-stalk ka sa twitter, IG at tumblr. Di ka naman updated sa facebook kaya wala naman akong i-stalk sa’yo dun. Buti na lang kahit papaano may hitsura ka pero sa totoo lang umay na umay na ako sa mukha mo at sa syota mo. Kaumay talaga. Sobrang saya mo talaga ngayon. Kitang-kita naman sa mukha mo eh. Sa sobrang saya mo nakalimutan mo na ako. Kung pwede ko lang kayong paghiwalayin ginawa ko na para naman mapansin mo ulit ako.

Kahit na alam kong mali ‘tong nararamdaman ko sa’yo, hindi ko naman ‘to mapipigilan eh. Andiyan na yan. Bahala na nga kung anong mangyari. Pero isa lang ang malinaw sa akin ngayon, gusto kita. Gustong-gusto. Aabangan ko na lang ang susunod na kabanata ng buhay ko.

*Inspired by Moonstar88's Migraine

0 comments:

dimples,

Literary: On Repeat

7/23/2015 08:19:00 PM Media Center 0 Comments



I was standing in a corner
All alone with nothing to ponder
Suddenly you came
And asked for my name

At first I was hesitant
Or should I say vigilant
I don’t want to give my name
I was afraid to be part of this game

But you promised it is not
And asked me if I wanted a doughnut
That was the beginning
Of a fairytale of two human beings

You became my melody
That lit my world up effortlessly
Our love was amongst the greatest in history
It was as if, a perfect harmony

We were the highest pitch
That no singer could ever reach
Your tone was my tone
And it was the greatest I’ve ever known

But our music started to fade
The tune began to fail
Our chorus became painful to my ears
And you have caused me tears

How I wish we could restart right
Our musical piece, let us rewrite
I’d love to listen to our first verse again
And repeat our song over and over again

0 comments:

emanon,

Literary: Stuck on Rewind

7/23/2015 08:14:00 PM Media Center 0 Comments



I keep on hitting rewind
to go back to those verses
and notes
that once made me feel
euphoric.

The melodious song
that made me remember –
your voice,
your scent,
your love,
every little thing about you.
This melody
which I sang with nobody else
but you in the past
that I kept holding on to.

I keep on hitting rewind
hoping that I can bring back
those small fragments of the past
altogether again;
trying to bring back the memories
that once were true,
but now,
all part of a mere illusion.

0 comments:

crescencia,

Literary: Our Music

7/23/2015 08:10:00 PM Media Center 0 Comments


I could have been:
The words of her song
The melody in his piece
The notes were all in place
But there were broken keys


I wanted to dance with her
I wanted to sing with him

Yet we had no harmony
And there was no rhythm


I would have:
Brightened her tone
Lowered his key
Just the way (s)he would
Have wanted it to be


But my music isn’t hers
His tune isn’t mine
If we had the same tempo
We would’ve been fine


But we sang our own verses
We sang our separate solos
Like beautiful cadenzas
From different concertos


There could be no duet
No graceful symphony
There is no grand finale
To our story


0 comments:

filipino,

Literary: Nakakabinging Musika

7/23/2015 08:06:00 PM Media Center 0 Comments



Ikaw ang hinahanap na salita sa kulang kong kanta
Ikaw ang hinahanap na nota sa walang tono kong gitara
Ikaw lamang ang hinihintay na kukumpleto sa aking buhay
Ngunit bakit ako’y iyong iniwan? Buhay ko’y nawalan ng kulay

Ikaw ang aking naging musika sa mga nakalipas na mga buwan
Marinig ka lang kumanta, biglang naglalaho ang kalungkutan
Hinahanap ka bawat sandali, bawat oras, bawat minuto
Ngunit nasaan ka ngayon? Bakit winasak mo ang aking puso?

Akala ko ikaw na ang musika na para sa akin
Pareho ka lang pala nila na naglalaho matapos ibigin
Hindi ko maalis ang iyong boses sa aking isipan
Hanggang kalian kayang tiisin? Ako din naman ay nasasaktan

Akala ko ikaw na ang musika na sa akin ay magpapaligaya
Tulad ka din pala nila na mabilis magsawa
Nang ika’y mawala, mundo ko'y napuno ng katahimikan
Rinig na rinig ang tibok ng puso't napagtatantong may tunog na kulang

Paano ko nga ba makakalimutan ang isang musikang napakaperpekto?
Ikaw ba’y aking hahabulin o maghahanap na lang ng bago?
Siguro ay titiisin na lang ang sakit na dulot ng pag-ibig
Mas gugustuhin ko pang mabingi kaysa kailanman ay hindi ka na marinig.

0 comments:

filipino,

Literary: Ingay at Musika

7/23/2015 08:01:00 PM Media Center 0 Comments


Nakakaasar ang iyong boses
Tuwing naririnig kita, ako’y naiinis
Malakas, mababa at nang-aasar
Ang boses mo’y tila may dinadalang yabang

Nakakawili ang iyong tinig
Tila hinehele ako tuwing ika’y nadidinig
Matinis, malumanay at nakakaaliw
Ang boses mo’y tila may dinadalang saya

Minsan ika’y nang-iinsulto
Sa pamamagitan ng pag-iingay (mo)
Sinusubukan mo pa akong mauto
At alam mo namang di iyan gumagana sa akin, di ka na natuto

Minsan ako’y nagpapapansin
Sa pamamagitan ng pang-aasar (ko)
Pinipilit kong ika’y pakiligin
At tumingin sa akin (nang) may damdamin,
sana’y may pag-asa pa ako

Tuwing ika’y napakikinggang kumanta
Ako’y natatangay sa iyong kahanginan, napapapikit ng mata
Sana’y tigilan mo na ang pagpapasikat mo
Dahil naiirita na ako sa iyo

Tuwing ika’y napakikinggang kumanta
Ako’y nawawala sa iyong musika, napapapikit ng mata
Sana’y tumingin ka sa akin at purihin ako
Dahil nahuhumaling na ako sa iyo


Bakit ba ang musika mo ay tila ingay sa akin?

Bakit ba ang musika ko ay tila ingay sa iyo?

0 comments:

english,

Literary: You in Everything I Hear

7/23/2015 07:56:00 PM Media Center 0 Comments



The nights when the rain harmoniously sings to me
Became the nights when I realize and see
That this liquid state of matter was there for me
And not you, who I asked to be

The days when I wake up and hear
My alarm which we both solemnly fear
I wake up wishing to receive a text from you
But it seems like everyday’s going to start out blue

At noon when the bell rings for lunch
I’m alone with the company of our magic conch
With all of these people around me, I would still
Choose to be with you even if I had to climb a hill

Going home, waiting for the sun to set
I heard your laughter and started to fret
“How can you be that happy?”
“How can you even bear living without me?”

Lying in bed, I find myself humming
The track we never get tired of listening
But then I realize that for too long
I was the only one who knew the song

0 comments:

english,

Literary: Remember the Time I Sang for You

7/23/2015 07:52:00 PM Media Center 0 Comments



Wake me up to your song
Gather up the band
Never forget to bring me along
To witness your music firsthand

I always thought
I was part of your team
The steady second voice
To go with your scheme

But I was just a note
Like all the other notes before me
Flat eight notes in the song of your life
Always in the wrong key

I should have seen it
I was the piano to your fortissimo
You took me to crescendo
But I couldn't keep up with your tempo

I SHOULD have seen it
We were never meant to be
To play in the same symphony
It was for you and some other, never for you and me

Leave me here without your song
Go on with your band
Forgive me if I don't come along
To see your new note dance to the wave of your hand

0 comments:

english,

Literary: The Sun's Child

7/23/2015 07:47:00 PM Media Center 0 Comments



From the day our paths crossed,
The moment our gazes lingered,
As I felt my heart beating in my chest,
I knew you were not like the rest.

What happened soon after
Only history would care to remember.
Neither of us had a single clue,
But I smiled and so did you.

We traversed the world
And you sang to pass the time
With your heavenly voice
And lyre, we all rejoice.

Everything was great.
Life was perfect,
But alas, all glories must fade.
It was as if the fates simply forbade.

One fateful winter evening,
We sat under the moonlight.
You sang to me the rhythm of our past.
Little did I know that it was for the last.

As the song came to an end,
You whispered to me, "Buonanotte.”
We exchanged looks of sadness,
And I watched as you dived into the darkness.

Much time has passed since then,
But when I heard it, I was certain.
It was music to my ears,
The voice of the lady who quelled my fears.

0 comments:

bahaghari,

Literary: Sa Likod ng Aking Musika

7/23/2015 07:42:00 PM Media Center 0 Comments



Nang tugtugin ko ang aking gitara,
Iyong tinanong "Bakit ka masaya?"
Nagulat ako na iyong nahulaan,
Ang sa puso’y aking nararamdaman.

Nang daanan ng mga daliri ko ang tiklado ng piano,
Tinabihan mo ako at sinabi sa akin,
"Huwag ka nang malumbay."
Paano mo na naman nalaman?

Nang hampasin ko ang tambol,
Pinigilan mo ang aking kamay.
"Mawawala rin ang init ng ulo mo,"
Ang siya mong malambing na bulong.

Nang hipan ko ang plawta,
Hinagkan mo ako’t hinaplos ang aking likod.
"Malalaman mo rin ang tamang sagot."
Tama ka, dahil ako ngayon ay nalilito.

Hindi ko alam kung paano.
Dahil siguro’y kilala mo na ako
Na kahit sa simple kong mga tugtugin,
Ang nadarama ko’y iyong nadarama rin.

Kaya pumasok na lamang sa aking isipan,
Na bakit hindi ko na lang idaan sa awit.
Baka sakaling maiparating sa iyo
Na ikaw ay aking lihim na iniibig.

O, baka naman pati ‘yon ay alam mo na rin?

0 comments:

english,

Literary: Ours

7/23/2015 07:35:00 PM Media Center 0 Comments



I remember seeing you at a party.

Amongst the chatter and the noise, we were both just seated and enjoying one another's company. We spent each lovely moment whistling songs and singing tunes.

I remember each moment as if it just happened last night. The small whispers and chuckles we shared. We made our own little song in the dark, and there was one particular song of mine that you had liked. We sang that throughout the night.

Alas, as all songs have endings, so does ours. We parted ways. I arrived home, crawled into bed and slept. A familiar sound then awakened me from my sleep. It was my alarm, though it had me grinning. It was the song that we kept repeating. It was the song that you loved.

Though to my ears, the song sounded different—different in a way that no one could ever see. To me that song was our whispers and laughter. It was the time we spent together.

It was the pleasure of having you there.

It was the song that only we could hear.

0 comments:

filipino,

Literary: Playlist

7/23/2015 07:29:00 PM Media Center 0 Comments



Pagod na ako. Sa kasusulat, kababasa at higit sa lahat, sa kaiisip. Nakinig ako ng mga kanta sa phone ko. Shinuffle ko para random, para makalimot. Lalo na sa'yo. Pero 'di ko alam, pati ba naman ang playlist pinapaalala ka sa akin.

“...and she’s all that I see and she’s all that I need and I’m out of my league once again...”

Prom. ‘Yan yung kanta nung inaya mo akong sumayaw.Wala kang date, ako rin wala. Nag-usap tayo ng ka-echosan sa buhay. Tinanong mo kung bakit wala akong date. Gusto kong sabihing “di mo ako niyaya eh.” Nang matapos ang kanta, hiningi mo ang number ko. Ibinigay ko naman.

“Lately I’ve been, I’ve been losing sleep...”

Simula nung hiningi mo yung number ko. Madalas na tayong magka-text. Minsan nga tatawag ka pa. Kinilig naman ako. Umaabot pa nga tayo ng madaling araw. Eh 5 dapat gising na ako. Ang saya di ba! Pareho tayong walang tulog. Di bale, basta magkausap tayo sapat na ‘yun.

“It’s a yes or no or maybe?”

Niyaya mo akong manood ng sine. Libre mo. Akala ko joke lang pero nag-text ka. Nasa SM ka na pala. Jusko, nagmadali akong maligo at magbihis. Di na nga ako nakakain. Pero sulit. Kasi pagtapos nating manood, kumain tayo sa may food court. Sabi mo ang cheap pero okay lang. Lilibre mo na nga lang ako, magrereklamo pa ako. Tapos bago umuwi, tinanong mo ako kung pwede mo ba akong maging girlfriend. Pumayag naman ako. Ang bilis no!

“...it’s not a secret that I’m just a reject...”

Una tayong nagkatampuhan dahil sa CoC na yan. Umaga’t gabi CoC at army mo ang inuuna mo. Tinetext kita, di ka sumasagot. Kahit pag mag kasama tayo, kaharap mo rin ang phone mo. Sabi mo yun lang ang free time mo. Kaya di na ako umangal. Pero buti na lang nakaramdam. Buti na lang.

“...never planning one day, I’ll be losing you...”

First monthsary natin, ang jeje di ba. Binigyan mo ako ng chocolate, wala ng roses kasi mahahalata ng parents natin. Secret pa naman ang lahat. Naglalakad lang tayo. Holding hands. Kahit ganun lang, ang saya ko. Ayokong mawala ka. Sana.

“...you don’t deserve my tears...”

Eto yung masasabi kong una nating away. Lagi mo na lang hawak ang phone mo. Nakakainis na. Pinagbigyan na kita dati. Inintindi. Akala ko CoC na naman. Pero hindi. May katext kang iba. Eh baka naman groupmate. Pero nilagyan mo pa ng password yung phone mo. Nag-away tayo, umiiyak na ako. Sabi mo ang drama ko. Natatakot lang ako, kasi sa text din tayo nagsimula.

“...say ‘I love you’ but you’re not listening...”

Summer na. Syempre, araw-araw pa rin tayong magkatext. Kahit super layo natin sa isa’t isa. Minsan nganag nagkikita pa tayo nang patago. Pero isang araw di ka na nagrereply. Di ka na rin sumasagot sa tawag ko. Minessage kita sa FB, seen lang. Siguro nasa bakasyon at ineenjoy ang time bago magpasukan. Sana ganon nga lang.

“...it’s begun, the feeling of the end has come...”

Patuloy pa rin kitang tinetext. Umaasang magrereply ka, tatawag, o sasabihing “Sorry nasa province kami, walang signal.” pero wala pa rin eh. Hanggang nagpasukan na. Kaklase kita kaya imposibleng di mo ako pansinin. Pero nung tinawag kita mula sa 2nd floor at nasa ramp ka. Di mo ako pinansin. Anong ginawa ko?

“...if what we had was real, how could you be fine. ‘Cause’ I’m not fine at all...”

Pagkalabas natin sa last subject, hinila mo ako dun sa may free space sa 2nd floor. Natutuwa ako na natatakot. Hay ewan. Basta alam ko kakausapin mo ako. “Sorry,” sabi mo. “Kailangan na nating tapusin ‘to.” Nagulat ako, bigla na lang tumulo ang luha ko. Tinitignan kita pero nakayuko ka na. Tapos bigla ka na lang umalis. Inayos ko ang sarili ko tapos umuwi na ako. Saka ako umiyak ng sobra. Kinabukasan nakita kita. Nakangiti ka, mukhang normal lang. Parang wala lang sa’yo. Habang magang-maga mga mata ko.

Hindi ka man lang nagpaliwanag kung bakit. Wala akong balita sa’yo ng ilang linggo tapos…tapos na tayo bigla. Tatlong linggo nang nakalipas ng matapos ang lahat. Mukhang moved on ka na. Mukhang may bago ka na nga eh. Sana ako rin. Pero paano? Kung pati ba naman ang playlist ko pinapaalala ka sa akin. Sana ganito ka rin. Kaso, hindi.

0 comments:

english,

Literary: Taylor's Woe

7/23/2015 07:23:00 PM Media Center 1 Comments



I want to go back to December
When you used to belong with me
When our love story was enchanted
When you were still mine

Why'd you shake it off
While everything was ours?
Now you have your new romantics,
While I have teardrops on my guitar

All you had to do was stay
I wish you would
But everything has changed
Since you were 22

Right then I knew you were trouble
So I guess we are never ever getting back together
Because you've got bad blood
And my heart's now a blank space

1 comments:

english,

Literary: A Love Song Kind of Love

7/23/2015 07:17:00 PM Media Center 0 Comments



The kind of love I'll promise you
Is a love song kind of love.
Like those cliché lines that promise you all the stars above,
That love song kind of love.

The kind of love I'll promise you
Is a love song kind of love.
Like those metaphors of you being
A lovely lovely flower on a sunny sunny day of spring!

Like those daydreams that I have
Of me playing some instrument and serenading,
This young lady who's unbelievably charming,
That love song kind of love.

If you come and fly away with me
We’ll travel around the world, even to the stars and galaxies
All I want is to be together with you.
Frolicking, humming la-da-dee-da-dee!

I will sing to you songs
Classical and timeless,
Just like the love song kind of love
I'll give you, my darling.

Oh, doo bi doo bi doo, my honey boo,
Who brings music to my life,
This love song kind of love I promise you
Is the truest of the true!

0 comments:

barcode,

Literary: Theme Song

7/23/2015 07:12:00 PM Media Center 0 Comments



I never really cared about love songs
Until I realized you are my theme song
You gave my life a reason
And also taught me a lesson

An inspiring beat is what you are
Hearing you made me reach for the stars
Your sorrow makes me feel bad
Your smile is enough to make me glad

Your voice became the most powerful tone
It sends chills through my bones
You never failed to make my heart race
Like a party song on a fast pace

You are the most beautiful muse
Of my own rhythm and blues
You are indeed the perfect melody
Of my life’s harmony

0 comments:

english,

Literary: Harmony

7/23/2015 07:07:00 PM Media Center 0 Comments



The chords of life may be sharp or flat,
May be a major or minor sound.
Whether it's happy or sad,
Great music is what we've found.

The rhythm of laughter is heard in different ways,
With different titles, different names.
But as the people's laughter plays,
We are all just the same.

The beats of love make our hearts start racing.
"Whose beat is faster, though?"
No matter. Wise people know,
It should be the harmony we're after.

Let life strum the chords,
As laughter's rhythm storm.
And by the beats of love that pacify,
A harmony is formed.

0 comments:

CP3,

Literary: The Music Within

7/23/2015 07:02:00 PM Media Center 0 Comments



Everyone is born a musician.
Whether we’re with a professional band,
Or simply singing in the bathroom,
Music is still within our hands.

From the day we were born,
We suffered; we strived.
Music is the only thing
That makes us feel alive.

From singing “Happy Birthday”,
To nursery rhymes,
To tapping the pencil,
And waiting for the right time.

It may be used as inspiration
Or some sort of communication.
It’s in the anthem of every nation.
The only limit is imagination.

Some are extremely talented;
Some can barely even sing.
But the way we execute it,
Is really the biggest thing.

0 comments:

MC2018,

Step 3.

7/22/2015 08:00:00 PM Media Center 0 Comments


0 comments:

MC2018,

Step 2.

7/20/2015 08:00:00 PM Media Center 1 Comments


1 comments:

MC2018,

Step 1.

7/15/2015 08:10:00 PM Media Center 1 Comments




1 comments:

beyond changed,

Literary (Submission): Beyond Changed

7/09/2015 08:59:00 PM Media Center 2 Comments



It’s amazing how little things can change everything
And a simple ‘hi’ can keep you smiling
How a quick exchange of looks can make your heart beat faster
And how a short text can make it shatter

Never have I had a problem trusting anyone
I haven’t left anything I started undone
I always had time for anyone
I’ve always had so much fun

Then you came to my life
You were the best thing that ever happened to me
The one who would take away my strife
Someone who I would always love to see

I never thought it would be you to change me
All your tricks and plans I didn’t see
I thought I can trust you with my heart
But you chose to tear it apart

Never have I thought that I would be this broken
All the memories we had can’t be forgotten
Nothing could hurt more than being used
By someone I trusted and now left me confused

I genuinely believed that we could be
After all the time and memories you spent with me
I thought that we could be together
Because of you I was about to believe in forever

But I’m actually thanking you for breaking my heart
Because now I know who would love it
Even though it has fallen apart

2 comments:

filipino,

Literary (Submission): Pagsubok ng Pag-ibig

7/09/2015 08:55:00 PM Media Center 1 Comments



Nagsimula ang paglalakbay dala ay katatagan
Usad lang kahit di alam ang patutunguhan
Nais lang ay makamtam ang kaligahayan
Magagandang pangyayari ay matamang inaabangan

Ngunit sa paghahanap ika’y nasilayan
Pagpasok ng hangin sa dibdib tila pinipigilan
Sa bawat ngiti mo ako’y nasisiyahan
“Sa wakas!” hinahanap-hanap ay aking natagpuan

Ginawa ang lahat para sa’yo
“Ay sawimpalad!” hindi pala ito sapat
Sakit sa damdami’y unti-unting kumalat
Sugat na dulot mo’y sa puso’y tumatak

Sa susunod na ako’y makatagpo
Totoong nararamdama’y pag-aaralang itago
Sapagkat lakas ng loob tila’y naglaho
Upang di na masaktan ang puso sa sakit ng palaso

1 comments:

capulet,

Literary (Submission): Give Her Time

7/09/2015 08:52:00 PM Media Center 0 Comments



Her eyes were red, her voice was shaking
Disconnected, distraught, hard to reach
Everyone knew that her heart was aching
Give her time
That's all she needs

Everything around her, as it seems, was different
All her actions governed by regret
But she still craves the love, the spontaneous moments
Give her time
She's not ready, not yet

Don't ask why it hurts her so
Or why she's hard to be around
Because even she doesn't completely know
Give her time
To figure things out and grow

Overwhelmed by how much she wanted to change
The way that everything went
She can't help but continue to take the blame
But give her time…
Give her time to move on.

0 comments:

filipino,

Literary (Submission): Sabi ng Puso Ko

7/09/2015 08:49:00 PM Media Center 0 Comments



Sabi ng puso ko, “okay” lang ako. Ok pa…

“Darating ang panahong kaibigan na lang ang tingin ko sa kanya at hindi na isang taong sobrang minahal ko.” Ito ang sabi ng mga mata kong unti-unti nang na bulag sa “pagmamahal” mo.

Sabi ng puso ko, wala na mang katarata ang mga mata ko. Siguro, wala pa.

“Balang araw, ang maririnig mo na lang ay ang mga katagang ‘tapos na,’ ‘okay na,’ at hindi na iyong ‘mahal kita,’” sabi ng tenga kong naririndi na sa mga kasinungalingan mo.

Sabi ng puso ko, lalabas din lahat ng‘yan sa kabila ng tenga ko. Dalawa naman daw sila eh.

“Ipahinga mo naman ako sa paghahabol . Nakakapagod na, nakakasawa,” sabi ng mga binti kong pagod na sa katatakbo pabalik sa’yo.

Humihiyaw na ang mga binti ko sa pagod. Pagod na siya sa kahahabol sa’yo. Sa araw-araw ko ba naman daw bang paghahabol, dapat matagal na akong huminto.

“Ipunin mo na muna kami. Saka na ulit kami bubuhos. Sakana, kapag para na sa taong tunay nanagmahalsa’yo,” sabi ng mga luha kong gabi-gabing pumapatak para sa’yo

Sabi ng puso ko, marami pang tubig sa katawan ko. Hindi yan mauubos kasi hindi nanaman daw ako iiyak.

“Okay lang kung di mo muna kami bilhin at inumin, makatulog ka lang ng mahimbing,” sabi ng mga garapon ng kapeng itinitimpla ko gabi-gabi at nilalaklak oras-oras, magising lang magdamag at mahintay ang mga sagot mo sa lahat ng mensahe ko sa’yo.

Sabi ng puso ko, okay lang. May softdrinks pa naman daw sa ref. Sapat na siguro ‘yon.

“Panahon na para ako naman ang paganahin mo,” sabi ng utak kong sawa na sa mga kasinungalingang laging sagot ng puso ko.

Sabi ng puso ko… Sabi ng puso ko, kaya ko pa eh.
Pero ang sabi ko, ayaw ko na.
At tumigil na lang bigla itong puso ko.

0 comments:

daily brew,

Literary: (Your) Daily Brew

7/09/2015 08:45:00 PM Media Center 0 Comments



Today, as the sun gently touches your skin
As you sit back and take a sip of your everyday drink,
Remember that you are loved;
A morning glory;
And even stronger than your coffee.
In everything you do, take delight;
And because much is given, you must fight.
Hush first the fuss,
Carry on, felicity.
Take a deep breath,
Make the day pass.
And tomorrow again,
Go back to the start.

0 comments:

filipino,

Literary: Sinimulan at Tinapos

7/09/2015 08:41:00 PM Media Center 1 Comments


Aminin ko man o hindi,
Ikaw ang una kong kuwento.
Sa iyong mga unang tingin, sulyap at ngiti,
Nabuo ang banghay ng istorya ko.
At ikaw ang unang kabanata ng buhay ko.

Inaasahan ko man o hindi,
Ikaw ang imahe sa tulang isinusulat ko.
Sa bawat taludtod at saknong,
Mukha at kilos mo ang larawang-diwang nabuo ko.
At ikaw ang tulang binibigkas ng bibig ko.

Subalit sa kagustuhan man o hindi,
Ikaw ang unang trahedya ko.
Sa una mong pag-alis at muling pagbabalik,
At hanggang ngayo’y iniluluha ko ang huli mong paglayo.
At ikaw pinakamalaungkot na naganap sa buhay ko.

Pinilit ko namang ipagpatuloy ang pagkatha,
Ikaw ang nagpasyang tapusin na.
Ang bawat simula’y nauuwi sa pagtatapos.
Ang bawat kabanata’y nauuwi lamang sa trahedya.
At ang sulatin ko’y hindi na maitutuloy pa.

1 comments:

filipino,

Literary: Ngayon

7/09/2015 08:37:00 PM Media Center 0 Comments



Pagkagising ko kaninang umaga,
Tingin agad sa cellphone.
Walang text.
Walang “Good morning! :)”
Walang, “Hala nakatulog ako, sooorry. :(”
Eh missed call kaya?
Wala rin.
Katamad bumangon.

Pagdaan ko sa sala,
Nakabukas ang radyo.
Teka.
Boses ba niya ‘yun?
Siyempre hindi.
Hindi naman siya D.J.
Ayoko nang makinig.

Pagpasok ko sa kusina,
Naamoy ko ang niluluto.
Siyempre ang paborito niya.
Ang suwerte nga naman.
Nawalan na ako ng gana.

Paglabas ko ng bahay,
Kinapa ko ang bag ko.
Naku!
Wala pala akong payong.
Hiniram nga pala niya.
Malamang ‘di na niya ibabalik pa.
Sakto!
Umulan pa.

Ngayong wala ka na,
Bawat araw’y kay hirap harapin.
Lahat ng simula’y tila mabilis natatapos din.
Naghihintay sa panahong,
Pagkakamali ko’y simulang ayusin.

0 comments:

crescencia,

Literary: Hanggang Ngayon

7/09/2015 08:32:00 PM Media Center 0 Comments



Hindi ko alam kung bakit,
Pero kung sa natatakot—oo,
At kung sa kinakabahan,
Kung sa naguguluhan—mas lalo.

Kaya habang maaga pa,
Pinipilit kong maghanda,
Kakayaning harapin,
Kahit pa ako’y subukin.

Di dapat pangunahan,
Ang pasya ng kapalaran.
Sa Diyos lamang mananalig,
Susundin ang kanyang ibig.

Dahil may tamang panahon ang simula
May tamang saan at kailan,
May tamang sino,
Tamang bakit at paano.

Maghahanda ako’t aasa,
Sa una’y mag-aalala pero di rin ng sobra,
Bilang simula’y magtitiwala,
Hahayaang kumilos ang tadhana.

0 comments:

faber castell 0.7,

Literary: Hanggang Tingin

7/09/2015 08:27:00 PM Media Center 2 Comments



Sa isang pangkaraniwang araw,
Nakita ko ang isang ikaw.
Tila tumigil ang aking mundo,
Nang magkatinginan tayo.

Mata’y nabighani
Nang makita ang iyong ngiti.
Di malaman ang madarama,
Iba talaga ang dulot mong saya.

Gustong-gusto kitang kilalanin
Di ko magawa dahil noon pa man ako’y nahihiya.
Aaminin kong tinamaan agad ako,
Di ko lang maamin nang harapan sa’yo.

Sa’yo unang nadama,
Ang “first love” ika nga nila.
Ano nga ba ang dapat gawin,
Ikaw na nga ba ang nararapat para sa akin?

Sana’y mapansin mo ako,
Iyon lang ay kuntento na ako.
Dahil ikaw ang una kong minamahal,
Wag naman sanang saktan ang puso ko.

Makakaasa kang nandito lang ako,
Kung kailangan mo ang tulad ko.
Hindi kita pipiliting ako’y gustuhin,
'Pagkat kuntento na ako sa hanggang tingin.

2 comments:

english,

Literary: Restart

7/09/2015 08:23:00 PM Media Center 0 Comments



If only I could turn back time,
I would right all my mistakes.
I would tell you I love you
So that you won’t walk away.

I threw away a diamond
And exchanged it for a rock.
I regret making that decision
So please take me back.

How can I be so foolish
To hurt you and make you cry?
Let me fix everything
Before your feelings die.

Let me love you again,
I promise I won’t break your heart.
Will you give me another chance
To go back and restart?

0 comments:

ego feeder,

Literary: Ego Feeder

7/09/2015 08:19:00 PM Media Center 0 Comments



First,
Find a boy who will fall for
Your hair,
Your eyes,
Your pouty lips,
Or your smile.

That boy should be able to treat you right,
Blind himself from your selfishness,
Keep you friendly company through the night,
And love you despite your intentions.

Second,
Make him stay
And promise him you’ll always love
The way he smiles at silly things
And the way he holds you when you feel down.

Third,
Forget about him most of the time,
Fall in love with anyone else who makes you laugh,
Forget about the letters he wrote you,
Or how you filled his thoughts.

Fourth,
Be confused as to how to tell him
That you don’t love him anymore.

Fifth,
Realize you never did.

Finally,
Tell him you’re sorry that he stayed around
To only disappoint him in the end
Tell him he will always be fun to be with.

Punish yourself for making him love you
Just because you never did.

0 comments:

english,

Literary: Liar

7/09/2015 08:16:00 PM Media Center 0 Comments



How many times have I said it?
How many times have I repeated it?
How many times have I failed?
How many times have I said that I’d try?

What if you never knew?
What if I no one ever told you?
What if the gossip never flew?
Would we ever get to talk without further ado?

I want to change but I don’t know how.
I do not want it someday; I want it now.
I want to take every opportunity I can get,
No more wasted chances, no more regrets

I said that I would change for the better,
I said I would have the courage.
I said, “Come tomorrow, I will finally talk to her!”
But in truth I’m just a scared, dimwitted liar.

0 comments:

english,

Literary: Speechless

7/09/2015 08:11:00 PM Media Center 0 Comments



“Hi” was the only thing I could say
Before my mind went blank.
As I saw you walk my way,
My only thought was if you’d say “hi” back.

Whenever I see you,
A conversation is all I ask—
One longer than a minute or two.
Simply, in your presence, I bask.

I can’t help but wonder,
With opportunities ringing like a chime,
I let them pass and say “later”
Only to find out, there is no time.

Has this all been predestined?
I’ve tried it all to get closer
But, alas, in the bitter end,
It is I who drives myself farther.

But why? Why am I like this?
Change, am I to resist?
Will I forever keep myself from bliss?
No more, for without you I cannot exist.

That will soon be nothing more than the past.
With these words we shall part.
On the morrow I shall change at last,
And I shall look forward to a new start.

0 comments:

dimples,

Literary: Handa Ka Ba?

7/09/2015 08:06:00 PM Media Center 0 Comments



Handa mo bang itaya
Ang sarili para sa kanya?
Sa kanyang ang mahal daw ay ikaw?
Isa itong malaking sugal.

Handa mo bang harapin
Ang bukas para sa kanya?
Sa kanyang ikaw lang daw ang nakikita’t natatanaw?
Isa itong pakikipagsapalaran.

Handa mo bang sabihin sa kanya
Na di mo mapaniwalaan ang nararamdaman niya?
Na baka hindi ikaw ang natatanaw, nakikita’t mahal niya?
Isa itong pagdududa.

Kaya dumating ang oras,
Sinabi mong maghintay siya.
Hanggang ang pagdududa’y lumipas,
Ang sumugal at makipagsapalara’y matapang nang mahaharap.

Lumipas ang mga araw at buwan,
Kung kailan sa wakas,
Napag-isip-isip mong handa ka na,
Tatanggapin mo na ang pagmamahal na alay niya.

Sasagot ka nang “mahal kita.”
Subalit nakita mo siyang masaya’t nasa malayo na,
Ngayong handa ka na buhay naman niya’y natapos na.
Handa ka pa rin ba?

0 comments:

emanon,

Literary: When It All Began

7/09/2015 08:02:00 PM Media Center 0 Comments



I still remember that day. When you delightfully entered the room I was in, you also unknowingly entered my life. I barely knew you nor did I want to. So I didn’t expect to reach this point… this point when you make my mind spin circles, go round and round like a carousel every time I see you.

I still remember that day. You wore your best smile. That unforgettable arch of your lips lit up my world. There were so many people in that crowded place yet you effortlessly caught my attention. Soon, you also caught my heart and got ahold of my emotions.

I still remember that day. You spoke to me softly. Your angelic voice and your heavenly tone had me floating on cloud nine. I hoped that sound serenading my ears would last forever. Your words kept flowing through my veins that I feel every inch of you in my soul.

I still remember that day when I saw a spark in every move you made, when you captured every single piece of my heart. I remember the wick of the candle that you lit, the butterflies in my stomach you made flutter. That day was the beginning of everything I feel for you right now.

That was the day I started falling in love with you.

0 comments: